Tuesday, 19 April 2022

ചെർണോബിൽ

Man’s scientific pursuits have led him to make amazing discoveries that could better his life on earth. But he always ended up using them to fulfil his own greed. This poem is based on the nuclear explosion that occurred in the Chernobyl Nuclear Power Plant years ago. The reasons cited for the disaster were design flaws along with negligence of the operators. The destruction that ensued, including loss of human life and damage to property, was humungous and irreparable.

In this poem, Chernobyl, the poet asks Devi, the epitome of Shakti or Power – Did I misspell your mantra while invoking you? Did I mispronounce it? Where did I go wrong that you have now turned into Kaali, with a fierce, dark form that masks your grace, with fangs that hide your smile?  – And the poet regretfully recognises a reflection of his own human race in this poison-spewing, death-sowing avatar of the Goddess.

Today, decades later, Chernobyl is again afire with war cries. What unleashed the war was, again, the greed for power, or rather, the fear of losing it.

Here's a powerful rendition of the poem by Smitha Keeran Warrier.


ചെർണോബിൽ 


ദുഷ്ടനാം മഹിഷത്തെ 

ഹനിക്കാൻ നിന്നെ സ്വർഗ്ഗ-

ശക്തികൾ സമാഹരി-

ച്ചാവാഹിച്ചല്ലോ മുന്നം 

വർഷിക്കും ശാകംഭരി 

രക്ഷിക്കും വരദയായ് 

ശക്തിയെയുണർത്തേണ്ട 

മന്ത്രം നീ ഞങ്ങൾക്കേകി.


വിദ്യുത്തിൻ വരദാത്രി 

ദുർഗ്ഗയായ് നിന്നെ ദ്വാദ-

ശാക്ഷരബീജങ്ങളാ-

ലിന്നു ഞാനാവാഹിക്കേ,

മൃത്യുവിൻ വിഷവർഷം 

വമിക്കും ഭയാനക-

ഭദ്രകാളിയായ് ഭാവം 

മാറ്റുവാനെന്തേ ബന്ധം?


തെറ്റായിജ്ജപിച്ചുവോ 

മൂലമന്ത്രത്തെ?ശ്ശക്തി-

ചക്രത്തിനന്തർബിന്ദു

പങ്കിലമാക്കിത്തീർത്തോ?


സുന്ദരം മുഖബിംബ-

മൊളിക്കും കരാളത 

പുഞ്ചിരി മറയ്ക്കുമ-

ദ്ദംഷ്ട്രതൻ ബീഭത്സത 

ഇന്ന് കാണുമ്പോളമ്മേ!

ഞങ്ങൾതൻ തനിച്ഛായ-

യല്ലി നിൻ സ്വരൂപത്തിൽ 

ബിംബിച്ചു കാണ്മൂ ഞങ്ങൾ?


© 1990 KTK


Tuesday, 5 April 2022

കരയുന്ന ഉണ്ണി

In 1992, the United Nations Conference on Environment and Development (UNCED), also known as the Earth Summit, was held at Rio de Janeiro where more than 100 leaders from around the world met to address the ‘urgent’ problems of environmental protection and socio-economic development. How ‘urgent’ an environmental problem is continues to be debatable though. For, we are still debating without having found any feasible solutions whatsoever, creating more and more serious environmental issues in the meantime. The poet here ponders over the sheer futility of such summits hosted by those in power – of money and position – who turn a deaf ear and a blind eye to the continued human atrocities on the planet. All for more money and more power.

The subject of the poem ‘Karayunna Unni’, or ‘The Crying Baby’, represents our future generations – our children and grandchildren. As our glaciers melt and drain away, rivers go dry, forests turn into deserts, and air weighs down with toxicity, ‘the baby’ gasps for a breath of fresh air and thirsts for a drop of clean water. Alas, if only someone heard its pitiful cries! Unfortunately, they continue to fall on deaf ears.

PS: The picture below, which was famously captured by Pablo Bartholomew at the time of the Bhopal gas tragedy and which tore the Indian conscience to shreds at that time, was awarded the World Press Photo of the Year (1985). The tragedy, however, lives on.

Please listen to a heart-rending recital of the poem by Arundhathy Varma.



കരയുന്ന ഉണ്ണി


ദീനദീനമൊരുണ്ണി കേഴുന്നു!

     വരളുന്ന ഗംഗതൻ കരയിൽ,


മരുഭൂമിയായൊരു  

     മരതകക്കാടിൻ്റെ മടിയിൽ,


അങ്ങു ഹിമാനികൾ കുത്തിയൊലിച്ചൊരു 

     മഞ്ഞുമാമലതൻ ചുവട്ടിൽ,


ഒരു തുള്ളി നീരും പൊഴിക്കാത്ത വന്ധ്യമാം 

     ധവളമേഘത്തിൻ്റെ നിഴലിൽ,


വിഷവായുവേറ്റു വിറങ്ങലിച്ചടിയുന്ന 

     പശുപക്ഷിമാനവർക്കിടയിൽ,


ഒരു വീർപ്പു കിട്ടാതെ കുടിനീരുമില്ലാതെ 

     ലവലേശമാർദ്രതയെന്യേ 


ദയനീയനാമൊരു പൊന്നുണ്ണി കരയുന്നു 

     വരളുന്ന ഗംഗതൻ കരയിൽ 


ഉഗ്രമാംവേനലിൻ നാളങ്ങൾ കത്തുന്ന 

     തപ്തമാം താഴ്വര തന്നിൽ,


കുന്നു കൂടീടും കടലാസ്സുനോട്ടിൻ്റെ

    ശൃംഗത്തിലവകളാൽ മൂടി,


അതിദീനമതിദീനമുണ്ണി കരയുന്നു 

     തളർവാതമാർന്നു, കൈകാലുകൾ മരവിച്ചു 


വിഷവാതകങ്ങളാൽ ഹൃദയവും സ്തംഭിച്ചു 

     എരിപൊരിക്കൊണ്ടു വശംകെട്ടു വാടിയാ-


ഗളനാളമാകെ വരണ്ടും വിത്തപ്രതാപത്തിൻ 

     'ഭൗമോച്ചവേദി'യിൽ ഉച്ചത്തിൽ കേഴുന്നിതുണ്ണി! 


© 1992 KTK


Saturday, 5 March 2022

നാരായണീയം

This poem, ‘Narayaneeyam’, is an ode to Melpathur Narayana Bhattathiri, the author of the original Sanskrit hymn, ‘Narayaneeyam’, which weaves verses praising Lord Vishnu in all His incarnations. The poet explores the layers of experiences of Melpathur as the latter sees the Lord in all His forms while he creates verbal pictures of the spectacle, and the Lord’s actions in each one of his manifestations have a direct impact on Melpathur’s life.

Melpathur feels his bondages to this material world falling away when Li’l Krishna loosens the uri (rope hanger) to steal yogurt. When the Lord, in the form of Narasimha, kills Hiranyakashipu, Melpathur knows that it’s in fact his own ego that’s destroyed. It is Melpathur who, as Prahlad, calms down the anger of the Lion-Man avatar, and it’s also him, as Arjuna, who surrenders in front of the ultimate reality expounded by the Lord himself. As Mother Yashoda, he sees the entire universe in her Son’s little mouth. And it’s Melpathur who dances unabashedly as Radha and the gopikas in utter fulfilment of their love for the Lord. When the Lord wears the thousand heads of the Kaliya, as anklets, around his dancing feet, Melpathur finds his own serpentine passions entangled with them.

Listen to RamprasadMenon’s prayerful rendition of the poem.

നാരായണീയം 


ആയിരം ശ്ലോകപുഷ്പങ്ങളാൽ ശ്രീഗുരു-

വായുപുരേശനെയാരാധിക്കേ,

വാതാർത്തി തീർന്ന നീ ഘോരമാം സംസാര-

രോഗത്തിനൗഷധം ഞങ്ങൾക്കേകി.


ഓരോ ദശകത്തിനന്ത്യത്തിൽ തന്നുറി-

യ്‌ക്കോരോ ചരടറ്റു വീണിടുമ്പോൾ,

മിഥ്യയാം ഭൗതികബന്ധച്ചരടുകൾ 

കെട്ടഴിഞ്ഞീടുകയായിരുന്നു.


പീലിക്കാർകൂന്തലിൽ ചേറണിഞ്ഞെത്തുമ-

ഗ്ഗോപാലബാലനെക്കണ്ടു കണ്ണിൽ,

ഈരേഴുലോകത്തെയും മയക്കീടുന്നൊ-

രാ വേണുഗാനം ശ്രവിച്ചു കാതിൽ.


അഞ്ചിന്ദ്രിയങ്ങൾ മനസ്സുമൊത്തന്നു നീ 

അമ്പാടിപ്പൈതലിലർപ്പിച്ചപ്പോൾ 

ഇക്കാണും നാനാചരാചരമൊത്തു നീ-

ന്നസ്തിത്വം പോലും മറന്നിരുന്നു.


അക്ഷരലക്ഷത്തിൽ വർണ്ണനാതീതമാം 

സച്ചിദാനന്ദം നുകർന്നിരുന്നു.


സ്തംഭം തകർന്നു നരസിംഹമൂർത്തിയായ് 

മുമ്പിൽ ഭഗവാനണഞ്ഞനേരം  

നിന്നഹങ്കാരം ഹിരണ്യകശിപുവായ് 

നെഞ്ചുപിളർന്നു മരിച്ചുവീണു.


ഭക്തനാം പ്രഹ്ളാദനായി സ്തുതിച്ചതും 

ഭട്ടതിരിതന്നെയായിരുന്നു.


കാളിയമർദനമാടുമക്കണ്ണൻ്റെ 

കാലിൽ ഭുജംഗഫണങ്ങളല്ല,

ഉത്തമ, നിൻ കാമക്രോധലോഭങ്ങളും 

മിഥ്യാഭ്രമങ്ങളുമായിരുന്നു!


അമ്മ യശോദയായ് ബ്രഹ്മാണ്ഡമണ്ഡലം 

കണ്ടു നീ ചോരിവായ്ക്കുള്ളിലായി.


വാർമയിൽപ്പീലി ചെരിഞ്ഞു,മരയിലെ 

പീതാംബരക്കെട്ടു തെല്ലഴിഞ്ഞും 

അംബുജനേത്രങ്ങൾ സ്വപ്നവിലാസമാർ-

നാമ്പിൽ കപോലം വിയർപ്പണിഞ്ഞും,

രാസവിലാസങ്ങളാടിയ കണ്ണനു 

രാധയും, രാഗാർദ്രഗോപികയും 

ഭക്തിതന്നാനന്ദമൂർഛയിലൊക്കയും 

വിസ്മരിച്ചാടിയുമാലപിച്ചും 

മാസ്മരമായൊരു മായാനികുഞ്ജത്തിൽ 

നൃത്തമാടും ഭവാനായിരുന്നു.


അക്രൂരനായതുമുദ്ധവനായതും 

അർജ്ജുനനായുതുമങ്ങുതന്നെ.


മണ്ണിൻ മകളായി രാമനെപ്പൂജിച്ചു 

പർണ്ണാശ്രമങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചു.

മാരുതിയായ് സ്വയം നെഞ്ചിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു,

വാല്മീകിയായ് കാവ്യമാലപിച്ചു.


ചക്രവും ശംഖും ഗദാപങ്കജങ്ങളും 

തൃക്കൈകൾ നാലിൽ പരിലസിച്ചും 

ശ്രീവത്സസുന്ദരവക്ഷസ്സിൽ താർമാതും 

ശ്രീനിടിലത്തിൻ കളഭവുമായ്,

മഞ്ഞപ്പട്ടാട, വനമാല, കൗസ്തുഭം 

പൊന്നരഞ്ഞാണം തളവളകൾ 

പീലിത്തിരുമുടി ചാർത്തിയച്ചെഞ്ചുണ്ടിൽ 

ഓടക്കുഴൽ ചേർത്തമൃതോഴുക്കി,

നീലക്കാർവർണ്ണൻ്റെ പൊൽത്തിരുമേനിയ-

'ശ്രീലക'ത്തന്നു നീ കണ്ടുവല്ലോ.


നൽശ്ലോകപുഷ്പസഹസ്രമക്കണ്ണൻ്റെ

തൃപ്പാദതാരിൽ നീയർപ്പിച്ചപ്പോൾ,

കൈരളീമാതുമന്നാനന്ദമഗ്നയായ്‌

കോരിത്തരിച്ചതു കേട്ടു നിന്നു.


ഭക്തിതൻ നിർവൃതിയാർന്നിപ്രപഞ്ചത്തിൻ 

കെട്ടുകളോരോന്നഴിഞ്ഞിടുമ്പോൾ,

'നാരായണീയനാ'മങ്ങേയ്ക്കിക്കാവ്യോപ-

ഹാരമർപ്പിച്ചു നമിച്ചിടുന്നേൻ 

ഭക്തിതൻ മുക്തിതൻ ഗായക, നിൻ ഗാന-

സ്വർഗ്ഗസാമ്രാജ്യത്തിലൊട്ടുനേരം 

സഞ്ചരിക്കുമ്പോളുടലായ് മനസ്സായൊ-

രെൻ്റെ ദു:ഖങ്ങളകന്നിടാവൂ!     


© 1990 KTK

Sunday, 20 February 2022

ഹംസിക

Gaze long enough into the sky, and you would see swelling lakes and surging seas. You would see clouds forming waves and the moon sailing across them. Gaze long enough into the lake, and you would see a starlit sky. You would see sparkling stars, like lotuses, scattered on the rippling waters. A unique oneness of the sky and the waters. An amazing slice of the universe.

In this poem, Hamsika, the sky appears like a lotus-pond to the poet, with a swan-like moon gliding across waves formed by vast weedy stretches of clouds. And there’s a lake that bears the reflection of the sky in the poet’s own heart where his fantasies blossom in the muddied waters of his agonies. His beloved glides across the ripples created by his throbbing heart. He warns her, though, to move ever so gently so she doesn’t unsettle the deep quagmire of pain beneath the deceptive surface.

Listen to a soulful rendition of the poem by Praseeda P. M.


ഹംസിക 


താരകത്താമര-

     ത്താരുകൾ പൂത്തൊര-

ത്താമരപ്പൊയ്കയിൽ 

     നീന്തുന്നു ഭംഗിയിൽ 

വെണ്മുകിൽ വഞ്ഞി-

     പ്പടർപ്പിലൂടുൽക്കട-

സമ്മോദമമ്പിളി-

     രാജമരാളിക 

ചെണ്ടിട്ട സങ്കല്പ-

     പുഷ്പങ്ങൾ നോവിൻ്റെ

ചണ്ടികൾ തിങ്ങുമെ-

     ന്നന്തരംഗത്തിലും 

പൊന്നിൻ ചിറകു-

     മൊതുക്കിച്ചരിക്കയാ-

ണുന്നിദ്രമോദമാ

     ഹംസകുമാരിക 

നീയിളക്കീടുമി-

     ക്കല്ലോലമാലകൾ 

മായികേ! മാമക 

     നെഞ്ചിൻ തുടിപ്പുകൾ 

മന്ദം ചരിക്ക നീ 

     നോവിൻ്റെ വൻചളി-

ക്കുണ്ടാണടിയി-

    ലിളക്കീടരുതയേ!    


©1969 KTK

Thursday, 10 February 2022

മഞ്ഞുതുള്ളി

The little drop of dew has been an inspiration to many a poet. The dewdrop, in poetic musings, has often become a flawless mirror to the spiritual soul, at times an obvious manifestation of fleeting beauty, sometimes a graceful veneer of intense sorrow, and almost always, a poignant symbol of life's fragility.

In this poem, Manjuthulli, the dewdrop becomes all of this and more to the poet. He identifies himself with the dewdrop, as he feels his own existence is equally momentary. The entire universe with its infinite skies reflects in him too. When the sun shines on him, he blooms in all seven hues. And, even in the darkest of hours, he flashes a smile, albeit for a short while. Like the ephemeral dewdrop, he too will vanish only to return and fall as a drop of tear on a poet’s cheek!

Here, the poet identifies with the dewdrop, and the reader with the poet.

The following rendition in Arundhathy Varma’s rich and resonant voice adds to the experience of the poem.




മഞ്ഞുതുള്ളി 

ക്ഷുദ്രമാമൊരു മഞ്ഞു-
     തുള്ളി ഞാനൊരു മാത്ര 
മാത്രമാണെൻ ജീവിത-
     ദൈർഘ്യമേന്നാകിൽപ്പോലും,

ബിംബിച്ചു കാണുന്നില്ലേ 
     നിങ്ങളെന്നുള്ളിൽ വ്യോമ-
മണ്ഡലമനാദ്യന്തം;
     അംബതൻ മണിഹർമ്മ്യം?

ഇച്ചരാചരങ്ങളീ 
     ബ്രഹ്മാണ്ഡസഹസ്രങ്ങ- 
ളൊക്കെയും സൂക്ഷിച്ചൊന്നു 
     നോക്കിയാൽ  കാണാമെന്നിൽ.

ആദിത്യൻ കരുണയാർ-
     ന്നെൻ മെയ്യിൽ തലോടുമ്പോ-
ളായിരം മഴവില്ലു 
     പൂത്തുനില്പതും കാണാം.

കട്ട കേട്ടുമിക്കാടി-
     ന്നിരുട്ടിലൊരു ചെറു-
മുഗ്ധഹാസമായ് വന്നു 
     തെല്ലിട വിരാജിച്ചു.

ഇക്കാണും വനമുല്ല-
     യ്ക്കണിയാൻ മനോജ്ഞമാം 
മുത്തുമാലകൾ തീർത്തു 
     സാമോദം സമ്മാനിച്ചു.

ചരിതാർത്ഥതയാർന്നു 
     നാളെ ഞാൻ തിരിച്ചെത്തും 
കവി! നിൻ കവിൾത്തട്ടിൽ 
     കണ്ണുനീർക്കണമായി!

© 1972 KTK


Tuesday, 1 February 2022

കൃഷ്ണപ്പരുന്ത്‌

Could there be a poet who hasn’t written poems in his or her classroom while (not) listening to lectures? Surely, there couldn't be. The poet here was in a lecture class on ‘Transmission and Distribution”. Like the engineer that he was aspiring to be, he wanted to believe that electrification was for the betterment of humanity. However, like the poet that he was, he couldn’t stop himself from pondering on the harm that it would bring upon nature and, hence, his other fellow beings.

The subject of the poem, the kite, is soaring the skies and looking for a place to perch on to give his tired wings some rest. He sees the transmission lines and towers, and in all his innocence, mistakes them as an offering of kindness by man to provide the birds a resting place. He swoops down and no sooner than he perches, is electrocuted. The lineman who comes to remove the dead bird portends that he too, like the bird, may one day fall prey to the predatory technology. The poet calls the bird a martyr to human kindness. Indeed, one wonders how kind really is the human kind.

Listen to a soul-stirring rendition of the poem by Dr. K. V. Rajagopalan.

കൃഷ്ണപ്പരുന്ത്‌


അകലെപ്പൈക്കാറതൻ 

     ജലവൈദ്യുതശക്തി-

യഖിലം സമാർജ്ജിച്ചു 

     പോകുമാ നീളൻകമ്പി,

വിണ്ണിനെ പ്രദക്ഷിണം 

     വെയ്ക്കുന്ന കൃഷ്ണപ്പരു-

ന്തുന്നിദ്രമോദം ദർശി-

     ച്ചീവിധം വിചാരിച്ചു:

'കരുണാമയനല്ലോ 

     മാനവൻ - പ്രക്ഷീണരായ് 

കരയും ഖഗങ്ങൾക്കി-

     പ്പാതകൾ തീർത്താനല്ലോ.

അങ്ങിങ്ങു ചില ചേക്കു-

     വൃക്ഷങ്ങളുണ്ടേ* - മര-

ക്കൊമ്പിൽ ഞാനിരുന്നല്പം 

     വിശ്രമം നുകരട്ടെ'.

മർത്ത്യൻതൻ കരുണയ്ക്കു 

     രക്തസാക്ഷിയായ്ത്തീർന്നു 

മൃത്യുവെ വരിച്ചോര-

     പ്പക്ഷിവര്യനെക്കാൺകേ,

അന്തിമോപചാരങ്ങള-

     ർപ്പിക്കാനൊരു ലൈൻമേ-

നങ്ങു വന്നെത്തി തോളിൽ 

     മുളങ്കോണിയും താങ്ങി:

'ഇന്നു നീ ഞാനാം നാളെ-

     യിക്കിരാതനു തീറ്റ'

യെന്നാവാമൊരു നെടു-

     വീർപ്പിലൂടവനോതി. 

* Intermediate Towers

In the poem, the poet refers to the Pykara Hydro-electric Power Station. Commissioned in 1933, this is one of the oldest power stations in South India and was declared as a heritage power plant in 1997.

© 1959 KTK

Thursday, 20 January 2022

ചലാപാംഗവും ചഞ്ചരീകവും

If a lifetime were to be seen as a collection of poems, then one’s friendships would be some of them. The poet had a very close and special friendship with the eminent poet, philosopher and scholar, Vishnunarayanan Namboothiri. Poetic inclinations on both sides and their appreciation of each other’s literary works only enhanced this friendship. The poet held Namboothiri in high regard for his simple and sattvic way of life,  and was in great awe of his unique and inimitable writing style.

The poet’s friendship, however, remained unrequited when his friend’s brilliant mind began slipping into oblivion in his latter years. Finally he left this world for his eternal abode leaving a lasting void in the poet’s life.

The following is an excerpt from Poet Vishnunarayanan Namboothiri’s foreword to the poet’s collection of poems, “Kocharippookkal”. One can read between the lines the beginnings of their friendship and its progression into a poetic camaraderie.


ചലാപാംഗവും ചഞ്ചരീകവും

തൻ്റെ കാഴ്ചവട്ടത്തിലേക്ക് ഒരു നക്ഷത്രം ഒഴുകിവരുന്നതിൻ്റെ നവ്യാനുഭൂതിയെപ്പറ്റി വിശ്വകവിയായ കീറ്റ്സ് പാടിയുട്ടുണ്ടല്ലോ. അത്തരം ഒരനുഭവമാണ് പതിറ്റാണ്ടുകൾക്കുമുമ്പ് മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൻ്റെ താളിൽ "കൃഷ്ണപ്പരുന്ത്‌" എന്ന ചിന്താബന്ധുരമായ ചെറുകവിത വായിച്ചപ്പോൾ എനിക്കുണ്ടായത്. ക്രൂരവും അതേസമയം പ്രഭാപൂരിതവുമായ ഏതോ നിയതിക്ക്‌ അനിവാര്യമായി ഇരയാകുന്ന ജീവചൈതന്യത്തെപ്പറ്റി, ക്ഷണികം എന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ വിലയുറ്റതാകുന്ന അതിൻ്റെ രമ്യതയെപ്പറ്റി, ആഴമേറിയ ഉൾക്കാഴ്ച സമ്മാനിച്ച ആ കവിയുടെ പേരും ഞാൻ അന്നേ ഉള്ളിൽ കുറിച്ചിട്ടു. കെ. ടി. കൃഷ്ണവാരിയർ എന്ന ചെറുപ്പക്കാരനായ ആ എഞ്ചിനീയർ പിന്നീട് തിരക്കിട്ട തൻ്റെ കർമ്മരഥ്യയിലൂടെ ഉഴറിപ്പായുമ്പോഴും കവിതയുടെ അമൃതകണം ഓർമ്മയുടെ അടരുകളിൽ വറ്റാതെ കാത്തുപോന്നു. അനുഭവങ്ങളും അറിവുകളും കൊണ്ട് കൂടുകെട്ടി അതിന്നുള്ളിൽ കെ. കെ. വാരിയരായി ഏറെക്കാലം അടയിരുന്നു. സൗന്ദര്യലഹരിതൊട്ട് ഈശാവാസ്യംവരെ ആത്മികപര്യടനം സാധിച്ചു. പുരാണപീയൂഷംകൊണ്ട് തൻ്റെ നിനവുകളെ നിറവുകളാക്കുന്ന വിദ്യ ശീലിച്ചു. വീണ്ടും ഇതാ, മാധ്യന്ദിനത്തിൻ്റെ പരിപക്വമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, അർത്ഥവത്തായ തൻ്റെ ആന്തരാനുസന്ധാനത്തെ, വിശിഷ്ടതരമായ ഗൗരവബോധത്തോടെ, രചനാതപസ്യയായി, അന്വേഷണമായി, സാക്ഷാത്കാരമായി ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നു.

സാഹിത്യകർമ്മത്തിൻ്റെ ഉത്പത്തിദശയിൽത്തന്നെ അസാഹിതീയ കർമ്മങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യവും കാരണഭാവവും ഞാൻ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ആകയാൽ കൃഷ്ണവാരിയരുടെ ഈ "ദ്വിജ"ത്വത്തിൽ  എനിക്ക് ഒട്ടും ആശ്ചര്യമില്ല. വിട്ടുകളഞ്ഞ ഒന്നിനെ പുനഃ സ്വീകരിക്കുകയല്ല അദ്ദേഹം ചെയ്യുന്നത്. സഹജമായ അധികാരംകൊണ്ട് ചെറുപ്പത്തിൽ തുടങ്ങിവെച്ച രചനാവ്യായാമത്തെ, അനുഭവമനനങ്ങളിലൂടെ നേടിയ ഉപര്യധികാരത്തോടേ, പുതിയൊരു തലത്തിലേക്ക് ഉപനയിക്കുകമാത്രം ആണ് ഈ പുതിയ രചനകളിലൂടെ അദ്ദേഹം അനുഷ്ഠിക്കുന്നത്. പണ്ട് നേർത്തും അവ്യക്തവുമായി വർത്തിച്ചിരുന്ന തൻ്റെ കാവ്യഭാവങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിയതരൂപം പൂണ്ട് അർക്കസദൃശങ്ങളായിരിക്കുന്നു. അവ ഉറപ്പും തിളക്കവും നേടിക്കാണുന്നു. ആന്തരമായി ഒന്നിലധികം പ്രരൂപങ്ങളാൽ അവ വാർന്നുവീഴുന്നു.

ഈ സമാഹാരത്തിലെ കവിതകൾ രുചിച്ചു തുടങ്ങുന്ന അനുവാചകനെ ആദ്യം പിടിച്ചുനിറുത്തുന്നത് അവയുടെ ചിരസമ്മതമായ ശിൽപം ആണ്. വൈലോപ്പിള്ളിമാസ്റ്ററെ ആകർഷിച്ച ചെറിയ ചെറിയ വാങ്മയങ്ങൾ; അവയിലൊതുങ്ങുന്ന വലിയ വലിയ ഭാവപ്രപഞ്ചങ്ങൾ. ധ്വനിക്കാര്യത്തിൽ ഇത്രയൊന്നും നിഷ്കർഷിക്കാത്ത ആധുനികരചനകളിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരാണ് ഇന്ന് ഏറിയ കൂറും. പുതുമക്കുവേണ്ടിയുള്ള ബോധപൂർവ്വമായ യത്നം ഈ കവിക്ക് അപരിചിതമത്രേ. സാമ്പ്രദായികമായ ശീലും ശൈലിയും ഇവയെ തങ്ങളുടെ സഞ്ചിതസൗഭാഗ്യം കൊണ്ട് വേണ്ടുവോളം അനുഗ്രഹിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നുമാത്രമല്ല, ചിലേടത്തെങ്കിലും, പഴയ മലയാള കാവ്യഭാഷയിലെ 'ചലാപാംഗ'വും  'ചഞ്ചരീക'വും മറ്റും, മധുരമായ ഓർമ്മത്തെറ്റുകൾ എന്ന മട്ടിൽ കടന്നുവരുന്നതും കാണാം. നവീനരുചികളെ സന്തർപ്പണം ചെയ്യുക തൻ്റെ മുറയായി കൃഷ്ണവാരിയർ കരുതുന്നുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല. തന്നിൽ സ്വതേ ഉള്ള ആധുനിക അവബോധം, ചുറ്റുപാടുകളുടെ ആന്തരസത്തയിലേക്ക്  അടുക്കുംതോറും കവിക്ക് കൈവരുന്ന യാഥാർഥ്യബോധം, താൻ ഏതു ശൈലിയിൽ എഴുതിയാലും ശരി അനുവാചകനിലേക്ക് സംക്രമിച്ചുകൊള്ളും എന്നദ്ദേഹത്തിന്ന് നിശ്ചയമുണ്ട്. ആത്മവിശ്വാസം അദ്ദേഹത്തിന് സ്വായത്തമാകുന്നു.

ഇന്നത്തെ കാവ്യാന്തരീക്ഷത്തിൽ ഇതുകൊണ്ട് ഒരു പ്രത്യേകമായ മെച്ചം ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്. അർത്ഥമുള്ള കവിത, ആശയബന്ധങ്ങളുടെ കുടക്കമ്പിയിന്മേൽ നിവർന്നുവിടരുന്ന ഭാവപ്രപഞ്ചം, ഇപ്പോൾ നാട്ടിൽ അത്ര സുലഭമല്ലല്ലോ. നമ്മുടെ മുമ്പിലുള്ള ഈ സമാഹാരത്തിൽനിന്ന് ഏതു ഭാഗം നിവർത്തി വായിച്ചാലും സഞ്ജയൻ്റെ ശൈലിയിൽ, "വാക്കുകൾക്കർത്ഥം വേണമെന്ന വാശി" ഇനിയും കൈവെടിയാത്ത ഒരു കവിയുടെ സമാശ്വാസകരമായ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെടാതെ വരില്ല.

© 1992


ചെർണോബിൽ

Man’s scientific pursuits have led him to make amazing discoveries that could better his life on earth. But he always ended up using them to...