ഇരുളിൻ്റെ വെളിച്ചം

Irulinte Velicham (Light of Darkness) veers away from the usual in its perspective of the state of darkness. Here, the poet shows “darkness” in a uniquely different “light”.

”Hey, darkness of the night! May you triumph!” says the poet. “You bear the divine radiance of the sun. In your caring lap, the entire world sinks in blissful slumber. When you put the world to sleep in your delicately soft quilt of golden weaves, all disparities – the moonlight and the shadow, the woods and the backwaters – they all disappear to merge as one.

You are consciousness embodied. In your darkness is the light of non-dualism, the primordial sound – the Omkara – the essence of existence. You are Parvathi, and Kali as well. You are the eternal blissful consciousness. You are the sense and expression in song. You are the temple that preserves the Truth in its sanctum sanctorum.

Indeed, aren’t you the black woman who is great grandmother to a lineage of western white arrogance?

In your silence is heard eternal music. In your darkness is the eternal shine of the day. You give form to balance, equality and truth. I salute you, Mother of the Universe, the Soul of Wellbeing!

You even out the highs and lows, and erase ignorance, to soothe us into the trance of knowledge. O Pure One! May you triumph!”

The poet, here, is profuse in his glorification of darkness. He sees in it divinity that’s pure and sublime. He calls it the social balancer that eradicates discriminations and ensures equality. It’s the origin of all – the Mother who selflessly nurtures. It is the epitome of the Truth of Oneness. In this poem, darkness exudes nothing but light.

Sreedevi Unni’s rendition is soul-stirring, leaving the poem with you even as her voice fades away. 

SW · Irulinte Velicham | K. T. Krishna Variar | Sreedevi Unni | PC: Bruno/Pixabay  

ഇരുളിൻ്റെ വെളിച്ചം 

നീ ജയിച്ചാലും രാവി-

     ന്നന്ധകാരമേ! ദിവ്യ-

ജ്യോതിസ്സിൻ മാതാ,വർക്ക-

     ഗർഭയാം നീ താനല്ലോ.

വത്സലാംബികേ! നിൻ്റെ 

     വാർമടിത്തട്ടിൽ സുഖ-

നിദ്ര പൂണ്ടമരുന്നി-

     തിച്ചരാചാരമാകേ.

പേലവമൃദുലമാം 

     നീരാളനിചോളത്താൽ 

പാരിനെപ്പുതപ്പിച്ചു 

     മൂടി നീയുറക്കുമ്പോൾ,

ഭേദഭാവനകളാം 

     നിഴലും നിലാവുമ-

ക്കാടും കായലുമില്ലാ-

     തൊക്കെയുമൊന്നാകുന്നു.

ചിദ്രൂപേ! ഭവതിത-

     ന്നിരുളിൽ ദർശിക്കുന്ന-

തദ്വൈതപ്രകാശത്തി-

     ന്നോംകാരപ്പൊരുളല്ലോ.

നീയല്ലോ ത്വരിതയാം 

     പാർവതി; നീയേ ഭദ്ര-

കാളി; നീ സനാതന-

     ചിത്സുഖസ്വരൂപിണി.

അർത്ഥപുഷ്ടമാം ഭാവ-

    ഗാനം നീ; സത്യത്തെത്തൻ 

ഗർഭഗേഹത്തിൽ കാക്കും 

     ക്ഷേത്രഗോപുരമത്രേ,

കാപ്പിരിപ്പെണ്ണാം നീയോ 

     മുത്തശ്ശി പാശ്ചാത്യമാം 

ധാർഷ്ട്യമാർന്നമരുമാ 

     വെള്ളക്കാരനു പണ്ടേ.

നിൻ്റെ മൗനത്തിൽ സനാ-

     തനസംഗീതം കേൾപ്പൂ;

നിന്നിരുളനശ്വര

     ഭാസ്വരതേജസ്സല്ലോ.

സമഭാവനേ! സത്യ-

     സമത്വ സ്വരൂപിണി!

സുഖദാത്മികേ! ജഗ-

     ദംബികേ! നമോവാകം.

ഉച്ചനീചത്വങ്ങളാ-

     മവിദ്യ നീക്കി ജ്ഞാന-

നിദ്രയേകിടുമദ്വൈ-

     താമലേ ജയിച്ചാലും.

© 1977 KTK

സത്യഭാമ

Satyabhama laments to the Sun God. The divine gemstone – the Syamantaka – that He had given as a boon to her father had turned out to be nothing but a curse for her. The stone that had bestowed loads of wealth upon her father left her but impoverished, for what she desired was not wealth but the flute-playing cowherd of Vrindavan. She longed for the dusky hero who had subjugated the black venom-spitting serpent of Kalindi. Like every cowherd girl of Vraj, she awaited the prince of yadus who had stolen their garbs and danced with them in divine love. She always dreamt of him, who was dark as the clouds, and he stirred up thousands of rainbows in her heart.

Alas! The splendour of the divine gemstone had blinded her father with greed! She implored the Sun God to take back His magnificent gem, for what she yearned for was the emerald of Ambady. But will the “dark cloud” ever find this “lightning” that pines to embrace it?

The poet lets his imagination fly while articulating Satyabhama’s love for Krishna. His expressions of love take many different forms. Here, the poet becomes one with the lovelorn Satyabhama. Love of Krishna, for those who have not just skimmed the surface of the Puranas but delved deeper into their layers to draw the essence of them, is beyond physical and temporal boundaries. The narrative is but a vehicle to transport you to the ultimate experience.

It’s up to you whether you revel in Yashoda’s maternal love for her mischievous son, the gopis’ romantic love for the eve-teasing adolescent, the gopas’ binding love for their playmate who is their protector in all perils, Radha’s selfless love for her sweetheart, Sudama’s undemanding, unconditional love for his childhood friend, Kubja’s self-surrendering love for the prince whose touch changed her life forever, Rukmini's and Satyabhama’s ardent love vying for their beloved’s attention, or the love of the many, many others – not to mention the unswerving, obsessive attachment, albeit negative, of the perpetrators, including Kamsa who had deliberately chosen a life of evil only for a quick  deliverance at the hands of Krishna.

Every form of love, here, is a divine union with Krishna. Like the lightning and the rain cloud. The former cannot but unite with the latter. Indeed, it has little existence without the latter.

Sreedevi Unni's lilting rendition at once conveys Satyabhama's despair and longing that flash through the entire poem.

SW · Sathyabhama | K. T. Krishna Variar | Sreedevi Unni | PC: Public Domain

 

സത്യഭാമ 

സത്യഭാമ ഞാൻ സൂര്യ!

നീ പിതാവിനു സമ്പ-

ത്തെട്ടെട്ടു ഭാരം നൽകും 

ദിവ്യമാം സ്യമന്തകം 

വരമായരുളിയ-

തിന്നെൻ്റെയിളംനെഞ്ചിൻ 

മലർവാടികയ്ക്കൊരു 

ശാപമായ് ഭവിച്ചല്ലൊ!

എന്നുള്ളം വൃന്ദാവന-

മാക്കി ഞാനതിലൊരു 

പൊന്നോടക്കുഴലൂതും 

കണ്ണനെ സ്വപ്നം കണ്ടു.

മച്ചിത്തകാളിന്ദിയിൽ 

കാകോളമൊഴുക്കുന്ന 

സർപ്പത്തെ ഹനിക്കും കാർ-

വർണ്ണനെ പ്രതീക്ഷിച്ചു.

ഞാനൊരു ഗോപാംഗന 

ചേലകൾ കവർന്നൊപ്പം 

രാസലീലകളാടും 

യദുനാഥനെക്കാത്തു.

എന്നുള്ളിലൊരായിരം 

മഴവില്ലുണർത്തുമാ-

മംഗളമനോഹര-

നീലമേഘമെന്നോർത്തു.

സൂര്യ! നീയരുളിയൊ-

രീ മഹാരത്നത്തിൻ്റെ 

ഹാരിയാം പ്രഭ താത-

ന്നന്ധകാരമേ തീർത്തു!

നീ തിരിച്ചെടുത്താലു-

മീമണി, മരതക-

നീലമാമമ്പാടിത-

ന്നനർഘരത്നം പോരും.

കൃഷ്ണ! നീ കണ്ടെത്തുമോ  

ശ്യാമമേഘമാം നിന്നോ-

ടൊത്തിണങ്ങുവാൻ വെമ്പു-

മീ സൗദാമിനിതന്നെ?   

© 1990 KTK

പട്ടുനൂൽപ്പുഴു

The joy of the entire spring reflects in the smile of a tiny wallflower. The first little raindrop brings with it the freshness of the monsoon. A wisp of a cloud blushing all of the reddish hues of the dawn heralds the beauty of the rising sun. So it’s not surprising that the poet, during his philosophical reflections, seeks the ultimate truth – of the entire universe and his own being – in a worm – in a wee little worm that hides in a silken cocoon that it has woven around itself.

In this poem, “Pattunoolpuzhu” (Silkworm), the poet identifies with the silkworm. Dwelling in contemplation, like the silkworm in its cocoon, the poet weaves his songs, like silken yarns in vivid hues.  Eventually, when the spirit within would cease fluttering, the poet muses, “I” would become one with “my” cocoon, the soul would then turn into a star on the farthest corner of the horizon, or a white orchid flower on the highest peak of the Sahyadri, or the fragrant breath of an intoxicating night queen. “I” would view the charming twilights, the days and the nights, the seasons, and the passing eras. “I” would watch the gardens in bloom and the flush of asoka*. And “I” would revel in the beauty of them all draped in “my” silken yarns.

Listen to Sreedevi Unni render the poem in her silky timbre.

*asoka flowers, asoka also means ‘without sorrow’.

SW · Pattunoolpuzhu | K. T. Krishna Variar | Sreedevi Unni

പട്ടുനൂൽപ്പുഴു 

പട്ടുനൂൽപ്പുഴു ഞാനെ-

     ന്നന്തരാത്മാവിൽ തീർത്ത 

പാട്ടിൻ്റെ നൂലാലൊരു 

     വലയം നിർമ്മിക്കുന്നു.

ഞാനതിൽ സമാധിസ്ഥൻ 

     ഗാനങ്ങൾ നെയ്യുന്നേരം 

ഹാരിയാം പുതുയുഗ-

     സന്ധ്യകൾ വിടരുന്നു.

പട്ടുനൂലുകളിതു-

     നാളെത്തെ പ്രഭാതത്തിൻ 

ചിത്രവർണ്ണാലംകൃത-

     നീരാളവൈവിധ്യങ്ങൾ.

ഈ മഹാചൈതന്യത്തിൻ 

     സ്പന്ദനം നിലച്ചിങ്ങു 

ഞാനെൻ്റെ വല്മീകത്തിൽ 

     വിലയിച്ചടിയുമ്പോൾ,

യുഗസംക്രമങ്ങളും 

     ഋതുകന്യകമാരും 

ദിനയാമിനികളും 

     സന്ധ്യാസുന്ദരിമാരും 

ഇപ്പട്ടാടകൾ ചാർത്തി 

     യെത്തുമ്പോൾ പുളകിതം 

നിൽക്കുമങ്ങശോകങ്ങൾ,

     പുഷ്പിതമുദ്യാനങ്ങൾ.

ചക്രവാളത്തിൻ കോണി-

     ലൊരു താരകയായ് ഞാൻ 

സഹ്യസാനുവിലൊരു 

    മന്ദാരമലരായി,

മാദകനിശാഗന്ധി 

     തൻ മൃദുനിശ്വാസമായ് 

ആ മനോഹരരംഗം 

     കണ്ടു നിർവൃതികൊള്ളും!

വൃന്ദാവനത്തിൽ വീണ്ടും

While writing this poem, the poet is at that juncture when he is bidding farewell to his professional life, which has taken him all around the world. He is now tired of the big cities of the world, in the development of which he has contributed his mite. He yearns to go back to his native place. He is eager to go back to his home amidst the gurgling river, the rustling greenery and all the other rustic charms of the village.

In the presentation of the poem, the poet, however, poses a question. What if Lord Krishna had chosen not to go back to his heavenly abode? What if He had chosen to go back to Vrindaavan? (Incidentally, the poet bears the name of the Lord Himself.) What if He had gone back to being the playful cowherd boy frolicking with his friends on the banks of Yamuna? To being the charming eve-teaser of Vrindaavan? To being the lovable thief who relentlessly stole butter and the hearts of the Gopikas, who were only too willing to give them away anyway? What if He had gone back to make up for the time He had lost with his parents, Yashoda and Nandanan? Alas! Even the Lord cannot put back the clock. Time is an endless flow. It cannot stop. Nor can it retreat. And it can never retrace its own journey.

Listen to a prayerful rendition by Sreedevi Unni.

SW · വൃന്ദാവനത്തിൽ വീണ്ടും | കെ. ടി. കെ. വാരിയർ | ശ്രീദേവി ഉണ്ണി | PC: back2godhead.com

വൃന്ദാവനത്തിൽ വീണ്ടും 

ഇനിയെൻ്റെ വൃന്ദാവനം വെടിഞ്ഞു 

വരുകയില്ലക്രൂര! നിന്നൊടൊപ്പം.

മധുരാപുരിക്കില്ല ദ്വാരകയ്ക്കും 

നഗരത്തിൻ ജീവിതം ഞാൻ വെറുത്തു.

ഇനിയെൻ്റെ രാധയും ഗോപിമാരും 

ഇവിടെ പശുപാലബാലകരും 

കാളിന്ദിതീരവുമായി ഞാനെൻ 

നാളുകൾ നീക്കാനുറച്ചുവല്ലോ.

ഈ മുളന്തണ്ടിൽ ഞാനാലപിക്കു-

മീണത്തിൽ സ്വർഗ്ഗം വിടർത്തുവാനും,

ഇനിയുമിക്കാളിന്ദി വിഷമയമായ് 

പ്രവഹിക്കേ നിർമ്മലമാക്കുവാനും 

വമ്പാർന്ന പേമാരിക്കുത്തിൽനിന്നു-

മമ്പാടിതന്നെക്കരേറ്റുവാനും 

കാറ്റായി, മുലയൂട്ടുമമ്മയായി 

കാട്ടുതീയായ്, മൂർഖസർപ്പമായി 

രാക്ഷസരെത്തുമ്പോൾ ഗോകുലത്തെ 

രക്ഷിച്ചു ഹർഷം വിടർത്തുവാനും 

പശുപാലബാലികമാരൊടൊത്തു 

യമുനാതടങ്ങളിലാടുവാനും 

ഏറെ നാളായിക്കൊതിപ്പു ഞാനി-

ഗ്ഗ്രാമമാണിനിയെൻ്റെ കർമ്മരംഗം.

വൃന്ദാവനത്തിൻ നികുഞ്ജകങ്ങൾ 

പിന്നെയും തളിരിട്ടു പൂവിടട്ടെ.

അമ്മ യശോദയ്ക്കും നന്ദനും ത-

ന്നുണ്ണിയൊത്തുള്ളം കുളിർത്തിടട്ടെ.

ഇനിയുമെൻ ജീവിതശിഷ്ടമിങ്ങി- 

മ്മലർവനിതന്നിൽ കഴിയുവോൻ ഞാൻ 

അവതാരലീലകളാകമാനം 

അവനിതൻ വാഴ്വിൽ ഞാൻ തീർത്തുവല്ലോ.

കുവലയാപീഡമോ മാൻകിടാവായ് 

നിപതിച്ചു ചാണൂരമുഷ്ടികരും 

കംസനും കാലപുരിയണഞ്ഞു 

മന്നനായ് മുത്തച്ഛനുഗ്രസേനൻ.  

ബന്ധനമുക്തരായെൻ പിതാവു-

മമ്മയും മറ്റുള്ള യാദവരും

ദ്വാരക തീർത്തു ഞാൻ കുണ്ഡിനത്തിൻ

നാരീമണിയെയും കൊണ്ടുപോന്നു.

മന്നിലധർമ്മമൊടുക്കുവാനും 

ധർമ്മത്തെ വീണ്ടുമുറപ്പിക്കാനും 

അങ്ങു കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധഭൂവിൽ 

കൊന്നു; ഞാൻ കൊല്ലിച്ചു ദുഷ്ടന്മാരെ.

പാർത്ഥന്നു ഗീതോപദേശമേകി 

പാണ്ഡുപുത്രന്മാർക്കു വാഴ്‌വുമേകി.

ഇനിയെന്നവതാരകർമ്മമൊന്നും 

ഇവിടെ നിറവേറ്റാൻ ബാക്കിയില്ല.

ഒരു ഞാങ്ങണപ്പുല്ലാൽ യാദവന്മാ-

രഖിലരും തല്ലിത്തളർന്നു വീഴും.

ഒരു നിഷാദൻ്റെ കൂരമ്പിനാലെ-

ന്നുടലും വെടിഞ്ഞു തിരിച്ചുപോകും. 

ഇനിയെൻ്റെ ശേഷിച്ച നാൾകൾ ഞാനീ-

മലരണിക്കാട്ടിൽ കഴിച്ചിടട്ടെ,

ഗോപികമാരൊത്തു നൃത്തമാടി,

രാധയൊത്താനന്ദകേളിയാടി,

വെണ്ണയും പാലും കവർന്നു പൂഴി-

മണ്ണുതിന്നമ്മതൻ കൺ‌തുറന്നു,

കാളിയദർപ്പം ശമിപ്പിച്ചിങ്ങു 

ഗോവർദ്ധനാദ്രി കുടപിടിച്ചു,

അമ്പാടി തന്നിലായർഗൃഹത്തിൽ,

വൃന്ദാവനത്തിൻ പുഴക്കരയിൽ,

ഞാനിന്നു നാകീയസൗഖ്യമുണ്ടു 

നാളുകൾ നീക്കാൻ കൊതിച്ചിടുന്നേൻ 

വൈകുൺഠവാസത്തിൽ പാൽക്കടലിൽ 

പാലാഴിമങ്കതൻ പൂമടിയിൽ,

ഇത്രയ്ക്കു സൗഖ്യം നുകർന്നതില്ല,

ഇത്ര ഞാനാനന്ദമുണ്ടതില്ല,

അക്രൂര! പോയ് വരൂ ദ്വാരകയിൽ 

രുഗ്മിണിയോടെൻ വിശേഷമോതു.

ശ്യാമകളേബരൻ ഗ്രാമഭൂവിൽ 

ഗ്രാമീണനായ് ഞാൻ സുഖിച്ചിടട്ടെ! 

© 1990 KTK

താമരമകൾ

This poem, Thamaramakal, is a tribute to the lotus flower, which in spite of being born in murky waters, amidst dirty weeds, rises up from extreme stench and grows up to spread fragrance and shed radiance all around her. While the little bee draws honey, the sun derives its soul spirit from her.

The poem has another layer of meaning which reaches out to the reader. We live in such times when the older generation is struggling to come to terms up with the newer generation, all the while slipping and falling back into ruminations of its own past glory. The poem presents a new take where the poet appreciates the beauty and perseverance of the new generation in spite of its growing up in the most adverse and unfavourable circumstances.

Please listen to a moving and mesmerising rendition by Sreedevi Unni.

SW · താമരമകൾ: കെ. ടി. കെ. വാരിയർ | ആലാപനം: ശ്രീദേവി ഉണ്ണി

താമരമകൾ

അച്ഛനമ്മമാർതൻ കണ്ണീർ-

     ക്കയമാമച്ചളിക്കുണ്ടിൽ

പെറ്റു നീയെൻ കൊച്ചു ചെന്താ-

     മരമലരേ!

ചേറിൽനിന്നുമുയർന്നു നീ 

     കീറിപ്പാറിപ്പരന്നൊരു 

പായലിൽ തൻ തല ചാച്ചു 

    വളർന്നിടുമ്പോൾ.

മുഗ്ധമന്ദഹാസങ്ങളാ-

    ലർക്കനഭിവാദ്യമേകി,

തെക്കൻകാറ്റു താരാട്ടുമ്പോൾ 

    ചാഞ്ചാടിയാടി.

ചിറ്റോളങ്ങളിളകുന്നു 

     സരസ്സിതിൽ - സുഖങ്ങളായ്,

ദു:ഖങ്ങളായ്, ആശകളായ്,

     നൈരാശ്യങ്ങളായ്.

ജയപരാജയങ്ങളായ് - 

     അടിയിലെച്ചേറിൽനിന്നു 

വമിക്കുന്നു കഠിനമാം 

     ദുർഗ്ഗന്ധപൂരം.

എങ്കിലും നീ ചിരിക്കുന്നു;

     ചിറകടിച്ചണയുമ-

ച്ചഞ്ചരീകത്തിനു പൂന്തേൻ 

     വിളമ്പീടുന്നു.

പിച്ചവയ്ക്കും മന്ദാനില-

     ന്നസുലഭസൗരഭ്യവും 

അർക്കനാത്മതേജസ്സും നീ 

     പകർന്നിടുന്നു .

ചളിക്കുണ്ടിൽ പിറന്നതിൽ 

     വളർന്ന നീ നാളെയതി-

ലവസാനസൗരഭ്യവു-

    മർപ്പിക്കുമല്ലോ!

കൂരിരുളിൻ പുഞ്ചിരിയായ് 

    നീലവാനിലമ്പിളിയായ്,

ശ്രീകോവിലിൽ ശ്രീദേവിയായ്,

    രാവിൽ നിലാവായ് 

ചെന്താമരമകളായി-

     ന്നെൻ കരളിൽകുളിരേകും 

പൊന്നോമനമലരിനെ-

     ന്നഭിവാദ്യങ്ങൾ.     

© 1984 KTK

ചിലന്തിവല

SW · Chilanthivala - Rendition by Sreedevi Unni

Chilanthivala was written by my father when he was pursuing his intermediate (later known as pre-degree and presently, higher secondary) education. A poem inspired by Jonathan Swift’s ‘Gulliver’s Travels’ in which an ingenious architect found a way of building houses by beginning at the roof and working downward to the foundation, this poem could have been a turning point in his journey as a poet.

Perhaps this was the first poem that moved him up from the Baalapankthi (Children’s Section) pages to the main section of Mathrubhumi. That the poem was approved by none other than the literary genius, poet, and scholar N. V. Krishna Warrier, who was the then editor of Mathrubhumi, makes the poem all the more special to the poet. To this day he cherishes the note of appreciation he received for the poem from the legendary poet himself. 

The poem has been rendered here by the poet's daughter and my sister Sreedevi Unni.

[Image: vecteezy.com]

ചിലന്തിവല 

സദ്രസം തൈത്തെന്നലിൽ 

     ചാഞ്ചാടി മേവുന്നൊരാ 

ക്ഷുദ്രമാം ചിലന്തിതൻ 

     വല കണ്ടിരുന്നു ഞാൻ,

മാമകഹൃദയത്തിൽ 

     വലകെട്ടുന്നു നാനാ-

മാദകവികാരങ്ങ-

     ളായിടും ചിലന്തികൾ.

പതുക്കെത്തലയാട്ടി-

     ച്ചിരിച്ചു വല - ഞാനോ 

പടുത്തു നൂറായിരം 

     ഹർമ്മ്യങ്ങളെന്നുള്ളത്തിൽ.

വെണ്ണക്കല്ലിനാൽ തീർത്ത 

     വെണ്മാടം ശരത്തിലെ 

വെണ്ണിലാവിനെപ്പോലും 

     ജയിച്ചു തെളിമയാൽ 

അമരാവതിപോലും 

     ലജ്ജിച്ചു മമ ഹർമ്മ്യ-

മഭിമാനോദ്വേഗത്താ-

     ലുന്മുഖം നോക്കുന്നേരം.

നീലവാനിൽ വന്നെത്തി 

     നോക്കുന്നു മാലാഖമാർ;

നീരജമിഴികളാം 

     കിന്നരകുമാരിമാർ.

അത്ഭുതസ്തിമിതരായ് 

     നിൽക്കുന്നു നാകസ്ഥന്മാർ 

നിസ്തുലപ്രഭാവമെൻ 

     രത്നപത്തനം കാൺകേ.

നീലമേഘത്തിൻ നാട്ടിൽ

     പാടുന്നു രാപ്പാടികൾ;

നീഹാരം പൊഴിക്കുന്നു

     നീരദം ഹർഷാവേശാൽ.

നാകവുമുലകവു-

     മത്ഭുതപരതന്ത്രം 

മാമകമനോഹര-

     പത്തനം സമീക്ഷിക്കേ,

അനവദ്യാനന്ദത്താൽ 

     സംഗീതം പെയ്തു ചിത്ത-

മമൃതം കവിഞ്ഞു മ-

     ന്മാനസതടാകത്തിൽ.

മാമകഹർമ്മ്യത്തിൻ്റെ

     ഭാരത്താലടിയിലെ 

മാറാല തകർന്നു പോ-

     മെന്നുഞാനോർത്തീലല്ലോ.

അലറീ തെക്കൻ കാറ്റൊ-

     ന്നയ്യയ്യോ! ചിലന്തിതൻ 

വല പോയ് ചിതറുന്നു

     നൂറു നൂറായിക്കാറ്റിൽ.

ഹന്ത! 'ഭൂമാതി'ൻ മാറിൽ 

     പതിച്ചു മമ സ്നിഗ്ദ്ധ-

ദന്തഗോപുരം, ദിവ്യ-

     സൗന്ദര്യസാക്ഷാൽക്കാരം.

ഓർക്കുകയാണിന്നു ഞാൻ*

     മോന്തായം കെട്ടാനാദ്യ-

മുദ്യമിച്ചൊരശ്ശാസ്ത്ര-

     കാരരെ, യഭിജ്ഞരെ.

വായുവിൽ കിനാവിൻ്റെ 

     താഴികക്കുടം തീർക്കും 

മാനവസഹജരെ,

     സങ്കല്പപാന്ഥന്മാരെ!

© 1958 KTK

*കുറെ ശാസ്ത്രകാരന്മാർ ഒന്നിച്ച്‌ ഒരു പുരപ്പണി തുടങ്ങിയതായി 'ഗളിവറുടെ സഞ്ചാരകഥകളി'ൽ സ്വിഫ്റ്റ് വിവരിക്കുന്നു. അവർ ആദ്യം കെട്ടിത്തുടങ്ങിയത് മോന്തായമാണ്.