മതിൽക്കെട്ടുകൾ

This poem, Mathilkkettukal (Walls), speaks about barriers – the kind that divides people who yearn to be together in love. Perhaps the origins of these social barriers can be traced back to the beginnings of civilization itself with all its norms – written and unwritten.

Social barriers that are meant to keep up the society’s norms never really give way with time. They just take up different forms and names. Ironically, what cannot be changed through human intervention can be brought down only through persevering human emotion. And the agony of viraha (separation) have stood the test of time. It remains as intense as ever. Changing times, beliefs, and lifestyles have not made even the slightest dent in it. Poets and lyricists thrive on it, for viraha and verse complement as well as vie with each other in rendering beauty to poetry and music. Nostalgia is a close contender.

In this poem, the poet describes the wall as one built of the agony of millions of young hearts. One wonders if the poet is subtly referring to political partitions as well, such as the Berlin Wall. Countless are the stories of lovers who were torn apart by such divisions. Their love, though, couldn’t be restrained by strong walls and closed borders.

Here, the poet invades such a wall with a barrage of metaphors! They breach the concrete wall of separation, uniting the lovers symbolically. The beloved’s heartbeats reverberate within the lover’s mind. Her tears rise up as clouds to rain nectar upon him. Her sorrowful sighs raise surging waves in his heart’s ocean. The lover consoles his beloved (or maybe himself?) that their love, in its torrential flow, will ultimately make its way through man-made walls however inviolable they may be. They will be shattered by the raging storms of the lovers’ torment. And, eventually, the walls will soak and crumble in their tears. Until that day, their love will prevail.

Das’ rendition brings out the pathos in the poem. His full-throated singing resounds the resilience and echoes the hope of all estranged lovers who yearn to unite, prevailing over all systems, surviving obstacles, and persevering in love.

SW · Mathilkkettukal | K. T. K. Variar | Das M. D. | PC: Berlin Wall by Bernd Scheumann/Pixabay

മതിൽക്കെട്ടുകൾ 

എണ്ണമറ്റ യുവപ്രാണ-

     നോവുകളാൽ പടുത്തൊരി-

ക്കന്മതിൽക്കെട്ടബലെ! നാം 

     ഇടിച്ചുമാറ്റാം 

വിണ്ണിലോളമുയർന്നേറി,

     പ്രതിഷേധമുദ്രകാട്ടി 

നിന്നിടുമീ മതിൽക്കെട്ടി-

     ന്നിരു പുറത്തും 

തമ്മിൽ കാണാൻ, സല്ലപിക്കാൻ,

     പുഞ്ചിരിക്കാൻ കൊതിയേന്തി 

നമ്മളങ്ങിങ്ങിരിക്കുന്നു 

     തേങ്ങൽ വിഴുങ്ങി.

എത്ര മതിലുയർന്നാലു-

     മുൾക്കാതിൽ വന്നലയ്ക്കുന്നി-

തുച്ചൈസ്തരം തവ ചിത്ത-

     സ്പന്ദങ്ങളെല്ലാം 

നിൻ നയനമുതിർക്കുന്ന 

    ബാഷ്പനീരാ വാനിലേറി-

പ്പൊന്മേഘമായ് പൊഴിക്കുന്നി-

     തെന്നിലമൃതം.

തപ്തമാം നിൻ നിശ്വാസങ്ങൾ 

    തെക്കൻകാറ്റിലൂടെ വന്നെൻ 

ചിത്താബ്ധിയിൽ കല്ലോലങ്ങ-

     ളിളക്കിടുന്നു.

ഉത്തുംഗമാം പ്രതിബന്ധം 

     പർവ്വതങ്ങൾ നിയതിയും 

മർത്ത്യനുമൊത്തെത്രയെത്ര-

     യുയർത്തിയാലും.

അനിരുദ്ധപ്രണയത്തിൻ 

     നിർഝരികളവയിലു-

മനുവേലമുറവുകൾ 

     ചമച്ചീടുന്നു.

അന്തരീക്ഷമെത്ര വലി-

     ച്ചകറ്റിലും മൃദുപ്രേമ-

ശൃംഖല തൻ കണ്ണികളോ 

     മുറുകീടുന്നു.

നമ്മളെന്നുമുതിർക്കുമീ-

     ത്തപ്തബാഷ്പപ്രവാഹത്തിൽ 

കന്മതിൽക്കെട്ടിതു സർവ്വം 

     കുതിർന്നുപോകും.

നമ്മളുടെ നിശ്വാസങ്ങൾ 

    പ്രചണ്ഡമാം കൊടുങ്കാറ്റാ-

യിമ്മതിൽനിരകളാകെ-

     ത്തകർത്തിടിക്കും.

നെടുവീർക്കാം കണ്ണീർവാർക്കാ-

     മനുദിനം സഖീ! നമ്മൾ 

നെടിയൊരീ മതിൽ മണ്ണി-

     ലടിയുവോളം.

© 1990 KTK

[PC: Berlin Wall by Bernd Scheumann/Pixabay]

ബാഹുകൻ

In the puranas, Bahuka was Nala in disguise. Nala lost his kingdom to his cousin in a game of dice. He abandoned his beloved wife, Damayanti, in the forest, alone and scantily clad in her half-garment. Disgraced, Nala had to hide his face, handsome as it was, behind the ugliness of Bahuka, dwarfed by his own self-deprecation. Thus Bahuka, at that point of time, was a complete loser. Or almost. Until he made his last winning move by making a diplomatic pact with King Rithuparna. Bahuka, who understood the horse’s heart inside out and could ride a horse at the speed of light, trades his skill with Rithuparna who was the master of counting and knew how to roll the dice for a sure win. Sure enough, Bahuka was finally able to shed his ugly face, stand tall, and win back his kingdom and wife.

That’s but a gist of the story, however, the poet’s intent was not to narrate the story of Nala. The poem is a political satire. The poet calls politics, or democracy rather, a game of numbers. Here, victory is always with the numbers. Switching parties and winning votes are all made easy if one has the numbers. And the deal-makers unduly cash in.

Das M.D.’s full-throated recital underscores the satire in the poem. Through Nala’s story, the poet derides the politics of the times this poem was written in. Unfortunately, politics continues in a hopeless state. Pun intended.

SW · Baahukan | K. T. Krishna Variar | Das M. D. | PC: Public Domain

ബാഹുകൻ 

ചതുരംഗക്കളിയാണീ 

രാജ്യഭാരം, സഹോദര-

നെതിർത്തപ്പോൾച്ചുവടല്പം  

പിഴച്ചുപോയി.

ചക്രവർത്തിമകുടവും

പട്ടമഹിഷി പോലും ഹാ!

നഷ്ടമായി ബാഹുകനായ് 

പുറത്തലഞ്ഞേൻ.

അശ്വഹൃദയത്താൽ നഷ്ട-

പദവികൾ വീണ്ടെടുക്കാം;

അഗ്നിമന്ത്രപ്രയോഗത്താ-

ലരിയെ വെല്ലാം.

എങ്കിലുമിസ്സംഖ്യകൾ തൻ 

കളിയല്ലോ ജനകീയം;

സംഖ്യകളാൽ ജയിക്കേണ്ടു 

ജനകീയത്തിൽ.

കക്ഷിമാറാൻ വോട്ടുനേടാൻ 

സന്ദർഭംപോൽ കാലുമാറാൻ 

ഉത്തമമിസ്സംഖ്യകൾ തൻ 

സ്വാധീനമല്ലോ.

അക്ഷഹൃദയമിന്നുപ-

ദേശിച്ചാലും ഋതുപർണ്ണാ!

ഒത്തുചേർന്നു നമുക്കിനി 

മുന്നേറിടേണ്ടു.

അതിദ്രുതമുയർന്നേറി 

സ്ഥാനമാനധനങ്ങളെ 

ലഭിക്കുവാനശ്വവേഗം 

നിനക്കു നൽകാം.

ബാഹുകൻ ഞാൻ നാളെ വീണ്ടും 

നിഷധാധിനാഥനായി 

സ്ഥാനമേൽക്കും; ദമയന്തി 

തിരിച്ചിങ്ങെത്തും.

നിഷധരാജ്യത്തിൻ   പുനർ-

വികസനപ്രവർത്തനം 

ഋതുപർണ്ണാ! നമുക്കൊത്തു 

പകുത്തിടേണം.

സംഖ്യകൾ തൻ ശക്തിയല്ലോ 

ജനകീയശക്തി നീയാ 

സംഖ്യാസൂത്രമെനിക്കായി-

ന്നുപദേശിക്കൂ.

© 1991 KTK

മുതലാളി

‘Muthalali’ is a biographical poem in that it reflects the life of certain people the poet has come across in his life. The protagonist is a combination of those people who left the villages they grew up in, chasing their dreams and aspirations, to build their fortunes in the cities. It is also about those who never left their hometown, but while remaining on their own native land, realised it was no more the place that it used to be.

The poem brings out the pure simplicities of a rustic life and its modesties as against the corrupt complexities of urban life and its excesses. The protagonist recalls the joy of eating gruel out of his mother’s hand and reminisces the coy demeanour of his first ever love. He wonders, with a rueful sigh, how much he has changed since those days and so too his village. He regretfully accepts that some changes cannot be reversed. And he loses hope that the sandy barrens of his life will ever turn green again.

Perhaps this poem will find an echo in the mind of every one of its readers. As for me, I am hooked on these four lines - “Where have gone the grassy patches / I passed by in this desert of mine / where are the shoots of poetry / that erewhile sprouted in my mind?). They run in a continuous loop inside my head.

Das M. D.’s rendition carries the soul and conveys the very essence of the poem.

SW · മുതലാളി | കെ. ടി. കൃഷ്ണ വാരിയർ | ദാസ് എം. ഡി.

മുതലാളി 

ഇന്നു ഞാനെ'ന്നിമ്പാല'യിൽ

     വമ്പെഴുന്ന നഗരത്തി-

ലീമഹാരാജവീഥിയിൽ 

     സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ,

ഓർത്തിടിന്നു ഞാനിന്നെത്ര 

     മാറിപ്പോയി? പൈമ്പാലൂട്ടി-

പ്പോറ്റിയൊരിപ്പട്ടണവു-

     മെത്ര മാറിപ്പോയ്?

അന്നു ഞാനുമൊരു കൊച്ചു 

     മൺകുടിലിൽ പിറന്നിതെ-

ന്നുന്നതാഭിലാഷം മാത്രം 

     മൂലധനമായ് 

അന്നു ഞാനെൻ കുറിപ്പാസ്സു-

     പുസ്തകങ്ങൾ കയ്യിലേന്തി-

സ്സഞ്ചരിച്ചു നിത്യം കൂലി-

     സ്സൈക്കിളിലേറി;

പുത്തനാമിപ്പാതയന്നു 

     ച്ചെത്തുവഴിയായിരുന്നു;

വിദ്യുത്പ്രഭയില്ല നാടൻ-

     വിളക്കു മാത്രം.

ഉത്തുംഗമായ് രണ്ടുപാടു-

     മുയർന്നൊരിപ്പരിഷ്കൃത-

പത്തനങ്ങളില്ല; കുടിൽ-

     നിരകൾ മാത്രം

കൊച്ചു പഞ്ചായത്തിന്നൊരു 

     'കോർപ്പറേഷ'നായി; ചായ-

മക്കാനിയോ 'പഞ്ചതാര'-

     ഹോട്ടലു*മായി.

പട്ടണത്തിൽ പത്തുലക്ഷം 

     മതിക്കുന്ന കെട്ടിടങ്ങ-

ളൊട്ടധിക,മിന്നെൻപേരി-

    ലുയർന്നുനില്പൂ.

പത്നിമാരീ നഗരത്തി-

     ലെനിക്കുണ്ടു മൂന്നുപേരി-

ന്നഭ്രനക്ഷത്രങ്ങളെൻ്റെ 

     നിത്യസഖിമാർ.

പുത്തനാമെൻ കാറു കണ്ടു 

     വഴികളിൽ പാവങ്ങളാം

മർത്ത്യലക്ഷമാദരാലേ 

    വാങ്ങിമാറുന്നു 

പട്ടണിക്കുഷ്യനിൽ ശീമ-

    മദ്യം മോന്തിക്കമ്പനിതൻ 

നഷ്ടലാഭക്കണക്കു ഞാൻ 

    പരിശോധിപ്പൂ.

എങ്കിലുമെൻ ദുർല്ലഭമാം 

     ഇളവേൽക്കും വേളകളിൽ 

കണ്ടിടുന്നു പണ്ടെത്തെയാ 

     ഗ്രാമബാലനെ

മൺകുടിലിലിമ്പമോട-

     ന്നമ്മയേകും പഴഞ്ചോറി-

ന്നെന്തുമാത്രം സ്വാദാണെന്നു 

     നെടുവീർക്കും ഞാൻ.

അന്നു ഞാനെന്നനുരാഗ-

     ഭാജനമായ് കണ്ട ഗ്രാമ-

പ്പെണ്ണിൻ വ്രീളാനമ്രാനന-

     മിന്നുമോർക്കുന്നു.

എങ്ങുപോയെൻ മരുഭൂവിൽ 

     പിന്നിട്ടൊരശ്ശാദ്വലങ്ങൾ;

എങ്ങുപോയെൻമനസ്സിലെ-

     ക്കാവ്യാങ്കുരങ്ങൾ?

ഉത്തുംഗമാമഭിലാഷ-

    സഞ്ചയത്തിൻ വിമാനത്തി-

ലിത്രകാലം പിന്തിരിയാ-

     തൊട്ടു നിർത്താതെ,

ചരിക്കുമ്പോളറിവു ഞാൻ 

    പിന്നിട്ടൊരപ്പച്ചപ്പുക-

ളൊരിക്കലും തിരിച്ചെത്തി-

    ല്ലെൻ മണൽക്കാട്ടിൽ. 

© 1970 KTK  

*ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടൽ  

     

വെറ്റിലക്കൊടി

Vettilakkodi is a poem with a dash of romance and a hint of irony. The betel vine, with her cheerful and coquettish ways, wraps herself around the moringa tree. She tries to lure the tree out of its stoic existence to revel in the misty night of the athira.

The protagonist in the poem compares himself with the moringa tree. His mundane life gets spent in the humdrum of pushing files in his government office. Nevertheless, his woman continues to cling to him like the betel vine. The reader is amazed by the strange alliance of the twosome. The one who is dependent on the other for her sheer existence celebrates her life. Power hangs heavily on the other, like his rotundity.

The rendition of the poem by Das M. D. also presents an interesting contrast. The gentle romance of the poem is carried and conveyed most effectively by his full-throated baritone.

SW · വെറ്റിലക്കൊടി | കെ. ടി. കെ. വാരിയർ | ദാസ് എം. ഡി.

വെറ്റിലക്കൊടി

വെറ്റിലക്കൊടി! നീയാ

     മുരിങ്ങത്തയ്യിൻകാലിൽ

പറ്റിനിൽപതുകാൺകെ-

     യവളെക്കുറിച്ചോർത്തേൻ.

 

ഇത്തിരിക്കുളിർനീര-

     ങ്ങൊഴിച്ചേൻ; തളിരുക-

ളിക്കിളിക്കൊള്ളും മട്ടി-

     ലിളകിച്ചൊടിച്ചു നീ.

 

അടിവെച്ചടിവെച്ചു

    മന്ദമാമുരിങ്ങത-

ന്നുടലിൽപ്പുണർന്നള്ളി-

     പ്പിടിച്ചു മേലോട്ടേറി.

 

ചെണ്ടക്കോലുകൾ നീട്ടി-

     ത്തെന്നലിൽ തലയാട്ടി

മണ്ടനാം മരം ചീർത്തു

     പന്തലിച്ചമരുമ്പോൾ,

 

തളിർവെറ്റില കാട്ടി

    മുറുക്കാൻ ക്ഷണിച്ചു നീ;

തിരുവാതിരരാവിൽ

     കൈകൊട്ടിക്കളിക്കാനും.

 

അപ്പോഴുമോർത്തേൻ സർക്കാ-

     രാപ്പീസിൽ ഫയലുന്തി

നിത്യവും മുരടിച്ചു

     മണ്ടനായ് ചീർത്തോരെന്നെ

 

നിർദയം പിടികൂടി

     വിടാതെ മെയ്യിൽചുറ്റി-

പ്പറ്റിക്കേറിയ തയ്യൽ-

     ക്കൊടിയാമൊരുവളെ!

 

© 1979 KTK