ചത്വരത്തിലെ പറവകൾ

And, finally, we come to the actual poem, Chathwarathile Paravakal (The Birds of the Plaza) – the title poem of the collection of the same name by the poet. Here is the poem Dr. M. Leelavathy has interpreted in detail (as published in the last two posts), delving into the depths of the poem, reading into the meaning within (and in between) the lines of the poem. Leelavathy Teacher has threaded her way through the warp and weft of the poet’s thoughts that interwove to form the poem.

Here, the poet implicitly suggests that the life of the birds of Trafalgar Square is not very different from the life of the immigrants the world over. Incidentally, the poet also had spent a few years of his life in London. His identification with the birds, hence, is not surprising.

The birds have left their nests in the far-away deep forests and green meadows – the snow-covered Siberian landscapes, the Indian terrains, the dark forests of Africa, the Asian plains – to build their homes in these urban spaces to make an easy living. They have left the daily rigors of putting together their nests and finding their feed, and the constant risk of falling prey to the occasional hunter’s arrow, to be content with the seeds and grains thrown at them by the passing residents and travellers who frequent the square – the birds’ only effort being striking poses for the cameras trained at them.

The birds have traded the freedom of their wings, the infinite skies, the endless horizon and the slideshow of the passing seasons for a life on the concrete pavements, where they now hop about, and around the intimidating towers of the square which mark the boundaries of their flight. Here they live, love, and have young ones; here they grow up, grow old, and die.

Their past lives spent in free abandon, along with their kith and kin, have far receded from their memories, especially as going back to their native lands has become an impossibility. Why take the effort to earn something that they can get almost free? And what’s more, isn’t life getting tougher back home too?

Isn’t it wiser to settle for an easy life? Isn’t it wiser to forget the green, rolling mountains, the misty hilltops, and those free flights in the vast blues? Isn’t it wiser to give in to the comfort of their present life, nibbling the goodies that come their way?

So what if they have to shut out their memories of a verdant past and make do with the twilights of the urban skies? So what, then, if they have to swallow the lump of nostalgia and deny the wings their flight?

Well, some questions imply their own answers. Reality always chooses its own rationale. And fulfilment often comes with a sense of loss. Smitha’s rendition carries it all with ease.

SW · Chathwarathile Paravakal

ചത്വരത്തിലെ പറവകൾ 

ട്രഫാൽഗർ ചത്വര 

     മതിൽ പറന്നെത്തും 

പറവകൾ ചോളം,

     തിനയും കോതമ്പു 

മണികൾ ധാന്യങ്ങൾ 

     കനിഞ്ഞു നിങ്ങളി-

ന്നെറിഞ്ഞിടുന്നതും 

     കൊറിച്ചു കോൺക്രീറ്റു 

തറയിലും സ്തംഭ-

     ച്ചുവട്ടിലങ്ങിങ്ങും 

ചിറകുകൾ താഴ്ത്തി-

     പ്പറക്കുന്നോർ ഞങ്ങൾ.

മരതകക്കാടും 

     ഋതുസൗഭാഗ്യവും 

അവിടെപ്പുൽക്കൂട്ടിൽ 

     മദിച്ചു നാൾ നീക്കും 

പഴയ കാലവും 

     സ്വതന്ത്രരായ് പാറി-

പ്പറന്നു വാണൊര-

     പ്പിതാക്കളുമെല്ലാം 

മറക്കുമോർമ്മയായ് 

     തിരിച്ചവിടത്തിൽ 

പറന്നുചെല്ലുവാൻ 

     കഴിയാത്തോർ ഞങ്ങൾ.

വെറുതെ നേടുമീ-

     ത്തിനയാൽ പ്രാണങ്ങൾ 

പൊറുപ്പിക്കാമെങ്കിൽ 

     വിഹായസ്സിൽ നീളെ 

പറന്നലഞ്ഞിടു-

     ന്നതുമങ്ങോരോരോ 

മരത്തിലായ് നീഡം 

     ചമച്ചിടുന്നതും 

തണലിലങ്ങിങ്ങായ്‌ 

     പറന്നിടുന്നേരം 

നിഷാദബാണത്താ-

     ലടിഞ്ഞു പോവതും 

കഠിനമല്ലയോ?

     നഗരചത്വര-

മിതിൽ കഴിപ്പതേ 

     വിവേകമായ് കാൺമൂ 

അകലെയായ് ഹിമ-

     മയ സൈബീരിയാ 

തടങ്ങ, ളിന്ത്യതൻ 

     വിവിധപ്രാന്തങ്ങൾ,

 കറുത്തൊരാഫ്രിക്കൻ 

     വനങ്ങ, ളേഷ്യതൻ 

സമതലങ്ങൾ പെ-

     റ്റുണർന്ന നാടുകൾ, 

അവിടെ വാഴാനും 

     കുടുംബം പോറ്റാനും 

വകയില്ലാഞ്ഞിങ്ങു 

     പറന്നണഞ്ഞവർ.

തിനയും ചോളവും 

    ലഭിക്കാതങ്ങേറെ 

പ്പറവകളിന്നും 

     പറന്നലയുവ-

തറിയുന്നു ഞങ്ങൾ;

     ആവർക്കിദ്ധാന്യത്തി-

ലൊരിത്തിരി നൽകാ-

     നകത്തു ദാഹിപ്പൂ.

ഇവിടെയെത്തുന്നു 

     വിദേശികൾ, കൂറ്റൻ 

പണക്കാർ, വർത്തക-

     പ്രവരർ, സഞ്ചാര-

പ്രിയന്മാർ ഹൃത്തിലായ് 

     കനിവേറുന്നവർ,

അവരേകും ധാന്യം 

     കൊറിച്ചു 'കാമറ'

തുറക്കെ വർണത്തിൽ 

     പടങ്ങൾ തീർക്കുവാൻ 

ഇവിടെച്ചാഞ്ഞൊട്ടു 

     ചരിഞ്ഞു നോക്കിയാ 

പ്രിയമുള്ളോർക്കേറെ 

     ഹരം പകരുന്നു.

ദിനങ്ങൾ നീക്കുന്നി

     തിവിടെ; ക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ 

പിറക്കുന്നു; ചിലർ 

     മരിക്കുന്നു; പശി-

യകറ്റുവാൻ പാടു-

     പെടാതെ ജീവിതം 

മധുരമായ് ഞങ്ങൾ 

     നുണച്ചിറക്കുന്നു.

അകലെസ്സുന്ദര-

     മരതകവന

നിരകൾ, മഞ്ഞണി-

     മലകൾ, സ്വച്ഛന്ദം 

പറന്നൊരാ നീല-

     ഗഗനത്തിൻ മായാ-

വിലാസങ്ങളെല്ലാം 

     മറക്കുന്നു ഞങ്ങൾ.

ഇവിടെയും സന്ധ്യ 

     പിറക്കുമ്പോൾ വാനം 

തുടുക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ 

     പിടയും വേദന 

അടക്കിയും ചിറ-

     കൊതുക്കിയും ധാന്യം 

കൊറിച്ചു നാളുകൾ 

     കഴിക്കുന്നു ഞങ്ങൾ!

1. ലണ്ടൻ നഗരത്തിൻ്റെ ഹൃദയഭാഗത്തിലുള്ള ചത്വരം 

© 1992 KTK

മുത്തുകൾ തേടി

Like many of his other poems, Muthukal Thedi (In Search of Pearls) is also a poem where the poet is on his relentless search of his own self. Again, like in all his other poems, he approaches the theme in a manner that is as beautiful as it is unique.

The poet here reminds his mother of the precious gem that she had said was in there – within him – a jewel that would shine like the Sun and fill his heart with light – the possession of which was enough for him to take care of his entire lifetime. Of course, mothers have a way of their own. Especially when it comes to bringing their children around. And the son ventures to discover and acquire this stone that is so priceless that there couldn’t be anything worthier on this earth.

With much effort, he plunges into the pool of his own mind and begins a search for the invaluable gemstone. In the process, he rebuilds the broken steps leading to his own depths, and clears the mosses and water weeds on his way. He shovels away the dirt and silt, which had settled over the years, leaving the waters as clear as a mirror, reflecting the scenic views of the earth and the moon and the sparkling stars in the sky.

The poet, as usual, conveys his meanings in layers. He tells you what it takes to clear all the undesirable encroachers that have invaded one’s mind. He tells you of the need to restore oneself from their harmful impacts to reveal one’s own soul wherein lies the jewel that is one's quintessential self. And to seek it one has to dive deep, very deep, and with one’s five apertures closed and five vital breaths held within the body, or rather, with total control over one’s senses and one’s state of being.

And still the poet would reach the rock bottom to grab nothing but a handful of gravel or, at best, a few shining white pebbles. The jewel continues to be evasive. However, his mother surely couldn’t be wrong! And so he resolves to go back and try again and again until he finds the gem. And he beseeches his mother, the Mother Almighty, to bless him and help him persevere to find the jewel which is his own quintessence.

Smitha Keeran Warrier has put her heart and soul into her rendition, plunging into the lines and surfacing with the jewel within the poem.

SW · Muthukal Thedi | K. T. Krishna Variar | Smitha Keeran Warrier | Albrecht Fietz -Pixabay

മുത്തുകൾ തേടി

അമ്മയന്നോതീലേ വാർമണിമുത്തിതി-

ന്നുള്ളിൻ്റെയുള്ളിലിരിപ്പുണ്ടെന്നായ്?

ആദിത്യബിംബംപോൽ ചിൽപ്രകാശം ചോരി-

ഞ്ഞാഴത്തിലേറെ നിഗൂഢമായി 

അത്രയ്ക്കമൂല്യമാ മുത്തിന്നതീതമായ്‌ 

മറ്റൊന്നുമില്ലിദ്ധരയിലെന്നായ്.

അന്നു തൊട്ടേറെപ്പണിപ്പെട്ടു ഞാനുള്ളിൽ 

മിന്നുമാ രത്നം കരസ്ഥമാക്കാൻ.

ആഴത്തിലാഴത്തിലൂളിയിട്ടൂളിയി-

ട്ടേവം തിരച്ചിൽ തുടർന്നിടുന്നേൻ.

കാടും പടലും പരന്നൊരിപ്പൊയ്ക തൻ 

തീരങ്ങൾ തൂത്തേറെശ്ശുദ്ധമാക്കി,

പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ കരിങ്കൽപ്പടവുകൾ 

കെട്ടിച്ചിറങ്ങുവാൻ ഭദ്രമാക്കി 

പായലും പച്ചയും നീക്കിസ്സരസ്സിതു 

മാനസപ്പൊയ്കപോൽ ശുദ്ധമാക്കി.

ആയിരമായിരം വർഷങ്ങളായിതി-

ന്നാഴത്തിലുള്ള ചളിയും ചേറും 

വാരിക്കളഞ്ഞപ്പോൾ വാരൊളിച്ചില്ലാർന്നു 

വാപി പ്രകൃതിതൻ ദർപ്പണമായ്.

ചെന്താർനിരകളും കൈരവപ്പൂക്കളും 

ഭംഗിയിൽ പൂത്തു സുഗന്ധമേകി.

വാരണിപ്പൂന്തിങ്കൾ താരങ്ങൾ ബിംബിച്ചു 

വാനംപോലെൻ പൊയ്ക ലാലസിച്ചു.

അത്യന്തശുദ്ധമിപ്പൊയ്കയ്ക്കടിത്തട്ടിൽ 

രത്നത്തെത്തേടി ഞാനാണ്ടിറങ്ങി.

അഞ്ചു സുഷിരങ്ങൾ ബന്ധിച്ചെൻ പ്രാണങ്ങൾ 

നെഞ്ചിന്നകമേ നിലയ്ക്കു നിർത്തി.

ആഴത്തിലാഴത്തിലൂളിയിട്ടെത്തി ഞാൻ 

വാർമണിമുത്തൊന്നു കൈക്കലാക്കാൻ.

കിട്ടിയതില്ല ഞാൻ വാരിയെടുത്തതു 

മുറ്റും ചരൽ മാത്രമായിരുന്നു .

വെള്ളിത്തിളക്കമാർന്നുള്ളിൽ മരുവുന്ന 

വെള്ളാരങ്കല്ലുകളായിരുന്നു.

വിശ്വസിക്കുന്നിതനർഘമാ രത്നമു-

ണ്ടുൾത്തട്ടിനുള്ളിലെഗ്ഗഹ്വരത്തിൽ.

നിത്യം ശ്രമിക്കും ഞാനങ്ങിറങ്ങിച്ചെന്ന-

ശ്ശുദ്ധമാം രത്നം കരസ്ഥമാക്കാൻ.

ഒന്നു കൈവന്നീടിൽ സമ്പത്തതു പോരു-

മില്ല മറ്റൊന്നുമഭിലഷിക്കാൻ 

അമ്മേ! കനിഞ്ഞു നിന്നാശിസ്സരുളുകാ-

നന്മുത്തു കണ്ടെത്താൻ കെൽപ്പുമേകൂ! 

© 1991 KTK

കാട്ടാളൻ

The poem connects two different points of time, the connecting link being the Kaattaalan – "the hunter" – who is also the protagonist in the poem.

In the Treta, a hunter shot his arrow and killed one of two mating birds, incurring the wrath of the Sage (Valmiki) who happened to witness the tragedy that rent his heart. The Sage’s cry, ma nishada (nay, wild hunter!), which turned out to be the very first words of the first verse of the first ever poem uttered, has been echoing in the universe ever since. And the world received an epic that interwove into its verses the ways of dharma – right living – the intricacies of which the world continues to unweave and reweave.

In the Dwapara, again, a hunter shot his arrow at what he thought was a doe, but hit Lord Krishna’s toe – that being an excuse for the Lord to leave his mortal form. Ironically, in both the contexts, the hunter was only aiming for his day’s kill to feed his dear ones. Whatever followed was unintentional. Yet, what were commonplace actions for a hunter mark the turn of the course of history in two different eras. And the hunter – the protagonist – seeks forgiveness from the seers for his actions that may have emended, albeit unknowingly, their prophecies.

This was a poem the poet held very close to his heart; so was its rendition by Smitha Keeran Warrier, his youngest daughter. He would listen to the rendition umpteen times and still not tire of it. 

SW · Kaattaalan | K. T. Krishna Variar | Smitha Keeran Warrier | PC: Public Domain

കാട്ടാളൻ 

പണ്ടു ഞാൻ, പശിമൂലം,

     കൊക്കുരുമ്മുമാ ക്രൗഞ്ച-

പ്പക്ഷിയെക്കൂരമ്പെയ്തു

     വീഴ്ത്തിയ നിമിഷത്തിൽ 

അഗ്നിയായ് മുനിശാപ-

     മെങ്കിലും മഹാകാവ്യ-

സ്വർഗംഗാപ്രവാഹത്തി-

     ന്നുറവെൻ ശരം തീർത്തു.

ഒന്നൊന്നായ് തുടരുമീ 

     മാനവപരമ്പര 

തൻനിറമാലയ്ക്കതു 

     ഗന്ധശോഭകൾ ചേർത്തു.

ഇന്നുമീ മരതക-

      പ്പടർപ്പിൽ മാൻപേടതൻ 

ചെന്തളിരൊളിയാർന്ന 

     വാർമുഖം നിഴലിയ്‌ക്കേ,

എത്രയുമുണങ്ങിയ 

     ഞാങ്ങണപ്പുല്ലാൽ തീർത്തൊ-

രസ്ത്രം താനെയ്തു, പക്ഷേ,

     വീണതു മാൻകുഞ്ഞല്ല.

ഇങ്ങൊരു ഭഗവാൻ്റെ 

     യന്ത്യവും പുതുയുഗ-

സംക്രമോഷസ്സിൻ തിര-

     നോട്ടവുമല്ലോ കണ്ടു.

അജ്ഞൻ ഞാനൊരു വേടൻ 

     കുഞ്ഞിൻ്റെ പശിമാറ്റാ-

നസ്ത്രമെയ്തുപോയ്, ശപി-

     ച്ചീടൊല്ലേ മുനിമാരേ!

നിങ്ങൾതൻ ചരിത്രത്തെ-

     ത്തിരുത്താനെന്നമ്പൊരു     

ബന്ധമായെങ്കിൽ - പൊറു-

     ത്തീടണേ വരേണ്യരേ!

© 1990 KTK

പുറ്റ്

For a not-so-very-long poem, the poet has packed it with a lot of meaning using vivid imagery and subtle reflections. The poem narrates the story of a snake that dwells inside a “puttu” – a snake mound. It craves to break out of the darkness it’s been trapped in for its entire life. But for the mother occasionally dropping in some food, the snake is totally detached from the rest of the universe. And it longs to crawl up the walls of its dungeon and peep into the big, wide world.

Alas, one day, it does just that. It climbs up the mound and catches but a glimpse of the sky only to be mesmerised by the glory of the sun. To be enthralled by the splendorous views of the vast horizon. And it chooses never to slither back into its hole. Not for all the milk and honey that its mother may feed it.

Every reader of poetry is a poet in himself or herself. And a reader of this poem cannot but grasp the full import of the poem. The snake here is your own self. The snake mound is your own body born of the basic elements. The sky is the universe at large, or the infinite oneness. The mother that feeds you is Mother Nature. The milk and honey you feed on are the sensuous pleasures of the material world. Once you break away from this mundane existence and leave the material pleasures, you get to drink the elixir for the soul, to experience the light of the monistic oneness. And then there’s no return to elemental existence.

The snake also refers to kundalini, one's latent energy that's believed to lie coiled at the base of one's spine. When this energy rises, through yoga, all the way up to the brain where resides the sahasrara padma - the thousand-petalled lotus that symbolises supreme consciousness – it's called kundalini awakening, or self-realization.

Here's for you a poignant rendition of the poem by Smitha Keeran Warrier.

SW · Puttu | K. T. Krishna Variar | Smitha Keeran Warrier | PC: Annmarie-Pixabay

പുറ്റ് 

ബ്രഹ്മാണ്ഡസമൂഹത്തെ-

     സ്സഹസ്രം ഫണങ്ങളി-

ലൊന്നിനാൽ താങ്ങും പൂർവ-

     ശേഷൻതൻ തറവാട്ടിൽ 

 

അഭിജാതനാണെന്നാ-

     ലിപ്പുറ്റു ഭേദിച്ചൊന്നു 

വെളിയിൽ പോകാനെൻ്റെ

     ചേതന വെമ്പുന്നല്ലോ!

പെറ്റുവീണപ്പോളമ്മ 

     നാലഞ്ചു സുഷിരങ്ങൾ 

സൃഷ്ടിച്ചു പുറ്റിന്നുള്ളി-

     ലെന്നെ വിട്ടെങ്ങോ പോയീ.

വല്ലാതെ വിശക്കുമ്പോ-

     ളദ്ദയാമയി പുറ്റി-

ന്നുള്ളിലേയ്‌ക്കേകാറുണ്ട് 

     നല്ല പൈമ്പാലും തേനും 

മൺപുറ്റാം കാരാഗൃഹം 

     ഭേദിച്ചു സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ 

മംഗളവിശാലമാം 

     വേദിയിൽ ചരിക്കുവാൻ 

ഹൃത്തടം ദാഹിക്കുന്നു;

     പൗർണ്ണമീനിലാവെൻ്റെ

പുറ്റിലുമെത്തിക്കുന്നു 

     ചൈതന്യസന്ദേശങ്ങൾ.

ഒരുനാൾ മേലോട്ടേറി 

     നോക്കി ഞാൻ; നീലാകാശ-

പ്പരപ്പിൽ തിളങ്ങുന്നു 

     ബാലഭാസ്കരബിംബം 

ആയിരം ചെന്താമര-

     ത്താറുകൾ വിടർന്നൊര-

ത്താമരത്തടാകത്തിൽ 

     നീന്തുന്നു കളഹംസം 

ഉള്ളിലും പുറത്തുമൊ-

     രദ്വൈതപ്രകാശത്തിൻ 

ബുദ്ബുദമായ് ഞാനാത്മ-

    പീയൂഷം നുകരവേ  

തീരുമാനിച്ചു ഞാനീ 

     മൺപുറ്റിനകത്തേയ്ക്കു 

പോരില്ല തിരിച്ചമ്മ 

     പാലേകാൻ വിളിച്ചാലും.

 © 1971 KTK

ചെർണോബിൽ

Man’s scientific pursuits have led him to make amazing discoveries that could better his life on earth. But he always ended up using them to fulfil his own greed. This poem is based on the nuclear explosion that occurred in the Chernobyl Nuclear Power Plant years ago. The reasons cited for the disaster were design flaws along with negligence of the operators. The destruction that ensued, including loss of human life and damage to property, was humungous and irreparable.

In this poem, Chernobyl, the poet asks Devi, the epitome of Shakti or Power – Did I misspell your mantra while invoking you? Did I mispronounce it? Where did I go wrong that you have now turned into Kaali, with a fierce, dark form that masks your grace, with fangs that hide your smile?  – And the poet regretfully recognises a reflection of his own human race in this poison-spewing, death-sowing avatar of the Goddess.

Today, decades later, Chernobyl is again afire with war cries. What unleashed the war was, again, the greed for power, or rather, the fear of losing it.

Here's a powerful rendition of the poem by Smitha Keeran Warrier.

SW · ചെർണോബിൽ | കെ. ടി. കൃഷ്ണ വാരിയർ | സ്മിത കീരൻ വാരിയർ

ചെർണോബിൽ 

ദുഷ്ടനാം മഹിഷത്തെ 

ഹനിക്കാൻ നിന്നെ സ്വർഗ്ഗ-

ശക്തികൾ സമാഹരി-

ച്ചാവാഹിച്ചല്ലോ മുന്നം 

വർഷിക്കും ശാകംഭരി 

രക്ഷിക്കും വരദയായ് 

ശക്തിയെയുണർത്തേണ്ട 

മന്ത്രം നീ ഞങ്ങൾക്കേകി.

വിദ്യുത്തിൻ വരദാത്രി 

ദുർഗ്ഗയായ് നിന്നെ ദ്വാദ-

ശാക്ഷരബീജങ്ങളാ-

ലിന്നു ഞാനാവാഹിക്കേ,

മൃത്യുവിൻ വിഷവർഷം 

വമിക്കും ഭയാനക-

ഭദ്രകാളിയായ് ഭാവം 

മാറ്റുവാനെന്തേ ബന്ധം?

തെറ്റായിജ്ജപിച്ചുവോ 

മൂലമന്ത്രത്തെ?ശ്ശക്തി-

ചക്രത്തിനന്തർബിന്ദു

പങ്കിലമാക്കിത്തീർത്തോ?

സുന്ദരം മുഖബിംബ-

മൊളിക്കും കരാളത 

പുഞ്ചിരി മറയ്ക്കുമ-

ദ്ദംഷ്ട്രതൻ ബീഭത്സത 

ഇന്ന് കാണുമ്പോളമ്മേ!

ഞങ്ങൾതൻ തനിച്ഛായ-

യല്ലി നിൻ സ്വരൂപത്തിൽ 

ബിംബിച്ചു കാണ്മൂ ഞങ്ങൾ?

© 1990 KTK

പുഴ

The river flows between the shores. It often overflows. And, always, spins and sprays. At times, it crashes on the banks. At times, it rages on its way, tirelessly, to merge with the near yet faraway sea. It crosses all terrains, sometimes turning its waters turbid, sometimes limpid. Shrinking in summer, speeding in the rains, freezing in winter, the river flows on between the shores, bursting into a merry song off and on.

The poet’s relationship with the river is deep. He was brought up in a village where his courtyard was surrounded on three sides by a river. The river was his constant companion as he walked along its side and ferried across it to school. Indeed, he has a soul connection with the river. He and the river have remained soul mates through floods and shallows. And the journey of the river is no different from the journey of his life.

 Here's a rendition of the poem that gushes, rushes, and ripples like a river, by Smitha Keeran Warrier.

SW · പുഴ: കെ. ടി. കെ. വാരിയർ | ആലാപനം: സ്മിത കീരൻ വാരിയർ

പുഴ

പുഴയൊഴുകുന്നിതിരുകരകളും 

     വഴിയുമാറിതാ കുതിച്ചൊഴുകുന്നു.

നുരപ്പൂക്കൾ ചിന്നിച്ചുഴിമലരികൾ 

     ചുഴറ്റിയുമൊട്ടു മണൽപ്പുറം കാട്ടി 

പുഴയൊഴുകുന്നിതവിശ്രമമിരു

     കരകളിൽ തട്ടിത്തിമിർത്തു പായുന്നു.

അകലത്തായെന്നാലടുത്തുമായ് കാണാ-

     ക്കടലിൻ പൂർണത; യതിൽ വിലയിക്കാൻ 

മലകൾ താണ്ടിയും വയൽകൾ പിന്നിട്ടും 

     കലങ്ങിയുമൊട്ടുതെളിഞ്ഞുമങ്ങനെ 

നിദാഘത്തിലേറെ മെലിഞ്ഞു വർഷത്തിൽ 

     മദിച്ചു, ശൈത്യത്തിൽ  മരവിച്ചങ്ങനെ 

പുഴയൊഴുകുന്നിതിരുകരകൾക്കു-

     മിടയിലായ്; പാടിപ്പുളച്ചൊഴുകുന്നു!

ഇതാണെൻ്റെ പുഴ; ഇതെൻ്റെ ജീവിതം.

© 1990 KTK

ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ

The poet, like many of his generation, grew up listening to the stories of ‘Krishna’. His young mind was so captivated by the ‘divine little flautist’ that sometimes he found in Him the playmate he never had and sometimes even identified with him. Kalindi and Vrindavan were but the orchard and the river that he grew up with. Nanda was his father, Yashoda was his mother, and his sister was a cowherd girl.

‘Krishna’ stayed with the poet throughout his growing years, and the poet found Him reflected in the entire universe. Somewhere along the way, the poet grew out of his childhood reveries, but his mind still refuses to give up listening for the music that would flow like nectar from the ‘divine flute’.

Listen to a soothing rendition of the poem by Smitha Keeran Warrier.

SW · ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ: കെ ടി കെ വാരിയർ | ആലാപനം: സ്മിത കീരൻ വാരിയർ

 ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ

കോടക്കാർവർണ്ണൻ തൻ്റെ 

     കോമളകഥ കേട്ടു 

കോൾമയിർക്കൊണ്ടു ഞാനെൻ 

     ശൈശവകാലങ്ങളിൽ.

ചാലിയാർ പുഴയൊരു 

     കാളിന്ദിയായി; കണ്ടു 

കാളിയഫണങ്ങളി-

     ലാടുമഗ്ഗോപാലനെ.

സുന്ദരവൃന്ദാവന-

      മായിതെൻ മാന്തോപ്പങ്ങൊ-

രങ്കണവൃക്ഷം കണ്ടു 

     നളകൂബരന്മാരായ്.

നന്ദഗോപനായച്ഛൻ 

     യശോദയായെന്നമ്മ 

സുന്ദരിയനുജത്തി 

     ഗോപകന്യകയായി. 

നട്ടുച്ചപ്പൊരിവെയിലിൽ,

     സായംസന്ധ്യയിൽ, രാവിൻ 

നിശ്ശബ്ദയാമങ്ങളിൽ,

     രാഗാർദ്രപ്രഭാതത്തിൽ,

ആ മനോഹരഗാനം 

     കേൾക്കുവാൻ ചെവിയോർത്തു 

ആ മൃദുപാദന്യാസം 

     വെമ്പലാർന്നന്വേഷിച്ചു.

നിത്യവും നീലാകാശ-

     പ്പൊയ്കതൻ ഹ്രദങ്ങളി-

ലൊക്കെയും തേടീ ഞാനാ 

      ശ്യാമമോഹനരൂപം.

ആയിരം ഫണങ്ങൾ തൻ 

     വെൺകൊറ്റക്കുടക്കീഴിൽ

ആദിശേഷൻ തൻ സുന്ദ-

     രോദാരപര്യങ്കത്തിൽ 

കണ്ടു ഞാൻ ഘനശ്യാമ-

     വിഗ്രഹം ചേതോഹരം 

കൺകുളിർത്താഹാ! മേനി

     രോമഹർഷത്താൽ മൂടി.

നിത്യവും സായാഹ്നത്തിൽ 

     പശ്ചിമാംബരത്തിങ്ക-

ലെത്തിയാ വസുന്ധര 

     പാദോപധാനം തീർത്തു.

ലക്ഷ്മിയാമുഷസ്സന്ധ്യ 

     വന്നെത്തിപ്പുരുഹൂത 

ചക്രവാളത്തിൽ പട്ടു 

     പൂംതലയിണ തീർത്തു.

പാഞ്ചജന്യമോ പുല്ലാ-

     ങ്കുഴലോ കേൾപ്പൂ ഞാനാ 

മാന്തോപ്പിലുലാത്തുന്ന 

     നീർമണിത്തെക്കൻകാറ്റിൽ?

കണ്ടു ഞാനുണ്ണിദ്ദിവാ-

     കരനിൽ സുദർശനം;

കണ്ടു കൗസ്തുഭരത്‌നം 

     താരകനികരത്തിൽ,

സാന്ധ്യരാഗമോ പീതാം-

     ബരമോ കാണ്മൂ? വർണ്ണ-

ബന്ധുരവലാഹകം 

     വാർമയിൽപ്പീലിക്കെട്ടോ?

ഇക്കാണും ചരാചര-

     പ്രപഞ്ചംതാനോ നാഭി-

ചക്രത്തിൽ മുളപൊട്ടി 

     വിടർന്നോരരവിന്ദം?

ഇന്നും ഞാൻ ചെവിയോർക്കും 

     ബാല്യകാലത്തിൽ കേട്ട 

പൊന്നോടക്കുഴലിൻ്റെ 

     രാഗപീയൂഷത്തിന്നായ്.

ഉണ്ണിയാമന്നത്തെ ഞാൻ 

     മരിച്ചോ? കളിത്തോഴ-

നെന്നപോൽ കണ്ടോരുണ്ണി-

     ക്കൃഷ്ണനും മരിച്ചുവോ? 

© 1978 KTK

സൂര്യഗ്രഹണം

This poem took form in the poet’s mind as he was watching a solar eclipse decades ago at his native place, Mukkom, Kozhikode. The poet was overwhelmed, in his own words, by “the cosmic event in all its magnificence”. Even in this captivated state of mind, the poet’s imagination is on wondrous display in all its glory as he watches the ‘wick of the eternally burning lamp snuff itself out’. He further looks at the ‘leftover soot’ and wonders if that was for Mother (Nature)’s "kohl”. The ‘mesmerizing rays of the sun’ that’s now ‘dying out’ enters his heart and, like the 'sun that fades into the empty atmosphere', he feels he melts 'like a bubble in this macrocosm'.

Read the poem as you listen to a rendition by the poet's daughter Smitha Keeran Warrier.

SW · Sooryagrahanam

[Image: vecteezy.com]

സൂര്യഗ്രഹണം

നിദ്രയിൽനിന്നുമുണർന്നുഷസ്സന്ധ്യയാ-

   ളുദ്രസം വിണ്ണാറ്റിൽ നീരാടി ഭംഗിയിൽ,

പട്ടുപുടവ ഞൊറിഞ്ഞുടുത്താദരാൽ 

   നെറ്റിയിൽ മഞ്ഞവരക്കുറി ചാർത്തിയും,

രാഗാംഗലേപനം മെയ്യിലണിഞ്ഞുമി-

   ങ്ങാഗതയാകുന്നു ഗന്ധർവകന്യപോൽ.

പട്ടുതിരശ്ശീലപൊക്കിസ്സദസ്സിലേ-

    യ്‌ക്കെത്തിനോക്കീടുന്നു ബാലദിവാകരൻ,

മങ്ങിയെരിവൂ ശശാങ്കനിലവിള-

   ക്കുണ്ടതാ പാടീ ലയത്തിലപ്പക്ഷികൾ,

കണ്ണിന്നമൃതക്കുഴമ്പു പുരട്ടിയാ-

   വിണ്ണിലുദിക്കുന്നൊരുണ്ണിക്കതിരവൻ,

നിത്യം ജയിപ്പതിബ്രഹ്‌മാണ്ഡരംഗത്തിൽ

   നിസ്തുലശോഭനൻ നാട്യവിശാരദൻ!

നിത്യം കൊളുത്തുമിപ്പൊൻവിളക്കിൽ കരി-

   പറ്റുന്നതമ്മയ്ക്കു കണ്മഷിക്കാകുമോ?

കഷ്ടം! മനോഹരവിഗ്രഹമെന്തിതാ 

   ദുഷ്ടതമസ്സിൻ്റെ വായിൽ പതിക്കയോ?

മുറ്റുമങ്ങാളിജ്ജ്വലിക്കുന്ന ദിവ്യമാം 

   രത്നദീപത്തിൻ കരിന്തിരിക്കത്തലോ?

അത്തിരുദീപശിഖയെച്ചുഴന്നുകൊ-

   ണ്ടെത്തുന്നതാമോ പുതുമഴപ്പാറ്റകൾ?

അത്ഭുതമത്ഭുതം ഭാസ്കരവിഗ്രഹ-

   മല്പാല്പമായിരുൾക്കുണ്ടിൽപ്പതിക്കയാം.  

നിത്യവും കത്തിജ്ജ്വലിക്കുമദ്ദീപവും

   മൃത്യുവിൻ കാറ്റിലണയുവാൻ പോകയാം.

മുദ്രിതമാക നയനമേ! നിന്നെവ-

   ന്നുദ്രസം ചുംബിച്ചുണർത്തും മരീചികൾ,

ഘോരതമസ്സിൻ പിടിയിലമർന്നുപോയ്,

   പാരിടമാഹാ! വിളറുന്നതെന്തിനോ 

മഞ്ഞണിക്കണ്ണീർ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പുമ-

   ക്കണ്ണുകൾ പൂട്ടുന്നു ചിക്കെന്നു താമര 

മന്നിൻ വിളർത്ത വദനം സമീക്ഷിച്ചു 

   കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്നു നക്ഷത്രകന്യകൾ 

ആഹാ! കലമ്പി ദ്വിജവരശ്രേണിക-

   ളാഹ്ളാദമാർന്നതാ മൂളുന്നു മൂങ്ങകൾ.

മന്നിൽ ജയിക്കുമരാജകത്വത്തിന്നു 

   വെന്നിക്കൊടിയേന്തി താമസകിങ്കരർ.

ബദ്ധാഞ്ജലിയായ് നമിക്കുമെന്നാത്മാവിൽ 

   മൊട്ടിട്ടുമൊട്ടിട്ടു നില്പൂ കവിതകൾ.

കെട്ടുപോം ഭാസ്കരബിംബത്തിൽ നിന്നെൻ്റെ 

   ഹൃത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു മാസ്മരരശ്മികൾ.

മംഗളമൂർത്തിയദ്ദേവനിശ്ശൂന്യമാ-

   മന്തരീക്ഷത്തിലലിഞ്ഞുപോകുംവിധം 

ഞാനൊരു നീർപോളയെന്നപോൽ ബ്രഹ്‌മാണ്ഡ-

   മാമിക്കയത്തിലലിഞ്ഞു പോകുന്നുവോ?

വാനവലോകർക്കുമജ്ഞാതമാകുന്നൊ-

   രാനന്ദനിർവൃതി പുൽകിയെൻ ഹൃത്തിനെ 

എൻനേർക്കു നോക്കിച്ചിരിക്കുമാ വാനിലെ-

   പ്പൊന്നൊളിതാവും ഗ്രഹങ്ങളെക്കണ്ടിദം 

ബദ്ധഭക്ത്യാദരം മന്ത്രിച്ചുപോയതി-

   ശ്രദ്ധാപുരസ്സരം മാമകഹൃത്തടം.

'അണ്ടകടാഹരഹസ്യമേ നിൻമുമ്പി-

   ലജ്ഞനർപ്പിപ്പൂ ഞാനഞ്ജലീമൊട്ടുകൾ'.

വിസ്മയനീയം മധുരം മദീയാത്മ-

   വിസ്മൃതിപോകവേ ഞെട്ടിയുണർന്നുഞാൻ.

പൊട്ടിചിരിച്ചാനഭസ്സിൽ ദിനകരൻ 

   പെട്ടെന്നണഞ്ഞു കടാക്ഷിച്ചു നിൽക്കയാം.

© 1960 KTK

ഉള്ളും പുറവും

The smile on the periwinkle reveals the joy of the entire spring. What fills the littlest drop, fills the entire ocean. And that gasp of breath that passed through me was the wind that toppled the tree.

The littlest of little things in this universe reflects the ultimate reality. Achhan’s first poem on this blog, from which the blog gets its title, Ullum Puravum, ponders on this ultimate truth.

Below is a rendition of the poem by Smitha Keeran Warrier - the poet's daughter and my sister.

 

SW · Ullum Puravum

ഉള്ളും പുറവും

മഞ്ഞിൻ കണത്തിലനന്തമാമാകാശ-
മണ്ഡലം ബിംബിച്ചിടുന്നപോലെ,

വാർമഴത്തുള്ളിയിലാദ്യന്തഹീനമാം
ആഴി ചുരുങ്ങിയൊതുങ്ങുംപോലെ,

പണ്ടഗസ്ത്യൻ മുനിയൊറ്റയിറക്കിനാൽ
അംബുധിയാകെ കുടിച്ചപോലെ,

എന്നുള്ളിനുള്ളിലീ ബ്രഹ്മാണ്ഡമണ്ഡല-
മെല്ലാം പ്രതിഫലിക്കുന്നുവെന്നോ?

ഇക്കാണും ജ്യോതിർഗ്ഗണങ്ങൾ, ചരാചര-
ലക്ഷങ്ങളൊക്കെയുമെൻ്റെയുള്ളിൽ

രാജിക്കും സത്തതൻ ബിംബങ്ങൾ മാത്രമോ?
ഏകമാം സത്യമതൊന്നുതാനോ?

നീലക്കാർവർണൻ്റെ ചോരിവായ്ക്കുള്ളില-
ഗ്ഗോപി യശോദ കൺപാർത്തപോലെ,

ഉള്ളും പുറവും നിറഞ്ഞൊരസ്സത്യമുൾ-
ക്കൊള്ളുവാനുള്ളമുണർന്നിടാവൂ!

© 1991 KTK