ഭാവന

That moment when you rouse with a start from your dream. That moment when you abruptly wake up to your surroundings. That moment when you soar the sky of imagination and then suddenly crash to ground reality. The poem, Bhavana (Imagination), is like a waking up of this kind. However, that is but the superficial layer of the poem. Once you scratch the surface of the poem, you realise there is much more running deep within the lines.

The poet’s imagination is like a bird, rising from its nest and soaring into the heavens, crooning its birdsong. He sees kinnaras in pairs, singing and celebrating their joy, in the exquisite gardens of Indra. He watches the beauteous apsaras enjoying in the manas sarovar. He roams the sandy shores of Yamuna where Madhava is engaged in light-hearted exchanges with his gopikas.

As the poet is sailing the skies of his imagination, recreating magical mythological moments, he bumps into a fire-spitting, blood-sucking vampire. And he wakes up suddenly from his reverie. Only to see the Viking surging spaceward, in quest of the Mars. Clearly, the poet is instantly transported from the scriptures that he follows to the science that he believes in.

Surreptitiously covered amid the layers of the poem are the different facets of the poet. You see the romantic, the engineer, the technocrat and the philosopher in the poet vying with one another as you move from one line of the poem to the next. From literature to engineering, from poetry to spirituality, from scriptures to science, the poet had always indulged in a variety of subjects with great passion.

As a reader of the poet, and also as his daughter, on a personal note, I feel the poet’s versatility would have been his greatest advantage and his hardest challenge too. He must have been pulled in all directions by his deep interest in and constant inquiry into diverse topics.

Obviously, Sandhya, who herself has won laurels as a poet, academician and statistician, identifies with the poet as she gives herself up to the central theme and emotion of the poem.

SW · Bhavana | K. T. K. Variar | Sandhya E. | PC: JL G/Pixabay

ഭാവന 

പഞ്ജരമണിവാതിൽ 

     തുറന്നു-മൽഭാവന 

പഞ്ചമം പാടിപ്പാടി 

     വിണ്ണിലേയ്ക്കുയർന്നേറി.

കിന്നരമിഥുനങ്ങ-

     ളുത്സവമാഘോഷിക്കും 

സുന്ദരലതാഗൃഹ-

    മിയന്നൊരിന്ദ്രാരാമം;

അപ്സരസ്സുദതിമാ-

     രരയന്നങ്ങൾക്കൊത്തു 

ഹർഷകേളികളാടും 

     മാനസസരോവരം;

വല്ലവിമാരോടൊത്തു 

     മാധവൻ കളിയാടി-

സ്സല്ലപിക്കുമാ സ്വച്ഛ-

     യാമുനമണൽത്തീരം-

അങ്ങനെ നാകങ്ങളിൽ,

     പുരാണങ്ങൾതൻ തണ്ണീർ-

പ്പന്തലുകളിലെൻ്റെ  ഭാവന വിഹരിയ്‌ക്കേ,

അത്യുഗ്രമലറിക്കൊ-

     ണ്ടാവിതുപ്പിക്കൊണ്ടെത്തും

രക്തയക്ഷിതൻമെയ്യിൽ 

     മുട്ടിപ്പോയ്; ഉണർന്നു ഞാൻ.

കൺതുറന്നപ്പോൾ കണ്ടേൻ 

     കുജനെത്തേടിത്തേടി 

പ്പൊങ്ങുന്ന 'വൈക്കിംഗ്' - എൻ്റെ 

     ഭാവന നുറുങ്ങിപ്പോയ്.   

© 1959 KTK

പൊൻമാൻ

In this poem, Ponmaan (Golden Deer), the poet uses the context of Ramayana to point out the fickleness of human nature. Rama - who could well be you and me - is constantly chasing the golden deer of his insatiable, unattainable desires. The moment he feels the deer is within his reach, he realises it has slipped farther away like an oasis. Rama continues to run after the deer, leaving Sita, the higher purpose of his life, far behind. So far behind that she cannot escape the hands of the multi-headed monstrous society that’s constantly after sensuous pleasures.

The poet ponders on the hypocrisy of it all. He alludes to Rama’s smouldering suspicion about his wife which is hidden behind the smokescreen of his dharma. Sita, having to prove herself over and over, is burnt down by the fires of her own chastity. Rama can do little but watch helplessly as she slowly drifts away from his world. In the end, he is left with nothing but a mere gold idol that he made of her. All the while Rama revels in sorrow, he continues to chase his golden deer. His fortitude, which had broken down many a Sivakarmuka* to win his Sita, gradually falls apart within him.

*Siva’s bow

Here’s a soothing recital of the poem by Sandhya E.

SW · പോൻമാൻ | കെ. ടി. കൃഷ്ണ വാരിയർ | സന്ധ്യ ഇ.

പൊൻമാൻ

മുപ്പാരിനധീശ്വരൻ ഞാ-

     നിപ്പൊൻമാനിൻ പിന്നിലോടി 

എത്രനാളായിരുൾക്കാട്ടി-

     ലലഞ്ഞിടുന്നു?

തൊട്ടുതൊട്ടില്ലേവം കാനൽ-

     ജ്ജലം പോലാ സ്വർണ്ണമൃഗം 

കൈപ്പിടിയിൽപ്പെടാതോടി 

     മറഞ്ഞിടുന്നു.

അഭ്രചിത്രം പോലുൾക്കണ്ണിൽ 

     തെളിയുന്നു ഭൂമികന്യ 

ലക്ഷ്മണരേഖകൾ താണ്ടി-

     ഗ്ഗമിക്കുവതും;

ദശേന്ദ്രിയവക്ത്രങ്ങളാൽ 

     മധുമോന്തും പിപാസുവാം 

ദശാനനൻ പുഷ്പകത്തിൽ 

     കരേറ്റുവതും;

അപവാദധൂമങ്ങളാ-

     ലാവൃതമാമഗ്നികുണ്ഡം 

വിരഹവഹ്നിയായുള്ളി-

     ലെരിയുവതും;

ധർമ്മരക്ഷണത്തിലെൻ്റെ 

     ശങ്കാവിഷം പൊതിഞ്ഞു ഞാൻ 

ക്രൗഞ്ചയുഗ്മങ്ങളെയൂട്ടി 

     വിലപിപ്പതും;

കാഞ്ചനത്തിൻ പ്രേയസിയൊ-

     ത്തശ്വമേധം; മൺമറയും 

സാധ്വി; കണ്ണീർപ്പുഴതന്നി-

     ലാഴും ദുരന്തം.

പൊൻമാനിനെപ്പിന്തുടർന്നി-

     ക്കാട്ടിലിന്നുമലയുമ്പോൾ 

എന്നിൽ ശിവകാർമുകങ്ങൾ 

     തകർന്നിടുന്നു.

ലങ്കയോത്തെന്നയോധ്യയു-

     മെരിയുന്നു; കന്യാത്വത്തിൻ 

പഞ്ചാഗ്നിയിൽ സ്ത്രീത്വമാകെ-

     ത്തപിച്ചിടുന്നു.

© 1990 KTK

കുംഭകർണൻ

Kumbhakarnan. He sleeps and he sleeps, never wanting to wake up. In spite of the loud war cries from the battlefront. Regardless of the pushing and prodding and dousing in gallons of water by the tuskers appointed by his brother, the Ten-Headed. He is reluctant to wake up even as he watches his Lanka Lakshmi disappearing like a dream, unfettered and free.

As you read the poem, you realise that Kumbhakarnan is none else, but you and me. Drugged and doped by delusions, we sleep, not rousing to the loud wake-up calls by the times we live in, or rather, we sleep in. Amidst the power-mongers and the terror-wielders, we continue to doze even as we watch the world that we know slip away from us. We refuse to wake up, as we continue to feign slumber.

Here’s a poignant rendition of the poem by the highly-acclaimed and much-awarded writer Sandhya E.

SW · കുംഭകർണൻ | കെ. ടി. കൃഷ്ണ വാരിയർ | സന്ധ്യ ഇ. | Wiki Commons

കുംഭകർണൻ

ശക്തമാമധികാര-

     മദ്യമാവോളം മോന്തി 

മത്തനായ് നികുംഭില 

    വാഴുന്നു ദശഗ്രീവൻ.

ഭക്തിയെ മധുവാക്കി 

     സാകേതമകുടത്തിൻ 

ഭൃത്യനായ് പരചാര-

     വൃത്തിയിലനുജാതൻ.

നിദ്രതൻ 'ചരസ്സാ'ലീ-

     യന്യോന്യവൈരുധ്യങ്ങൾ 

വിട്ടു ഞാൻ സമാധിതൻ 

     നിർവൃതി നുകരുമ്പോൾ,

എന്തിനു കുംഭീന്ദ്രന്മാർ 

     കുലുക്കിജ്ജലാധാര

ചിന്തുന്നു സുഷുപ്തിതൻ 

     ശാന്തിയെ നിഹനിക്കാൻ?

ഇല്ല ഞാനുണരില്ല;

     പഞ്ജരവിമുക്തയാ-

യെൻ പ്രിയലങ്കാലക്ഷ്മി 

     മായുന്നു കിനാവുപോൽ.

ലക്ഷ്മണബാണങ്ങളാ-

     ലിന്ദ്രജിത്തടിയുന്നു;

കത്തുന്നു ത്രികുടാദ്രി-

     ശൃംഗങ്ങളൊന്നൊന്നായി.

ഇല്ല ഞാനുണരില്ല; 

      മോഹത്തിൻ നിദ്രാവത്ത്വ-

ത്തിങ്കലെന്നസ്തിത്വമുൾ-

     ചേർന്നലിഞ്ഞഴിയട്ടെ!

© 1990 KTK