നിഴൽ

 

The different ways in which the poet relates to "the woman" through the different stages, or rather, the different ages, of his life, form the stream of thought in the poem, Nizhal (Shadow). He sees her as a mother, in the different hues of nature, as a lover, as an idol and then, at last, he sees himself in her.

He first knows, experiences and understands the woman as his mother who nurtures him and feeds him with the milk of love. As he evolves, he sees her in everything that is beautiful around him – in the beauty of the moon, in the moonlight and the twilights, in the smiling curve of the flower and the rainbow.

When she becomes his lover, he cannot part with her even for a moment. He holds on to her tight even in his sleep so he would not be separated from her. Her beauty is so divine, her heartbeats become the music that turns his nights into a celebration of dreams.

The golden idol that he creates of her adorns the ivory towers he raises for her. Worshipping her, he revels in ecstasy. For him, the dark clouds and even the darkness in death are but her soft, dark tresses that would send thrills through his body.

In his blissful reverie, the poet finds in his beloved the purity of truth as well as bliss. Only to wake up and realise that the epitome of sensuousness that he held in his arms was nothing but a fragment of his own reflection – a myth!

I read through the poem several times. I feel there’s a catch here – a flip side to the poem. On the first reading, as I rake the top layers of the poem, what surfaces is the disillusionment of the poet. A realisation that what he had believed he was passionately holding on to didn’t actually exist. Or, perhaps, it is an acceptance that his expectation was too much – much more than what could be realised. Or is it a disenchantment with "the woman" herself?

On the other hand, is the poet – as is typical of him – flitting from the material, to the sensuous, and then to the philosophical and the spiritual? Does he move from one to the other until the defining lines between any one and the other fades? Until there is only a oneness that needs no definition?

I am intrigued. And that, perhaps, is the intent of the poem – creating an enigma which encourages the reader to feel the impact rather than come to a conclusion.

Sudarsana Kumar’s intense, yet subdued, rendition of the poem brings out its vivid descriptions and understated emotions.

SW · Nizhal | K. T. Krishna Variar | K. A. Sudarsana Kumar | PC: Gerd Altmann/Pixabay

 നിഴൽ

 

അമ്മയായഭിമുഖം

   കണ്ടു ഞാനാദ്യം നിന്നെ,

സ്തന്യമായ് പ്രേമത്തിൻ്റെ

   പാലാഴി ഞാനുൾക്കൊണ്ടു

സന്ധ്യയായുഷസ്സായി-

   പ്പൗർണ്ണമീനിലാവായി-

ക്കണ്ടു നിൻ മന്ദസ്മിതം

   മലരായ് മഴവില്ലായ്

നിത്യകാമുകി! ചെറ്റും

   പിരിയാൻ കെല്പില്ലാതെ

നിദ്രയിൽപോലും നിന്നെ

   മുറുകെപ്പുണർന്നു ഞാൻ.

സ്വർഗ്ഗസുന്ദരി! നിൻ്റെ

   ഹൃൽസ്‌പന്ദസംഗീതങ്ങൾ

സ്വപ്നലാലസമെൻ്റെ

   രാവിനുത്സവമേകി!

ദന്തഗോപുരങ്ങളിൽ

   സ്വർണ്ണവിഗ്രഹം തീർത്തു

നിന്നെ ഞാനാരാധിച്ചു

   നിർവൃതിലയമാർന്നു.

മൃതിയിൽ, കാർമേഘത്തി-

   ലിരുളിൽ ബിംബിച്ചതു

സഖി! നിൻ കാർകൂന്തലായ്

   കണ്ടു കോൾമയിർകൊണ്ടു

സത്യവുമാനന്ദവു-

   മോമനേ! നീ മാത്രമെ-

ന്നുൾത്തട്ടിലുറപ്പിച്ചു

   വിശ്രമിച്ചുണർന്നപ്പോൾ,

ഞെട്ടിപ്പോയ്; ഞാൻ പുൽകിയ

   ലാവണ്യത്തിടമ്പെൻ്റെ

മിഥ്യയാം പ്രതിച്ഛായ

   മാത്രമായിരുന്നല്ലോ!

© 1990 KTK

മാർക്കണ്ഡേയൻ കണ്ടത്

Once the “Truth” is realized, there is nothing more to discover, nothing more to be found, and nothing more to be desired, attained or achieved. That’s why Rishi Markandeya, when Lord Vishnu appeared before him in the form of the sage brothers Nara and Narayana, expressed his desire to see Vishnumaya (Lord Vishnu’s power of illusion). What else would he ask for, when the Lord Himself was at his beck and call? And the Lord lets him see and experience the Deluge – the ultimate dissolution of the universe – when the Rishi is in deep meditation.

The poem Markandeyan Kandathu (As Seen by Markandeya) is a description of his experience of the Deluge. Markandeya looks around at the swelling waters and is appalled at the devastation caused by the floods. He wonders at the state of Mother Earth. Where are the silken green robes that Mother draped around her? Where are the emerald-green adornments? The blue sapphirine lakes? Where are the golden shower trees with their golden braids? Where is the Jahnavi (Ganga) that she wore around her waist like a golden chain?

But the poet is not a mere storyteller. He is a thinker and a seer. And he sees the impact of climate crisis in the entire apocalyptic experience of Markandeya’s dream. The poet, through the eyes of Markandeya, sees the earth drying up in the extreme heat generated by the climate changes. He sees forests turning into deserts. He sees the arid Kalahari Desert swallowing up the banks of the Zambezi. The Nile basins are invaded by the Sahara. Glaciers float all around the Antarctic. Penguins migrate in hordes from the sinking shores. The ocean rises up in rage to submerge the earth.

Markandeya is in deep meditation at his abode on the Pushpabhadra River, on the Himalayas. And the Rishi, his hermitage, the river, the mountains and all are consumed as a whole by the Deluge. And in the midst of it all, far away on the surging waters, he catches sight of “a banyan leaf and a charming, dark-skinned, little boy floating on it”. This is a symbolic expression of the Rishi’s realization of "the divine" in the illusion as he sees it with his inner eye.

Please listen to Praseeda’s rendition of the poem. Her melting voice evokes a deep surge of emotions – a deluge of its own kind.

SW · Markandeyan Kandathu | K. T. Krishna Variar | Praseeda P. M. | Lukeha / Pixabay

മാർക്കണ്ഡേയൻ കണ്ടത് 

എങ്ങുപോയമ്മ ചാർത്തുന്ന 

പച്ചപ്പട്ടുടയാടകൾ?

എങ്ങാ മരതകചാർത്തിൻ

മംഗല്യപ്പൊൻപതാകകൾ?

ഇന്ദ്രനീലതടാകങ്ങൾ?

പൊന്നലുക്കിട്ട കൊന്നകൾ?

എങ്ങയ്യോ! പൊന്നരഞ്ഞാണാ-

യമ്മ ചാർത്തിയ ജാഹ്നവി?

ഇങ്ങു നൈദാഘതാപത്തിൽ

വരളുന്നു വസുന്ധര.

മരുഭൂമികളായ് മാറീ 

വനസ്ഥലികളാകവേ 

'കാലഹാരി' വിഴുങ്ങുന്നു 

'സാംബസീ' തീരഭൂമികൾ 

സഹാറതന്നാക്രമത്തി-

ന്നിരയായ് നൈൽ നദീതടം.

അൻ്റാർട്ടിക്കയിലെമ്പാടു-

മൊഴുകുന്നു ഹിമാനികൾ 

മുങ്ങും തീരങ്ങൾ വിട്ടോടി 

പെൻഗ്വിൻ നിരകളാർത്തരായ്.

വരുണൻ കോപമാർന്നെത്തി 

വസുന്ധരയെ മൂടുവാൻ.

ഹിമാലയം, പുഷ്പഭദ്രാ-*

തീര,മെന്നുടജാങ്കണം, 

സമാധിസ്ഥിതനാം ഞാനും 

പ്രളയാബ്ധിയിൽ മുങ്ങവേ,

കാണ്മൂ ഞാനകലെ പ്രേമ-

സ്മിതാർദ്രവദനത്തോടെ,

വടപത്രത്തിൽ വാഴുന്ന 

നീലകോമളബാലനെ!

© 1993 KTK

*മാർക്കണ്ഡേയൻ്റെ ആശ്രമം പുഷ്പഭദ്രാനദിയുടെ തീരത്തിലാണ് (ഭാഗവതം)

ദീപാവലി

 

Years ago, or rather, decades ago, during a personal interaction with poet Kamala Das (later known as Kamala Suraiyya) at a literary workshop, she referred to a poet as “someone who is hurt.” She said that a poet has “this feeling of hurt inside him”. Or, simply put, a poet hurts.

In this poem, Deepavali, the “hurt” poet comes to the fore. The festival of lights fills the poet’s mind with a kind of darkness that conjures up the plight of the children who labour at the firework factories of Sivakasi. The poem is a sad contrast – a poetic chiaroscuro – of the brightness of a single day as against the darkness that stretches across the entire existence of the hapless children.

They go through a sheer hell of a life only to create a heaven of the skies with bursts of sparkling firecrackers, all for the rest of the world to rejoice. For the world to celebrate this festive day, they work through the year on starving bellies. Most of them burn out their lives young. Some are blown out in accidental explosions. And then more of their like, poverty-ridden, come to fill the dark, empty spaces left in the wake of their unjustifiable sacrifice. And the new brood lay their charred lives at the pyre of labour for whatever its meagre worth.

Not for them the sweetmeats nor the silken attires of festivity. But what of the smouldering explosives they carry in their hearts? When will they burst, for burst they surely will? When will that day arrive when they will rise in the energy that waits to explode in their souls? When will they uprise from the curse of penury to celebrate their lives with their more fortunate peers? Until such a day, the poet says, “let me sing an ode to them and to the caskets of fire they carry in their hearts, as the world revels!”

The poet hurts. His pain is a melding of sadness, guilt, helplessness, and rage. He cannot relish the joys of the festival for the miseries of those who make the joys available to him. He feels helpless against the world, which is not within his control, and its systems that follow their own course, at their own will. He is disquieted by the injustice of it all. The sizzling embers of his conscience refuse to burn down. Indeed, they are relentlessly stoked by the persistent mirthful explosions that surround him.

Arundhathy Varma’s rendition carries the suppressed pathos that pervades the poem.

SW · Deepavali | K. T. Krishna Variar | Arundhathy Varma | PC: Tim Oliveira/Pexels.com

ദീപാവലി 

ഗർജിക്കും ദീപാവലി-

     പ്പടക്കങ്ങളിൽ, പൂക്കും

മത്താപ്പിൽ, കതിർ വീശും 

     പൂത്തിരിത്താരങ്ങളിൽ, 

കണ്ടു ഞാൻ ശിവകാശി 

     തന്നിലെത്രയും തുച്ഛ-

ശമ്പളത്തിനീ സ്വർഗം 

     വിടർത്തും കിടാങ്ങളെ.

ഒട്ടിയ വയറുമായ് 

     വെടിക്കെട്ടുകൾ തീർപ്പൂ 

മറ്റു ബാലകരെങ്ങു-

     മുൽസവമാഘോഷിക്കാൻ.

അഗ്നിബാധയിലവർ 

     വെന്തുചാവുന്നു വീണ്ടു-

മെത്തുന്നു ദരിദ്രന്മാ-

     രൽപവേതനത്തിനായ്,

ഹൃദ്യമാം ദീപാവലി-

     മധുരങ്ങളും നല്ല 

പട്ടുകഞ്ചുകങ്ങളും 

     നേടാത്ത ഹതഭാഗ്യർ 

വർണപേടകങ്ങളി-

     ലമർന്ന വെടിമരു-

ന്നൊന്നൊന്നായ്പൊട്ടിത്തെറി-

     ച്ചീടുമദ്ദിനമെന്നോ?

മർദിതഹൃദയങ്ങൾ-

     ക്കുള്ളിലെ വിസ്ഫോടക-

ശക്തികളുയിർത്തെഴു-

     ന്നേൽക്കുമദ്ദിനമെന്നോ?

ശപ്തന്മാർ നിഷ്‌ക്കിഞ്ചന-

     രാകുമിപ്പൈതങ്ങളും 

മറ്റിന്ത്യൻ കിടാങ്ങൾപോൽ 

    കൊണ്ടാടും ദിനമെന്നോ?

അവർക്കായവരിലെ 

     ത്തീക്കുടുക്കകൾക്കായി-

ന്നൊരു ചിന്തുപാടുന്നേൻ 

     ദീവാളി തിമർക്കുമ്പോൾ!

© 1990 KTK

ചത്വരത്തിലെ പറവകൾ

And, finally, we come to the actual poem, Chathwarathile Paravakal (The Birds of the Plaza) – the title poem of the collection of the same name by the poet. Here is the poem Dr. M. Leelavathy has interpreted in detail (as published in the last two posts), delving into the depths of the poem, reading into the meaning within (and in between) the lines of the poem. Leelavathy Teacher has threaded her way through the warp and weft of the poet’s thoughts that interwove to form the poem.

Here, the poet implicitly suggests that the life of the birds of Trafalgar Square is not very different from the life of the immigrants the world over. Incidentally, the poet also had spent a few years of his life in London. His identification with the birds, hence, is not surprising.

The birds have left their nests in the far-away deep forests and green meadows – the snow-covered Siberian landscapes, the Indian terrains, the dark forests of Africa, the Asian plains – to build their homes in these urban spaces to make an easy living. They have left the daily rigors of putting together their nests and finding their feed, and the constant risk of falling prey to the occasional hunter’s arrow, to be content with the seeds and grains thrown at them by the passing residents and travellers who frequent the square – the birds’ only effort being striking poses for the cameras trained at them.

The birds have traded the freedom of their wings, the infinite skies, the endless horizon and the slideshow of the passing seasons for a life on the concrete pavements, where they now hop about, and around the intimidating towers of the square which mark the boundaries of their flight. Here they live, love, and have young ones; here they grow up, grow old, and die.

Their past lives spent in free abandon, along with their kith and kin, have far receded from their memories, especially as going back to their native lands has become an impossibility. Why take the effort to earn something that they can get almost free? And what’s more, isn’t life getting tougher back home too?

Isn’t it wiser to settle for an easy life? Isn’t it wiser to forget the green, rolling mountains, the misty hilltops, and those free flights in the vast blues? Isn’t it wiser to give in to the comfort of their present life, nibbling the goodies that come their way?

So what if they have to shut out their memories of a verdant past and make do with the twilights of the urban skies? So what, then, if they have to swallow the lump of nostalgia and deny the wings their flight?

Well, some questions imply their own answers. Reality always chooses its own rationale. And fulfilment often comes with a sense of loss. Smitha’s rendition carries it all with ease.

SW · Chathwarathile Paravakal

ചത്വരത്തിലെ പറവകൾ 

ട്രഫാൽഗർ ചത്വര 

     മതിൽ പറന്നെത്തും 

പറവകൾ ചോളം,

     തിനയും കോതമ്പു 

മണികൾ ധാന്യങ്ങൾ 

     കനിഞ്ഞു നിങ്ങളി-

ന്നെറിഞ്ഞിടുന്നതും 

     കൊറിച്ചു കോൺക്രീറ്റു 

തറയിലും സ്തംഭ-

     ച്ചുവട്ടിലങ്ങിങ്ങും 

ചിറകുകൾ താഴ്ത്തി-

     പ്പറക്കുന്നോർ ഞങ്ങൾ.

മരതകക്കാടും 

     ഋതുസൗഭാഗ്യവും 

അവിടെപ്പുൽക്കൂട്ടിൽ 

     മദിച്ചു നാൾ നീക്കും 

പഴയ കാലവും 

     സ്വതന്ത്രരായ് പാറി-

പ്പറന്നു വാണൊര-

     പ്പിതാക്കളുമെല്ലാം 

മറക്കുമോർമ്മയായ് 

     തിരിച്ചവിടത്തിൽ 

പറന്നുചെല്ലുവാൻ 

     കഴിയാത്തോർ ഞങ്ങൾ.

വെറുതെ നേടുമീ-

     ത്തിനയാൽ പ്രാണങ്ങൾ 

പൊറുപ്പിക്കാമെങ്കിൽ 

     വിഹായസ്സിൽ നീളെ 

പറന്നലഞ്ഞിടു-

     ന്നതുമങ്ങോരോരോ 

മരത്തിലായ് നീഡം 

     ചമച്ചിടുന്നതും 

തണലിലങ്ങിങ്ങായ്‌ 

     പറന്നിടുന്നേരം 

നിഷാദബാണത്താ-

     ലടിഞ്ഞു പോവതും 

കഠിനമല്ലയോ?

     നഗരചത്വര-

മിതിൽ കഴിപ്പതേ 

     വിവേകമായ് കാൺമൂ 

അകലെയായ് ഹിമ-

     മയ സൈബീരിയാ 

തടങ്ങ, ളിന്ത്യതൻ 

     വിവിധപ്രാന്തങ്ങൾ,

 കറുത്തൊരാഫ്രിക്കൻ 

     വനങ്ങ, ളേഷ്യതൻ 

സമതലങ്ങൾ പെ-

     റ്റുണർന്ന നാടുകൾ, 

അവിടെ വാഴാനും 

     കുടുംബം പോറ്റാനും 

വകയില്ലാഞ്ഞിങ്ങു 

     പറന്നണഞ്ഞവർ.

തിനയും ചോളവും 

    ലഭിക്കാതങ്ങേറെ 

പ്പറവകളിന്നും 

     പറന്നലയുവ-

തറിയുന്നു ഞങ്ങൾ;

     ആവർക്കിദ്ധാന്യത്തി-

ലൊരിത്തിരി നൽകാ-

     നകത്തു ദാഹിപ്പൂ.

ഇവിടെയെത്തുന്നു 

     വിദേശികൾ, കൂറ്റൻ 

പണക്കാർ, വർത്തക-

     പ്രവരർ, സഞ്ചാര-

പ്രിയന്മാർ ഹൃത്തിലായ് 

     കനിവേറുന്നവർ,

അവരേകും ധാന്യം 

     കൊറിച്ചു 'കാമറ'

തുറക്കെ വർണത്തിൽ 

     പടങ്ങൾ തീർക്കുവാൻ 

ഇവിടെച്ചാഞ്ഞൊട്ടു 

     ചരിഞ്ഞു നോക്കിയാ 

പ്രിയമുള്ളോർക്കേറെ 

     ഹരം പകരുന്നു.

ദിനങ്ങൾ നീക്കുന്നി

     തിവിടെ; ക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ 

പിറക്കുന്നു; ചിലർ 

     മരിക്കുന്നു; പശി-

യകറ്റുവാൻ പാടു-

     പെടാതെ ജീവിതം 

മധുരമായ് ഞങ്ങൾ 

     നുണച്ചിറക്കുന്നു.

അകലെസ്സുന്ദര-

     മരതകവന

നിരകൾ, മഞ്ഞണി-

     മലകൾ, സ്വച്ഛന്ദം 

പറന്നൊരാ നീല-

     ഗഗനത്തിൻ മായാ-

വിലാസങ്ങളെല്ലാം 

     മറക്കുന്നു ഞങ്ങൾ.

ഇവിടെയും സന്ധ്യ 

     പിറക്കുമ്പോൾ വാനം 

തുടുക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ 

     പിടയും വേദന 

അടക്കിയും ചിറ-

     കൊതുക്കിയും ധാന്യം 

കൊറിച്ചു നാളുകൾ 

     കഴിക്കുന്നു ഞങ്ങൾ!

1. ലണ്ടൻ നഗരത്തിൻ്റെ ഹൃദയഭാഗത്തിലുള്ള ചത്വരം 

© 1992 KTK

ഇരുളിൻ്റെ വെളിച്ചം

Irulinte Velicham (Light of Darkness) veers away from the usual in its perspective of the state of darkness. Here, the poet shows “darkness” in a uniquely different “light”.

”Hey, darkness of the night! May you triumph!” says the poet. “You bear the divine radiance of the sun. In your caring lap, the entire world sinks in blissful slumber. When you put the world to sleep in your delicately soft quilt of golden weaves, all disparities – the moonlight and the shadow, the woods and the backwaters – they all disappear to merge as one.

You are consciousness embodied. In your darkness is the light of non-dualism, the primordial sound – the Omkara – the essence of existence. You are Parvathi, and Kali as well. You are the eternal blissful consciousness. You are the sense and expression in song. You are the temple that preserves the Truth in its sanctum sanctorum.

Indeed, aren’t you the black woman who is great grandmother to a lineage of western white arrogance?

In your silence is heard eternal music. In your darkness is the eternal shine of the day. You give form to balance, equality and truth. I salute you, Mother of the Universe, the Soul of Wellbeing!

You even out the highs and lows, and erase ignorance, to soothe us into the trance of knowledge. O Pure One! May you triumph!”

The poet, here, is profuse in his glorification of darkness. He sees in it divinity that’s pure and sublime. He calls it the social balancer that eradicates discriminations and ensures equality. It’s the origin of all – the Mother who selflessly nurtures. It is the epitome of the Truth of Oneness. In this poem, darkness exudes nothing but light.

Sreedevi Unni’s rendition is soul-stirring, leaving the poem with you even as her voice fades away. 

SW · Irulinte Velicham | K. T. Krishna Variar | Sreedevi Unni | PC: Bruno/Pixabay  

ഇരുളിൻ്റെ വെളിച്ചം 

നീ ജയിച്ചാലും രാവി-

     ന്നന്ധകാരമേ! ദിവ്യ-

ജ്യോതിസ്സിൻ മാതാ,വർക്ക-

     ഗർഭയാം നീ താനല്ലോ.

വത്സലാംബികേ! നിൻ്റെ 

     വാർമടിത്തട്ടിൽ സുഖ-

നിദ്ര പൂണ്ടമരുന്നി-

     തിച്ചരാചാരമാകേ.

പേലവമൃദുലമാം 

     നീരാളനിചോളത്താൽ 

പാരിനെപ്പുതപ്പിച്ചു 

     മൂടി നീയുറക്കുമ്പോൾ,

ഭേദഭാവനകളാം 

     നിഴലും നിലാവുമ-

ക്കാടും കായലുമില്ലാ-

     തൊക്കെയുമൊന്നാകുന്നു.

ചിദ്രൂപേ! ഭവതിത-

     ന്നിരുളിൽ ദർശിക്കുന്ന-

തദ്വൈതപ്രകാശത്തി-

     ന്നോംകാരപ്പൊരുളല്ലോ.

നീയല്ലോ ത്വരിതയാം 

     പാർവതി; നീയേ ഭദ്ര-

കാളി; നീ സനാതന-

     ചിത്സുഖസ്വരൂപിണി.

അർത്ഥപുഷ്ടമാം ഭാവ-

    ഗാനം നീ; സത്യത്തെത്തൻ 

ഗർഭഗേഹത്തിൽ കാക്കും 

     ക്ഷേത്രഗോപുരമത്രേ,

കാപ്പിരിപ്പെണ്ണാം നീയോ 

     മുത്തശ്ശി പാശ്ചാത്യമാം 

ധാർഷ്ട്യമാർന്നമരുമാ 

     വെള്ളക്കാരനു പണ്ടേ.

നിൻ്റെ മൗനത്തിൽ സനാ-

     തനസംഗീതം കേൾപ്പൂ;

നിന്നിരുളനശ്വര

     ഭാസ്വരതേജസ്സല്ലോ.

സമഭാവനേ! സത്യ-

     സമത്വ സ്വരൂപിണി!

സുഖദാത്മികേ! ജഗ-

     ദംബികേ! നമോവാകം.

ഉച്ചനീചത്വങ്ങളാ-

     മവിദ്യ നീക്കി ജ്ഞാന-

നിദ്രയേകിടുമദ്വൈ-

     താമലേ ജയിച്ചാലും.

© 1977 KTK

വജ്രം

The poem winds around the story of Lord Indra’s weapon, Vajram, which was powerful enough to kill one of the fiercest of Asuras, Vritra, who was born to take revenge upon Indra himself. Shaking up the entire universe, the fearsome Asura had risen from the sacrificial fires of Sage Twashta as he offered oblations seeking the boon of a son capable enough to avenge the death of his elder son, Vishwaroopa, at the hands of Indra.

Scared for his throne as well as his life, Lord Indra, sought protection from Lord Vishnu Who informed him that only Sage Dadhichi’s bones had the power to destroy the Asura. Upon Indra’s request, Sage Dadhichi willingly gave up his life so the Gods could use his bones to save the world from the Asura. And with these bones, which had the strength and power of the Sage’s penance, the divine artisan, Viswakarma, crafted the mighty weapon, Vajram. Eventually, Lord Indra wielded the Vajram to annihilate Vritra and the rest of the Asuras.

The literal meanings of the word vajram include ‘diamond’ and ‘thunderbolt’, both being the symbols of strength and power. The poet here says, “I am vajram” – the vajram that chopped down to pieces the Asuras as it would a grove of plantain trees. And he concludes, “I await Indra (or Shatakratu, the one who has done a hundred Aswamedha sacrifices thus qualifying himself for the title of Indra) who has the power to bear me”.

As you unravel the meaning of the poem, you realise that by 'vajram', the poet refers to the the 'word’ and the craft of using the 'word’. Here, the 'word', forged in the fires of fortitude, is the indestructible weapon. 

Word is thought. It's knowledge. It's wisdom. It's penance. Word is expression as well as manifestation. Word is will, and worship as well. Word is a statement, while it’s music too. It’s noise and also voice. Word is war, and, at the same time, it’s peace. It’s a moment in eternity. Word is the beginning. And it’s forever.

Indeed, who then is powerful enough to wield the most invincible of all weapons – the word? And who is strong enough to shield themselves from its impact?

M. S. Ajayan’s thoughtfully stoic style of presentation steers the narration steadily forward through the tongue-twisting lines.

SW · Vajram | K. T. Krishna Variar | M. S. Ajayan   PC: Vicki Hamilton - Pixabay

വജ്രം 

വജ്രമാകുന്നു 

     ശതക്രതു തൻ തീക്ഷ്ണ-

വജ്രമജയ്യം;

     ഋഷിയാം ദധീചിത-

ന്നസ്ഥിയാൽ തീർത്തൊരു 

    വിധ്വംസകമഹാ-

വജ്രം; തപോധനൻ 

     ത്വഷ്ടാവു തൻപുത്ര-

നിർദയനിഗ്രഹം ചെയ്ത 

     മഹേന്ദ്രൻ്റെ 

ശത്രുവുയിർത്തെഴു-

     ന്നേൽക്കുവാനുദ്ദീപ്ത-

യജ്ഞാഗ്നികുണ്ഡത്തി-

     ലാജ്യമർപ്പിക്കവേ,

ദിക്കുകളെട്ടും 

     വിറപ്പിച്ചു കൊണ്ടുണർ-

ന്നുദ്ധരിച്ചെത്തിയ 

     വൃത്രനാം ദൈത്യനെ,

നിഗ്രഹിച്ചോരുഗ്ര-

     വജ്രം; അസുരരെ 

ക്ഷുദ്രകദളീ-

     പ്രകാണ്ഡങ്ങൾ പോലവേ 

വെട്ടിനുറുക്കിയ 

     വജ്രം - അതാണു ഞാൻ!

വജ്രമാമെന്നെ-

     ദ്ധരിക്കുവാൻ കെല്പുള്ള 

വൃത്രാരിയെ പ്രതീ-

     ക്ഷിക്കുകയാണു ഞാൻ!

© 1969 KTK

ദർശനം

In Sanskrit, a poet or a kavi is a seer. A poet-seer is one who sees that which is beyond what the eyes can palpably see and then interprets for the world what he has seen in his own words. In this poem, Darshanam (Vision), the poet is neither his romantic, nor his technocratic self. Here he turns into a seer who sees within himself, with his inner eye, the entire world. And the outer world does not charm him anymore.

The poet compares the external world with the newly discovered world within himself. The reader in him wonders what could be the use of any book when there is an inexhaustible treasury of knowledge within him. Why would he listen to songs when there is an ocean of music heaving inside him? Can the art that he sees outside compare with the inexplicable world of colours that fills his mind’s eye?

Why would there be poesy when his mind is an overflowing pool of poetic nectar, the poet asks? What is a flickering lamp as opposed to the light within his soul which equals that of a thousand suns? The akshayapatra with its unending supply of food; the Lord of Medicine with his divine elixir of life, Sanjeevani; the Vrindavan wherein resides the Lord of Vaikuntha; the wealth-creating gem, Syamantaka; the grantor of desires, Nandini, the celestial cow; and the wish-fulfilling Kalpaka tree – he finds them all in the world within him. Now what more would he wish for when the divine light fills his soul? And, no, there’s no room for sorrow when the Lord reigns within him, filling him with ecstasy.

The message of the poem is the same as what the sages and the seers have been teaching us from the days of yore – to turn our eyes inward to discover the Ultimate Truth. The poet interprets in his own words, in his own way. No beauty in this world is as ravishing, no pleasure as delightful, and no knowledge as absolute as the Truth once you are aware of It.

True to his poem, the poet hardly wrote any poetry during his last years. Nothing in this world inspired him anymore, he said. Yet, poetry still remained closest to his heart. Perhaps it sufficed for him to revel in “the overflowing pool of poetic nectar” within his soul. That was his muse. That, also, was his poetry. Eventually, the poet himself merged with his poetry.

Krishnakumar Varma’s soft, lilting rendition of the poem carries the beauty of the lines in all their simplicity and sublimity.

SW · Darshanam | K. T. Krishna Variar | Krishnakumar Varma | PC: Gerd Altmann - Pixabay

ദർശനം 

പുസ്തകശേഖരമെന്തിന്നറിവിൻ്റെ 

അക്ഷയഭണ്ഡാരമുള്ളിലില്ലേ?

ഗാനമെന്തിന്നു മധുരസപ്‌തസ്വര-

സാഗരമുള്ളിൽ തിരയടിക്കേ? 

എന്തിനു ചിത്രങ്ങൾ വാചാമഗോചര-

വർണ്ണസാമ്രാജ്യമകത്തിരിയ്‌ക്കേ?

കാവ്യമെന്തിന്നു കവിതാമൃതത്തിൻ്റെ 

മാനസപ്പൊയ്ക കവിഞ്ഞൊലിയ്‌ക്കേ?

അമ്പലമെന്തിന്നു വൈകുണ്ഠനാഥനീ 

വൃന്ദാവനത്തിൽ വിളങ്ങിടുമ്പോൾ?

വിത്തമിന്നെന്തിനായ് രത്നങ്ങൾ കായ്ക്കുന്ന 

കല്പകപാദപമിങ്ങുള്ളപ്പോൾ?

ഔഷധമെന്തിനു സഞ്ജീവനിയേകു-

മോഷധീനാഥനുമുള്ളിലില്ലേ?

ആയിരമർക്കന്മാരുള്ളിൽ പ്രകാശിക്കേ 

ദീപനാളങ്ങളിന്നെന്തിനായി?

അന്നമെനിക്കെന്തിനക്ഷയപാത്രമീ

നെഞ്ചിലിരിപ്പുണ്ടനശ്വരമായ് 

മന്ദാരത്തോപ്പും സ്യമന്തകരത്നവും 

നന്ദിനിപ്പയ്യുമകത്തുണ്ടല്ലോ.

ഒന്നും വേണ്ടൊന്നും വേണ്ടുള്ളിലീസ്വർഗ്ഗീയ-

ദിവ്യചൈതന്യം പരിലസിക്കേ 

എന്തിനു ദുഃഖമെൻ നെഞ്ചിൽ വിരാജിക്കും 

തമ്പുരാനാനന്ദമേകിടുമ്പോൾ?

©1990 KTK

ഭാവന

That moment when you rouse with a start from your dream. That moment when you abruptly wake up to your surroundings. That moment when you soar the sky of imagination and then suddenly crash to ground reality. The poem, Bhavana (Imagination), is like a waking up of this kind. However, that is but the superficial layer of the poem. Once you scratch the surface of the poem, you realise there is much more running deep within the lines.

The poet’s imagination is like a bird, rising from its nest and soaring into the heavens, crooning its birdsong. He sees kinnaras in pairs, singing and celebrating their joy, in the exquisite gardens of Indra. He watches the beauteous apsaras enjoying in the manas sarovar. He roams the sandy shores of Yamuna where Madhava is engaged in light-hearted exchanges with his gopikas.

As the poet is sailing the skies of his imagination, recreating magical mythological moments, he bumps into a fire-spitting, blood-sucking vampire. And he wakes up suddenly from his reverie. Only to see the Viking surging spaceward, in quest of the Mars. Clearly, the poet is instantly transported from the scriptures that he follows to the science that he believes in.

Surreptitiously covered amid the layers of the poem are the different facets of the poet. You see the romantic, the engineer, the technocrat and the philosopher in the poet vying with one another as you move from one line of the poem to the next. From literature to engineering, from poetry to spirituality, from scriptures to science, the poet had always indulged in a variety of subjects with great passion.

As a reader of the poet, and also as his daughter, on a personal note, I feel the poet’s versatility would have been his greatest advantage and his hardest challenge too. He must have been pulled in all directions by his deep interest in and constant inquiry into diverse topics.

Obviously, Sandhya, who herself has won laurels as a poet, academician and statistician, identifies with the poet as she gives herself up to the central theme and emotion of the poem.

SW · Bhavana | K. T. K. Variar | Sandhya E. | PC: JL G/Pixabay

ഭാവന 

പഞ്ജരമണിവാതിൽ 

     തുറന്നു-മൽഭാവന 

പഞ്ചമം പാടിപ്പാടി 

     വിണ്ണിലേയ്ക്കുയർന്നേറി.

കിന്നരമിഥുനങ്ങ-

     ളുത്സവമാഘോഷിക്കും 

സുന്ദരലതാഗൃഹ-

    മിയന്നൊരിന്ദ്രാരാമം;

അപ്സരസ്സുദതിമാ-

     രരയന്നങ്ങൾക്കൊത്തു 

ഹർഷകേളികളാടും 

     മാനസസരോവരം;

വല്ലവിമാരോടൊത്തു 

     മാധവൻ കളിയാടി-

സ്സല്ലപിക്കുമാ സ്വച്ഛ-

     യാമുനമണൽത്തീരം-

അങ്ങനെ നാകങ്ങളിൽ,

     പുരാണങ്ങൾതൻ തണ്ണീർ-

പ്പന്തലുകളിലെൻ്റെ  ഭാവന വിഹരിയ്‌ക്കേ,

അത്യുഗ്രമലറിക്കൊ-

     ണ്ടാവിതുപ്പിക്കൊണ്ടെത്തും

രക്തയക്ഷിതൻമെയ്യിൽ 

     മുട്ടിപ്പോയ്; ഉണർന്നു ഞാൻ.

കൺതുറന്നപ്പോൾ കണ്ടേൻ 

     കുജനെത്തേടിത്തേടി 

പ്പൊങ്ങുന്ന 'വൈക്കിംഗ്' - എൻ്റെ 

     ഭാവന നുറുങ്ങിപ്പോയ്.   

© 1959 KTK

മതിൽക്കെട്ടുകൾ

This poem, Mathilkkettukal (Walls), speaks about barriers – the kind that divides people who yearn to be together in love. Perhaps the origins of these social barriers can be traced back to the beginnings of civilization itself with all its norms – written and unwritten.

Social barriers that are meant to keep up the society’s norms never really give way with time. They just take up different forms and names. Ironically, what cannot be changed through human intervention can be brought down only through persevering human emotion. And the agony of viraha (separation) have stood the test of time. It remains as intense as ever. Changing times, beliefs, and lifestyles have not made even the slightest dent in it. Poets and lyricists thrive on it, for viraha and verse complement as well as vie with each other in rendering beauty to poetry and music. Nostalgia is a close contender.

In this poem, the poet describes the wall as one built of the agony of millions of young hearts. One wonders if the poet is subtly referring to political partitions as well, such as the Berlin Wall. Countless are the stories of lovers who were torn apart by such divisions. Their love, though, couldn’t be restrained by strong walls and closed borders.

Here, the poet invades such a wall with a barrage of metaphors! They breach the concrete wall of separation, uniting the lovers symbolically. The beloved’s heartbeats reverberate within the lover’s mind. Her tears rise up as clouds to rain nectar upon him. Her sorrowful sighs raise surging waves in his heart’s ocean. The lover consoles his beloved (or maybe himself?) that their love, in its torrential flow, will ultimately make its way through man-made walls however inviolable they may be. They will be shattered by the raging storms of the lovers’ torment. And, eventually, the walls will soak and crumble in their tears. Until that day, their love will prevail.

Das’ rendition brings out the pathos in the poem. His full-throated singing resounds the resilience and echoes the hope of all estranged lovers who yearn to unite, prevailing over all systems, surviving obstacles, and persevering in love.

SW · Mathilkkettukal | K. T. K. Variar | Das M. D. | PC: Berlin Wall by Bernd Scheumann/Pixabay

മതിൽക്കെട്ടുകൾ 

എണ്ണമറ്റ യുവപ്രാണ-

     നോവുകളാൽ പടുത്തൊരി-

ക്കന്മതിൽക്കെട്ടബലെ! നാം 

     ഇടിച്ചുമാറ്റാം 

വിണ്ണിലോളമുയർന്നേറി,

     പ്രതിഷേധമുദ്രകാട്ടി 

നിന്നിടുമീ മതിൽക്കെട്ടി-

     ന്നിരു പുറത്തും 

തമ്മിൽ കാണാൻ, സല്ലപിക്കാൻ,

     പുഞ്ചിരിക്കാൻ കൊതിയേന്തി 

നമ്മളങ്ങിങ്ങിരിക്കുന്നു 

     തേങ്ങൽ വിഴുങ്ങി.

എത്ര മതിലുയർന്നാലു-

     മുൾക്കാതിൽ വന്നലയ്ക്കുന്നി-

തുച്ചൈസ്തരം തവ ചിത്ത-

     സ്പന്ദങ്ങളെല്ലാം 

നിൻ നയനമുതിർക്കുന്ന 

    ബാഷ്പനീരാ വാനിലേറി-

പ്പൊന്മേഘമായ് പൊഴിക്കുന്നി-

     തെന്നിലമൃതം.

തപ്തമാം നിൻ നിശ്വാസങ്ങൾ 

    തെക്കൻകാറ്റിലൂടെ വന്നെൻ 

ചിത്താബ്ധിയിൽ കല്ലോലങ്ങ-

     ളിളക്കിടുന്നു.

ഉത്തുംഗമാം പ്രതിബന്ധം 

     പർവ്വതങ്ങൾ നിയതിയും 

മർത്ത്യനുമൊത്തെത്രയെത്ര-

     യുയർത്തിയാലും.

അനിരുദ്ധപ്രണയത്തിൻ 

     നിർഝരികളവയിലു-

മനുവേലമുറവുകൾ 

     ചമച്ചീടുന്നു.

അന്തരീക്ഷമെത്ര വലി-

     ച്ചകറ്റിലും മൃദുപ്രേമ-

ശൃംഖല തൻ കണ്ണികളോ 

     മുറുകീടുന്നു.

നമ്മളെന്നുമുതിർക്കുമീ-

     ത്തപ്തബാഷ്പപ്രവാഹത്തിൽ 

കന്മതിൽക്കെട്ടിതു സർവ്വം 

     കുതിർന്നുപോകും.

നമ്മളുടെ നിശ്വാസങ്ങൾ 

    പ്രചണ്ഡമാം കൊടുങ്കാറ്റാ-

യിമ്മതിൽനിരകളാകെ-

     ത്തകർത്തിടിക്കും.

നെടുവീർക്കാം കണ്ണീർവാർക്കാ-

     മനുദിനം സഖീ! നമ്മൾ 

നെടിയൊരീ മതിൽ മണ്ണി-

     ലടിയുവോളം.

© 1990 KTK

[PC: Berlin Wall by Bernd Scheumann/Pixabay]

വേനലിൽ ഒരു മഴ

Love. It has many gradients and variants. No love is as sweet as anticipated love. No love is as intense as unrequited love. No love is as painful as lost love. And love is at its dearest when you hold on to it even as you know it’s slipping away.

In this poem, venalil oru mazha (A Rain in Summer) – yes, a clichéd title, and we have read umpteen pieces of writing of all genres under that title – we surprisingly see a poet who does not welcome a midsummer rain, but who, rather, is in a hurry to shut himself in and away from it. Not for him the world’s much-awaited joy of getting wet and soaked in the rain. Not for him the music of rainfall and the drumbeats of thunder. Not for him the heady sweetness of petrichor. And not for him the after-shower puddles and paper boats.

Here, the poet urges his lover to close the glass doors and windows tight as the day sinks, its wings burnt in the heat of the weather.  In a lightning flash, the sapphirine clouds, he says, break into tears. Perhaps they recall a wintry, full-moon night from the past. The silken quilts, which the lovers had cherished, are now thoroughly wet and sodden. The barrens they ever so secretly buried in their hearts are flooded in the heavy downpour. Their crystal vases have upturned in the wind and shattered. The nectar of fond memories spills and spreads all over the ground. He implores his lover, yet again, to seal and fasten the windows and doors of their glass manor.

Wind-swept and rain-drenched in the imageries of the poem, the reader realises that the poet is trying to hold on to his love, or what’s left of it, lest it gets washed away in the thunderstorms of his own despair and the deluge of his own tears.

K. A. Sudarsana Kumar’s rendition plainly conveys, as it should, the desperation and anguish in the poem.

SW · Venalil Oru Mazha | K. T. Krishna Variar | K. A. Sudarsana Kumar | PC: FelixMittermeier/ Pixabay

വേനലിൽ ഒരു മഴ

കൊട്ടിയടയ്ക്കു ജനലുകളോമനേ! 

മുദ്രിതമാക്കുകിച്ചിൽക്കവാടങ്ങളെ.

ഉഗ്രനിദാഘതാപത്തിൽ പകൽപ്പക്ഷി 

പത്രങ്ങൾ കത്തിക്കരിഞ്ഞു പതിക്കവേ,

ഏതോ ശരൽക്കാലചന്ദ്രിക പൂത്തൊരു 

നീലനിശീഥിനിതന്നോർമ്മകളുമായ് 

ഇന്ദ്രനീലങ്ങളാം മേഘങ്ങളിന്നിടി-

മിന്നലോടൊത്തെത്തിയശ്രുവർഷിക്കവേ,

ഒക്കെ നനഞ്ഞു കുതിർന്നുപോയിങ്ങു നാം 

ഭദ്രമായ് സൂക്ഷിച്ച പൂംപട്ടുമെത്തകൾ.

ഈ വർഷപാതത്തിൽ മുങ്ങി രഹസ്യമായ് 

മാറിലൊളിപ്പിച്ചൊരീ മണൽക്കാടുകൾ.

കാറ്റിൻ കരങ്ങളിലൂയലാടിത്തകർ-

ന്നാച്ചില്ലുപാത്രങ്ങൾ പൊട്ടിപ്പിളർന്നുപോയ്.

ആദ്യസ്‌മൃതികളാൽ മാധുരിവായ്‌ച്ചൊരു 

മാധ്വീരസം ചോർന്നു മണ്ണിലൊലിച്ചുപോയ്.

കൊട്ടിയടയ്ക്കൂ ജനൽ കവാടങ്ങളും 

മുദ്രിതമാക്കുകിച്ചില്ലണിമേടയും.

© 1990 KTK

[Photo Courtesy: Pixabay – FelixMittermeier]

പൊയ്മുഖങ്ങൾ

Nature is a reflection of the human mind. Or vice versa. Raging beats of thunder, rainstorms of unleashed despair, mists breezing with longing, draughts parched and barren – nature and mind mirror each other in different ways. Natural phenomena and human emotions – they are way too similar in their expression. But we, the human, differ in one way. While nature is as naked, as organic, as open, and as honest as can be, the human mind has several smokescreens to hide, filter, contort and camouflage emotions.

Here, the poet, or the protagonist, looks into the sky through a telescope, hoping to see an alluring, smiling star. However, he is startled by the vampire-like form of a fiery storm, its tongues of flames stretching out, ready to lick up anything and everything around.

Any external phenomenon provokes the poet to turn inward and delve deep into his own self. Indeed it’s only natural for the poet here that the awesome sight right in front of his eyes has opened up an inner world where he seeks, and finds, truth that is not visible in the outer world, and surely not to the naked eye.

The poet contemplates on the possibility of looking into one’s own mind through a telescope. Surely if there was such a contraption that can pierce through your façade and look far beyond the alluring smile and the beautiful face and features, then one might see similar phenomena. Fierce waterfalls falling from Himalayan heights, volcanoes throwing themselves in a dance of destruction, molten lava that overflows and submerges the entire surface of the earth, vicious, venom-spitting serpents, space-shattering bellows, sweeping, sweltering fumes, and floods that consume the worlds - all three of them - at the end of it all.

“If” there was such a contraption! The poet expresses his gratitude to the masks that hide it all. Alas! The masquerade, the poet says, triumphs.

Praseeda’s clear, unhindered rendition, lays bare the poet’s message with no veneer whatsoever.

SW · Poymukhangal | K. T. Krishna Variar | Praseeda P. M.

പൊയ്മുഖങ്ങൾ

കോമളദ്യുതി ചിന്തി-

     പ്പുഞ്ചിരിച്ചെത്തും സാന്ധ്യ-

താരയെയൊരു 'ടെല-

     സ്കോപ്പി'ൽ ഞാൻ ദർശിച്ചപ്പോൾ,

കണ്ടു ഞാൻ കൊടുങ്കാറ്റി-

     ലഗ്നിജിഹ്വകൾ നീട്ടി 

അങ്ങൊരു പൈശാചിക-

     രക്തരക്ഷസ്സിൻ രൂപം 

ഉണ്ടൊരു 'ടെലസ്കോപ്പ്'

     നിൻ്റെ പൊയ്‌മുഖം ഭേദി-

ച്ചുളളിലെത്തനിരൂപം  

     നഗ്നമായ്‌ കാണ്മാനെങ്കിൽ,

അങ്ങ് നിൻ മന്ദസ്മേര-

     മധുരാനനത്തിനും 

സുന്ദരാപാംഗത്തിനും 

     പിന്നിലായ് കാണാറാകും 

ഉത്തുംഗഹിമഗിരി-

     ശ്രുംഗങ്ങളേറിത്താഴെ-

ക്കുത്തനെച്ചാടും കൂറ്റൻ 

     നയാഗ്രാപ്രപാതങ്ങൾ,

ഇദ്ധരാതലം മൂടും 

     ലാവതൻ  പ്രവാഹങ്ങൾ,

അഗ്നിപർവ്വതങ്ങൾ തൻ 

     സംഹാരനടനങ്ങൾ,

ഉഗ്രമാം ഹാലാഹല-

     മൊഴുക്കും ഭുജംഗങ്ങൾ,

ദിക്കെട്ടും വിറപ്പിക്കും 

     സ്തനിതാട്ടഹാസങ്ങൾ,

ചണ്ഡവേഗമാം ഝംഝാ-

     വാതങ്ങൾ; ത്രൈലോക്യത്തെ-

യൊന്നായി ഗ്രസിക്കുന്ന 

     കല്പാന്തപ്രളയങ്ങൾ.

നന്ദിയോതുന്നു മുഖം 

     മൂടികൾ,ക്കഖിലവും 

തന്നുള്ളിലൊതുക്കുമീ-

    പ്പൊയ്‌മുഖം ജയിക്കുന്നു. 

© 1990 KTK

സത്യഭാമ

Satyabhama laments to the Sun God. The divine gemstone – the Syamantaka – that He had given as a boon to her father had turned out to be nothing but a curse for her. The stone that had bestowed loads of wealth upon her father left her but impoverished, for what she desired was not wealth but the flute-playing cowherd of Vrindavan. She longed for the dusky hero who had subjugated the black venom-spitting serpent of Kalindi. Like every cowherd girl of Vraj, she awaited the prince of yadus who had stolen their garbs and danced with them in divine love. She always dreamt of him, who was dark as the clouds, and he stirred up thousands of rainbows in her heart.

Alas! The splendour of the divine gemstone had blinded her father with greed! She implored the Sun God to take back His magnificent gem, for what she yearned for was the emerald of Ambady. But will the “dark cloud” ever find this “lightning” that pines to embrace it?

The poet lets his imagination fly while articulating Satyabhama’s love for Krishna. His expressions of love take many different forms. Here, the poet becomes one with the lovelorn Satyabhama. Love of Krishna, for those who have not just skimmed the surface of the Puranas but delved deeper into their layers to draw the essence of them, is beyond physical and temporal boundaries. The narrative is but a vehicle to transport you to the ultimate experience.

It’s up to you whether you revel in Yashoda’s maternal love for her mischievous son, the gopis’ romantic love for the eve-teasing adolescent, the gopas’ binding love for their playmate who is their protector in all perils, Radha’s selfless love for her sweetheart, Sudama’s undemanding, unconditional love for his childhood friend, Kubja’s self-surrendering love for the prince whose touch changed her life forever, Rukmini's and Satyabhama’s ardent love vying for their beloved’s attention, or the love of the many, many others – not to mention the unswerving, obsessive attachment, albeit negative, of the perpetrators, including Kamsa who had deliberately chosen a life of evil only for a quick  deliverance at the hands of Krishna.

Every form of love, here, is a divine union with Krishna. Like the lightning and the rain cloud. The former cannot but unite with the latter. Indeed, it has little existence without the latter.

Sreedevi Unni's lilting rendition at once conveys Satyabhama's despair and longing that flash through the entire poem.

SW · Sathyabhama | K. T. Krishna Variar | Sreedevi Unni | PC: Public Domain

 

സത്യഭാമ 

സത്യഭാമ ഞാൻ സൂര്യ!

നീ പിതാവിനു സമ്പ-

ത്തെട്ടെട്ടു ഭാരം നൽകും 

ദിവ്യമാം സ്യമന്തകം 

വരമായരുളിയ-

തിന്നെൻ്റെയിളംനെഞ്ചിൻ 

മലർവാടികയ്ക്കൊരു 

ശാപമായ് ഭവിച്ചല്ലൊ!

എന്നുള്ളം വൃന്ദാവന-

മാക്കി ഞാനതിലൊരു 

പൊന്നോടക്കുഴലൂതും 

കണ്ണനെ സ്വപ്നം കണ്ടു.

മച്ചിത്തകാളിന്ദിയിൽ 

കാകോളമൊഴുക്കുന്ന 

സർപ്പത്തെ ഹനിക്കും കാർ-

വർണ്ണനെ പ്രതീക്ഷിച്ചു.

ഞാനൊരു ഗോപാംഗന 

ചേലകൾ കവർന്നൊപ്പം 

രാസലീലകളാടും 

യദുനാഥനെക്കാത്തു.

എന്നുള്ളിലൊരായിരം 

മഴവില്ലുണർത്തുമാ-

മംഗളമനോഹര-

നീലമേഘമെന്നോർത്തു.

സൂര്യ! നീയരുളിയൊ-

രീ മഹാരത്നത്തിൻ്റെ 

ഹാരിയാം പ്രഭ താത-

ന്നന്ധകാരമേ തീർത്തു!

നീ തിരിച്ചെടുത്താലു-

മീമണി, മരതക-

നീലമാമമ്പാടിത-

ന്നനർഘരത്നം പോരും.

കൃഷ്ണ! നീ കണ്ടെത്തുമോ  

ശ്യാമമേഘമാം നിന്നോ-

ടൊത്തിണങ്ങുവാൻ വെമ്പു-

മീ സൗദാമിനിതന്നെ?   

© 1990 KTK

മുത്തുകൾ തേടി

Like many of his other poems, Muthukal Thedi (In Search of Pearls) is also a poem where the poet is on his relentless search of his own self. Again, like in all his other poems, he approaches the theme in a manner that is as beautiful as it is unique.

The poet here reminds his mother of the precious gem that she had said was in there – within him – a jewel that would shine like the Sun and fill his heart with light – the possession of which was enough for him to take care of his entire lifetime. Of course, mothers have a way of their own. Especially when it comes to bringing their children around. And the son ventures to discover and acquire this stone that is so priceless that there couldn’t be anything worthier on this earth.

With much effort, he plunges into the pool of his own mind and begins a search for the invaluable gemstone. In the process, he rebuilds the broken steps leading to his own depths, and clears the mosses and water weeds on his way. He shovels away the dirt and silt, which had settled over the years, leaving the waters as clear as a mirror, reflecting the scenic views of the earth and the moon and the sparkling stars in the sky.

The poet, as usual, conveys his meanings in layers. He tells you what it takes to clear all the undesirable encroachers that have invaded one’s mind. He tells you of the need to restore oneself from their harmful impacts to reveal one’s own soul wherein lies the jewel that is one's quintessential self. And to seek it one has to dive deep, very deep, and with one’s five apertures closed and five vital breaths held within the body, or rather, with total control over one’s senses and one’s state of being.

And still the poet would reach the rock bottom to grab nothing but a handful of gravel or, at best, a few shining white pebbles. The jewel continues to be evasive. However, his mother surely couldn’t be wrong! And so he resolves to go back and try again and again until he finds the gem. And he beseeches his mother, the Mother Almighty, to bless him and help him persevere to find the jewel which is his own quintessence.

Smitha Keeran Warrier has put her heart and soul into her rendition, plunging into the lines and surfacing with the jewel within the poem.

SW · Muthukal Thedi | K. T. Krishna Variar | Smitha Keeran Warrier | Albrecht Fietz -Pixabay

മുത്തുകൾ തേടി

അമ്മയന്നോതീലേ വാർമണിമുത്തിതി-

ന്നുള്ളിൻ്റെയുള്ളിലിരിപ്പുണ്ടെന്നായ്?

ആദിത്യബിംബംപോൽ ചിൽപ്രകാശം ചോരി-

ഞ്ഞാഴത്തിലേറെ നിഗൂഢമായി 

അത്രയ്ക്കമൂല്യമാ മുത്തിന്നതീതമായ്‌ 

മറ്റൊന്നുമില്ലിദ്ധരയിലെന്നായ്.

അന്നു തൊട്ടേറെപ്പണിപ്പെട്ടു ഞാനുള്ളിൽ 

മിന്നുമാ രത്നം കരസ്ഥമാക്കാൻ.

ആഴത്തിലാഴത്തിലൂളിയിട്ടൂളിയി-

ട്ടേവം തിരച്ചിൽ തുടർന്നിടുന്നേൻ.

കാടും പടലും പരന്നൊരിപ്പൊയ്ക തൻ 

തീരങ്ങൾ തൂത്തേറെശ്ശുദ്ധമാക്കി,

പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ കരിങ്കൽപ്പടവുകൾ 

കെട്ടിച്ചിറങ്ങുവാൻ ഭദ്രമാക്കി 

പായലും പച്ചയും നീക്കിസ്സരസ്സിതു 

മാനസപ്പൊയ്കപോൽ ശുദ്ധമാക്കി.

ആയിരമായിരം വർഷങ്ങളായിതി-

ന്നാഴത്തിലുള്ള ചളിയും ചേറും 

വാരിക്കളഞ്ഞപ്പോൾ വാരൊളിച്ചില്ലാർന്നു 

വാപി പ്രകൃതിതൻ ദർപ്പണമായ്.

ചെന്താർനിരകളും കൈരവപ്പൂക്കളും 

ഭംഗിയിൽ പൂത്തു സുഗന്ധമേകി.

വാരണിപ്പൂന്തിങ്കൾ താരങ്ങൾ ബിംബിച്ചു 

വാനംപോലെൻ പൊയ്ക ലാലസിച്ചു.

അത്യന്തശുദ്ധമിപ്പൊയ്കയ്ക്കടിത്തട്ടിൽ 

രത്നത്തെത്തേടി ഞാനാണ്ടിറങ്ങി.

അഞ്ചു സുഷിരങ്ങൾ ബന്ധിച്ചെൻ പ്രാണങ്ങൾ 

നെഞ്ചിന്നകമേ നിലയ്ക്കു നിർത്തി.

ആഴത്തിലാഴത്തിലൂളിയിട്ടെത്തി ഞാൻ 

വാർമണിമുത്തൊന്നു കൈക്കലാക്കാൻ.

കിട്ടിയതില്ല ഞാൻ വാരിയെടുത്തതു 

മുറ്റും ചരൽ മാത്രമായിരുന്നു .

വെള്ളിത്തിളക്കമാർന്നുള്ളിൽ മരുവുന്ന 

വെള്ളാരങ്കല്ലുകളായിരുന്നു.

വിശ്വസിക്കുന്നിതനർഘമാ രത്നമു-

ണ്ടുൾത്തട്ടിനുള്ളിലെഗ്ഗഹ്വരത്തിൽ.

നിത്യം ശ്രമിക്കും ഞാനങ്ങിറങ്ങിച്ചെന്ന-

ശ്ശുദ്ധമാം രത്നം കരസ്ഥമാക്കാൻ.

ഒന്നു കൈവന്നീടിൽ സമ്പത്തതു പോരു-

മില്ല മറ്റൊന്നുമഭിലഷിക്കാൻ 

അമ്മേ! കനിഞ്ഞു നിന്നാശിസ്സരുളുകാ-

നന്മുത്തു കണ്ടെത്താൻ കെൽപ്പുമേകൂ! 

© 1991 KTK