കാലം

Time (kaalam) changes, and it changes constantly. Or so you've always been told. Time races so ahead of you that you can’t catch up with it and are left far behind. Or so you often thought. Though always in a rush, Time sometimes slows down, limps and lags, only to make haste and dash off again into infinity. Or so you have, at times, felt.

But this infinity called Time – which is just a presence, if such a thing can be, with no physicality whatsoever – how would it change and how would it move? Aren’t you actually marking your own transitions as different points in Time?

The poet, here, addresses Time and implores it to pause for a while amidst its journey, which has neither a beginning nor an end, and is never anchored, nor ever moored. He asks Time where it is headed – to which destination? And he invites it to stop by and take a short respite under the pandal that he has put up for it on the wayside. The poet, as usual, has his unique perspective and his own way of approaching and expressing things.

Being the artist of words that he is, he paints vivid imagery with rich metaphors and intense emotional hues. He enticingly refers to blushing, bashful twilights that linger, waiting for Time, around the corner of the horizon. Nights languish, lovelorn, in anticipation of Time, wine in hand. So too the afternoons hang around, anxious and eager to serve from their silver bowls of milk. And he exclaims that many an empire collapses, oceans dry up, lands cave in, creatures evolve, and ideologies die and sprout again under the heavy, pounding hooves of Time.

Yet, the poet wonders, haven’t there been sages who have reined in and held Time under their control? Alas! Time itself has stood still on the Kalindi, as its waves thrilled at the mesmerising sight of the Lord and the gopis dancing in divine love. Thus, as the poet too waits under the figurative pandal, musing on love's melodies, he realises the unreality of it all. Time, himself, the pandal, and the entire scheme of things - aren't they all but figments of his own imagination!

Sudarsana Kumar’s rendition exquisitely captures the poetic imagery.

SW · Kaalam | K. T. K. Variar | K. A. Sudarsana Kumar | Image Source Unknown

കാലം 

നിൽക്ക കാലമേ! ഭവാ-

   നൽപം, നിന്നനാദ്യന്ത-

ജൈത്രയാത്രയിലവി-

   ശ്രാന്തം നീ മുന്നേറുമ്പോൾ.

തീർത്തു ഞാൻ തണ്ണീർപ്പന്ത-

   ലങ്ങയെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ;

കാത്തുനിൽക്കുന്നു പാദ്യാർ-

   ഘ്യങ്ങളോടെതിരേൽക്കാൻ.

എങ്ങുനിന്നാരംഭിച്ചു 

   നിൻ നിരങ്കുശയാത്ര;

എങ്ങു ചെന്നെത്തീടുവാൻ 

   വെമ്പലാർന്നോടുന്നു നീ?

ലജ്ജയാൽത്തുടുപ്പേറും

   കവിളേന്തുമസ്സന്ധ്യാ-

ലക്ഷ്മിമാർ കാത്തു നിന്നെ 

   ചക്രവാളത്തിൻ കോണിൽ;

മുന്തിരിച്ചഷകങ്ങ-

   ളേന്തുന്ന രജനിമാർ 

മന്മഥവ്യഥപൂണ്ടു 

   നിൻസമാഗമം തേടി;

വെള്ളിക്കിണ്ണത്തിൽ പൈമ്പാൽ 

   കാച്ചിയാ മധ്യാഹ്നങ്ങ-

ളല്ലലാർന്നതാ നിന്നെ-

   ക്കാത്തുനിൽക്കുന്നു ദൂരെ.

നിൽക്കാതെ നിൽക്കാതെങ്ങു 

   പോകുന്നു ഭവാനാരെ

വിശ്രമരഹിതമി-

   ങ്ങന്വേഷിച്ചലയുന്നു?

നിൻ കുളമ്പടിക്കീഴിൽ 

   നടുങ്ങിത്തെറിക്കുന്നി-

തിന്നലെ വെന്നിക്കൊടി-

   യേന്തിയ സാമ്രാജ്യങ്ങൾ.

വറ്റിപ്പോയ് സമുദ്രങ്ങൾ 

   വൻകരകളോ മഹാ-

ഗഹ്വരങ്ങളായ് മാറി 

   നിൻപാദവിന്യാസത്തിൽ 

മർക്കടൻ മനുഷ്യനായ് 

   ദേവനായുയർന്നു നീ-

ന്നുൽക്കടമഹാചണ്ഡ-

   പരിണാമവാതത്തിൽ.

സത്യമായിന്നോളവും 

   പാലൂട്ടിപ്പുലർത്തിയ 

തത്ത്വസംഹിതയൊക്കെ 

   ച്ചത്തു മണ്ണടിയുന്നു.

മൃതമാം വിശ്വാസത്തിൻ 

   ചുടുകാട്ടിലെ മണ്ണിൽ 

പുതുപുൽക്കൊടികൾതൻ 

   നാമ്പുകൾ വിരിയുന്നു.

തെല്ലു വിശ്രമിക്കുക 

   തോഴരേ! നിന്നോടല്പം

സല്ലപിക്കുവാൻ കാത്തു 

   നില്പൂ ഞാനുൽക്കണ്ഠിതൻ 

അഷ്ടാംഗയോഗജ്ഞരാം

   മഹർഷിപ്രവരന്മാ-

രുത്തമ! നിന്നെപ്പാട്ടിൽ 

   നിർത്തിയെന്നറിവൂ ഞാൻ.

ഗോപികാരമണൻതൻ 

   രാസലീലകൾ കണ്ടു 

കാളിന്ദീപുളിനത്തിൽ 

   നിശ്ചലം നിന്നീലേ നീ?

തുച്ഛമാം കലാകാഷ്ഠാ-

   രൂപത്തിൽ പിറന്ന നീ-

യിദ്ധരിത്രിയിൽ മാനവ-

   ന്തരങ്ങളായിത്തീർന്നു,

വളർന്നു വികസിച്ചു 

   നിൽക്കുമ്പോളറിവൂ ഞാൻ 

ഭഗവൽപ്രഭാവത്തിൻ 

   മൂർത്തിമദ്ഭാവം നീ താൻ!

ഇന്നു ഞാനൊരു തണ്ണീർ-

   പ്പന്തലിലനുരാഗ-

ബന്ധുരഗാനങ്ങൾ തീർ-

   ത്തങ്ങയെ പ്രതീക്ഷിക്കേ,

ഞെട്ടുന്നു ഭവാനുമീ 

   ഞാനുമിത്തണ്ണീർപ്പന്ത-

ലൊക്കെയും മമ മിഥ്യാ-

   സങ്കല്പശില്പങ്ങളോ?

© 1972 KTK

ബാഹുകൻ

In the puranas, Bahuka was Nala in disguise. Nala lost his kingdom to his cousin in a game of dice. He abandoned his beloved wife, Damayanti, in the forest, alone and scantily clad in her half-garment. Disgraced, Nala had to hide his face, handsome as it was, behind the ugliness of Bahuka, dwarfed by his own self-deprecation. Thus Bahuka, at that point of time, was a complete loser. Or almost. Until he made his last winning move by making a diplomatic pact with King Rithuparna. Bahuka, who understood the horse’s heart inside out and could ride a horse at the speed of light, trades his skill with Rithuparna who was the master of counting and knew how to roll the dice for a sure win. Sure enough, Bahuka was finally able to shed his ugly face, stand tall, and win back his kingdom and wife.

That’s but a gist of the story, however, the poet’s intent was not to narrate the story of Nala. The poem is a political satire. The poet calls politics, or democracy rather, a game of numbers. Here, victory is always with the numbers. Switching parties and winning votes are all made easy if one has the numbers. And the deal-makers unduly cash in.

Das M.D.’s full-throated recital underscores the satire in the poem. Through Nala’s story, the poet derides the politics of the times this poem was written in. Unfortunately, politics continues in a hopeless state. Pun intended.

SW · Baahukan | K. T. Krishna Variar | Das M. D. | PC: Public Domain

ബാഹുകൻ 

ചതുരംഗക്കളിയാണീ 

രാജ്യഭാരം, സഹോദര-

നെതിർത്തപ്പോൾച്ചുവടല്പം  

പിഴച്ചുപോയി.

ചക്രവർത്തിമകുടവും

പട്ടമഹിഷി പോലും ഹാ!

നഷ്ടമായി ബാഹുകനായ് 

പുറത്തലഞ്ഞേൻ.

അശ്വഹൃദയത്താൽ നഷ്ട-

പദവികൾ വീണ്ടെടുക്കാം;

അഗ്നിമന്ത്രപ്രയോഗത്താ-

ലരിയെ വെല്ലാം.

എങ്കിലുമിസ്സംഖ്യകൾ തൻ 

കളിയല്ലോ ജനകീയം;

സംഖ്യകളാൽ ജയിക്കേണ്ടു 

ജനകീയത്തിൽ.

കക്ഷിമാറാൻ വോട്ടുനേടാൻ 

സന്ദർഭംപോൽ കാലുമാറാൻ 

ഉത്തമമിസ്സംഖ്യകൾ തൻ 

സ്വാധീനമല്ലോ.

അക്ഷഹൃദയമിന്നുപ-

ദേശിച്ചാലും ഋതുപർണ്ണാ!

ഒത്തുചേർന്നു നമുക്കിനി 

മുന്നേറിടേണ്ടു.

അതിദ്രുതമുയർന്നേറി 

സ്ഥാനമാനധനങ്ങളെ 

ലഭിക്കുവാനശ്വവേഗം 

നിനക്കു നൽകാം.

ബാഹുകൻ ഞാൻ നാളെ വീണ്ടും 

നിഷധാധിനാഥനായി 

സ്ഥാനമേൽക്കും; ദമയന്തി 

തിരിച്ചിങ്ങെത്തും.

നിഷധരാജ്യത്തിൻ   പുനർ-

വികസനപ്രവർത്തനം 

ഋതുപർണ്ണാ! നമുക്കൊത്തു 

പകുത്തിടേണം.

സംഖ്യകൾ തൻ ശക്തിയല്ലോ 

ജനകീയശക്തി നീയാ 

സംഖ്യാസൂത്രമെനിക്കായി-

ന്നുപദേശിക്കൂ.

© 1991 KTK

താപസി

The context is Ramayana. King Ram has made preparations to perform Rajasuya. He will perform the yaga with a statue made of gold, of Sita, by his side. Sita, at that moment, is in Sage Valmiki’s ashram. She is lost in deep thought.

In her mind, she thanks the king, her beloved, for letting a golden statue of herself take his wife’s place at the yaga. Indeed, that’s all that’s needed, she says. The king can now let free the horses. She knows her sons, along with the Sage, will soon be at Ayodhya. As for her, she is content at the ashram – like a baby at her mother’s bosom. No, she will not be a blotch on the dynasty of the Sun. Of course, her purity remains untouched even by fire. But a king, after all, has to listen to his people. Subtly, she points to the sheer irony of it all. (To think the testimony of the Fire does not hold good for the Scion of the Sun!) She has a message for the king though. That she too carries in her heart an image of the king – not made of gold, nor precious stones, but etched with her own blood.

The reader can decipher in her ruminations an underlying bitterness, if not overt sarcasm. The reader cannot but wonder if Sita foresees that she is soon to take refuge in Mother Earth’s lap. Would she, perhaps, be even looking forward to it?

This moment, filled with pathos, is soon to be followed by the most heartrending moment in Ramayana. The events that have led to this moment leave every reader (read ‘every woman’) feeling betrayed. The idol of Ram, who up until then was your hero, at that moment falls from its pedestal, shattering your hope, faith and adulation into a million pieces. That it was the king’s dharma to lend his ears to every citizen – so what if he is a malicious, distrustful husband – gives you little solace. That he was as heartbroken as his wife, that he was leading a hermit’s life amidst royal abundances, is not enough salve to soothe the wounds of the massive letdown.

Arundhathy Varma’s rendition of the poem is powerful. And so it should be. For, Sita is a powerful woman. A woman who is morally strong, who places her self-esteem far above everything else. She wouldn’t compromise it – not for her life, not for the love of her life.

SW · Taapasi | K. T. Krishna Variar | Arundhathy Varma | PC: Kevin Phillips/Pixabay

താപസി 

അഞ്ജനാത്മജ! നന്ദി;

     രാജസൂയത്തിൽ സഹ-

ധർമ്മിണീപദത്തിനാ 

     സ്വർണ്ണവിഗ്രഹം പോരും;

കെട്ടഴിച്ചാലും യാഗാ-

     ശ്വങ്ങളെ; സാകേതത്തി-

ലെത്തുമെൻ കുമാരന്മാർ 

     ഋഷിവര്യനോടൊപ്പം.

അഗ്നിയിലദാഹ്യമാം 

     ശുദ്ധിയെയൊരു ഗ്രാമീ-

ണോക്തിയാൽ ത്യജിച്ചതു 

     ധർമ്മനിഷ്ഠയാലാവാം.

അർക്കവംശത്തിന്നു ഞാൻ 

     പങ്കമാവില്ലാ; മാതൃ-

വക്ഷസ്സിപ്പർണ്ണാശ്രമം;

     ദുഃഖമില്ലെനിക്കേതും.

സ്വാമിയോടുരച്ചാലു,-

      മെന്നുള്ളിനുള്ളിൽ ശ്രീമദ്-

രാമവിഗ്രഹം നിത്യ-

     പാവനം വിരാജിപ്പൂ.

രത്നകാഞ്ചനങ്ങളാ-

     ലല്ല ഹൃദ്രക്തത്താലാ-

ണുത്തമപ്രിയബിംബം 

     തീർത്തു ഞാനാരാധിപ്പൂ.

ധർമ്മകോവിദനുടെ 

     കർമ്മപന്ഥാവിൽ ജയ-

മംഗളാശംസാപുഷ്പ-

     മാല്യങ്ങളർപ്പിക്കുന്നേൻ!

© 1966 KTK

കാട്ടാളൻ

The poem connects two different points of time, the connecting link being the Kaattaalan – "the hunter" – who is also the protagonist in the poem.

In the Treta, a hunter shot his arrow and killed one of two mating birds, incurring the wrath of the Sage (Valmiki) who happened to witness the tragedy that rent his heart. The Sage’s cry, ma nishada (nay, wild hunter!), which turned out to be the very first words of the first verse of the first ever poem uttered, has been echoing in the universe ever since. And the world received an epic that interwove into its verses the ways of dharma – right living – the intricacies of which the world continues to unweave and reweave.

In the Dwapara, again, a hunter shot his arrow at what he thought was a doe, but hit Lord Krishna’s toe – that being an excuse for the Lord to leave his mortal form. Ironically, in both the contexts, the hunter was only aiming for his day’s kill to feed his dear ones. Whatever followed was unintentional. Yet, what were commonplace actions for a hunter mark the turn of the course of history in two different eras. And the hunter – the protagonist – seeks forgiveness from the seers for his actions that may have emended, albeit unknowingly, their prophecies.

This was a poem the poet held very close to his heart; so was its rendition by Smitha Keeran Warrier, his youngest daughter. He would listen to the rendition umpteen times and still not tire of it. 

SW · Kaattaalan | K. T. Krishna Variar | Smitha Keeran Warrier | PC: Public Domain

കാട്ടാളൻ 

പണ്ടു ഞാൻ, പശിമൂലം,

     കൊക്കുരുമ്മുമാ ക്രൗഞ്ച-

പ്പക്ഷിയെക്കൂരമ്പെയ്തു

     വീഴ്ത്തിയ നിമിഷത്തിൽ 

അഗ്നിയായ് മുനിശാപ-

     മെങ്കിലും മഹാകാവ്യ-

സ്വർഗംഗാപ്രവാഹത്തി-

     ന്നുറവെൻ ശരം തീർത്തു.

ഒന്നൊന്നായ് തുടരുമീ 

     മാനവപരമ്പര 

തൻനിറമാലയ്ക്കതു 

     ഗന്ധശോഭകൾ ചേർത്തു.

ഇന്നുമീ മരതക-

      പ്പടർപ്പിൽ മാൻപേടതൻ 

ചെന്തളിരൊളിയാർന്ന 

     വാർമുഖം നിഴലിയ്‌ക്കേ,

എത്രയുമുണങ്ങിയ 

     ഞാങ്ങണപ്പുല്ലാൽ തീർത്തൊ-

രസ്ത്രം താനെയ്തു, പക്ഷേ,

     വീണതു മാൻകുഞ്ഞല്ല.

ഇങ്ങൊരു ഭഗവാൻ്റെ 

     യന്ത്യവും പുതുയുഗ-

സംക്രമോഷസ്സിൻ തിര-

     നോട്ടവുമല്ലോ കണ്ടു.

അജ്ഞൻ ഞാനൊരു വേടൻ 

     കുഞ്ഞിൻ്റെ പശിമാറ്റാ-

നസ്ത്രമെയ്തുപോയ്, ശപി-

     ച്ചീടൊല്ലേ മുനിമാരേ!

നിങ്ങൾതൻ ചരിത്രത്തെ-

     ത്തിരുത്താനെന്നമ്പൊരു     

ബന്ധമായെങ്കിൽ - പൊറു-

     ത്തീടണേ വരേണ്യരേ!

© 1990 KTK

വിട!

It was one of those last days when the poet was in the hospital. Perhaps he knew that his time had come. He wished that his poem, Vazhiyorathu (On the Wayside), be published after his passing away. In this poem, the poet says vida (farewell) to all who gave him company on the journey of his life.

He bids adieu to the wayside inns, the trees, the beaming flowers and the gurgling streams. He takes leave of the travellers who went ahead of him, who came after him, and who walked with him – some giving him laughter and some giving him tears. He says goodbye to the distant views that drizzled poetry in his barren mind.

The poet feels he has achieved it all, yet he has gained nothing save for a few tears and smiles. There’s no page for himself that he wrote in the epic of his life. There’s no invention he made nor any monument he raised that he would be remembered for.

As one reads this poem, one wonders at the quiet exit the poet had desired for himself. He perhaps wished to disappear leaving even the fallen leaves unruffled, the grassy patches uncrushed, and the tiniest pebble unturned. And so he did. Yet the landscape doesn’t remain the same. It looks empty for his absence.

Presenting here a rendition of the poem by K. A. Sudarsana Kumar.

SW · Vazhiyorathu | K. T. Krishna Variar | K. A. Sudarsana Kumar | PC: SSW

വഴിയോരത്ത് 

പാതി ദൂരമേ പോന്നു;

     നന്ദിയോതുന്നു പാത-

യോരത്തെസ്സത്രങ്ങൾക്കും 

     വഴിയമ്പലങ്ങൾക്കും.

ഇക്കൊടും വെയ്‌ലിൽ തണ-

     ലേകിയ വൃക്ഷങ്ങൾക്കും 

ഇറ്റുദാഹനീർ തന്ന 

     തണ്ണീർപ്പന്തലുകൾക്കും 

ചിരിയും കരച്ചിലു-

     മെന്നൊപ്പം പങ്കിട്ടൊരു 

സഹയാത്രികർക്കുമെൻ-

     മുമ്പുപിമ്പണഞ്ഞോർക്കും.

എൻനിശ്ശൂന്യതതന്നിൽ 

     കാവ്യസൗഭഗം ചിന്തു-

മങ്ങകലത്തെച്ചേതോ-

     ഹരമാം ദൃശ്യങ്ങൾക്കും.

നൽക്കളകളം പാടി-

     യൊഴുകും പൂഞ്ചോലയ്ക്കും 

മുഗ്‌ദ്ധസുസ്മിതം തൂകി 

     വിടരും പൂമൊട്ടിനും.

ഒട്ടേറെത്തളരുമ്പോൾ 

     ചുമടൊന്നിറക്കിയൊ-

രത്താണിക്കതിന്നൊര-

     ത്താ വഴിക്കിണറിനും.

മുന്തിരിത്തോട്ടങ്ങൾ ഞാ-

     നിരുഭാഗത്തും നട്ട-

തങ്ങതാ കുല തിങ്ങി-

     ക്കായ്ച്ചുനിൽക്കുന്നു നീളെ.

ഇല്ലിനി നേടാനൊന്നും;

     നേടിയില്ലേതും ചെറ്റു 

കണ്ണീരും ചിരിയുമെൻ 

     കൈമുതൽ ശേഷിക്കുന്നു.

പുത്തനായൊരു മാർഗ്ഗം 

     കാട്ടിയല്ലോർമ്മക്കായി-

ക്കെട്ടീല മണിമയ-

     സ്മാരക ഹർമ്മ്യങ്ങളും.

ഇങ്ങനാദ്യന്തമാമീ

     യാത്രതൻ സുദീർഘമാം 

ഗ്രന്ഥത്തിലൊരു താളു-

     മെഴുതീലിൻ്റേതായി.

ഇന്നെൻ്റെ മുളന്തണ്ടിൽ

     നാടൻ ചിന്തുകൾ മാത്ര-

മുണ്ടല്ലോ വേർപാടിന്നൊ-

     രീണമേകുവാനായി.

ഓർക്കുവാനൊന്നും നൽകാ-

      തൊരു ശേഷപത്രവും 

തീർക്കാതെ വിട; പോട്ടെ!

     കൂട്ടുകാർക്കെല്ലാം വിട!

© 1983 KTK

അജ്ഞാത്വാ തേ മഹത്വം

Announcing the sad demise of Poet K. T. Krishna Variar. He had been ailing for the past few months. The poet left his mortal coil for the Divine Abode on December 3, 2022, at 7.40 p.m.

The void he left is irreparable. The loss is irreplaceable.

The poet had touched many lives with his friendly manners, charming smile, stark professionalism, engaging interactions, incredible brilliance and heart-touching poetry.

Presented below is an anecdotal and poetic tribute to the poet by Jayadev Krishnan, Editor, Uravu, Arya Vaidya Sala Kottakkal. 

അജ്ഞാത്വാ തേ മഹത്വം

മൃത്യുവെ വെന്നമൃതത്വം തമസ്സക-

ന്നുജ്വല ജ്യോതി,സ്സസത്തു മാഞ്ഞുർവ്വിയിൽ

സച്ചിത് പ്രകാശമണഞ്ഞെഴുന്നള്ളട്ടെ!

ആര്യവൈദ്യശാല മുൻ ജനറൽ മാനേജർ കെ.കെ.വാരിയർ സാറുടെ അഞ്ജലി എന്ന കവിത തുടങ്ങുന്നതിങ്ങനെയാണ്. മൃത്യുവിനെ വെന്ന അക്ഷരകല മാത്രം ഇനി മുമ്പിൽ!

വെളുത്തു തടിച്ച്, ചന്ദനവും സിന്ദൂരവും കുറി തൊട്ട്, ഐശ്വര്യമാർന്ന ഒരു തേജോരൂപം. ആര്യവൈദ്യശാലയിൽ ജനറൽ മാനേജർ ആയി വന്ന ആളാണ്. കെ കെ വാരിയർ എന്നാണ് പേര്. കണ്ടപ്പോൾ നല്ല കണ്ടു പരിചയം തോന്നി. പിന്നെ ഓർത്തെടുത്തു - ഡൽഹി ആര്യവൈദ്യശാല ഹോസ്പിറ്റലിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്നപ്പോൾ മയൂർവിഹാറിലെ ഗുരുവായൂരപ്പൻ അമ്പലത്തിൽ നിന്ന് കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ! നാരായണീയ പ്രഭാഷണം നടത്തുകയായിരുന്നു. ശ്ലോകങ്ങളെല്ലാം കാണാപ്പാഠം. സരസമായി അർത്ഥം പറയുന്നുണ്ട്. ഭാഗവതവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി അതിൽ മേൽപ്പത്തൂർ ഇണക്കിയ സവിശേഷ വൈഭവം കൂടി ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടാണ് പ്രഭാഷണം. പ്രസിദ്ധ സാഹിത്യ വിമർശകനും  കലാമർമ്മജ്ഞനും ആയ യശ:ശരീരനായ  അകവൂർ നാരായണൻ അടുത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്. 'കെ.ടി. നന്നായി പറയുന്നുണ്ട്' - അദ്ദേഹം പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് കെ ടി കൃഷ്ണ വാരിയരാണ് പ്രഭാഷകൻ എന്ന് മനസ്സിലായത്. മുമ്പ് മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിൽ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കവിതകൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം തന്നെയാണ് ഇദ്ദേഹം എന്ന് അകവൂർ നാരായണേട്ടൻ പറഞ്ഞാണ് അറിഞ്ഞത്.

ജനറൽ മാനേജരെ നേരിട്ട് ഹെഡ് ചെയ്യാനുള്ള ധൈര്യം അങ്ങനെ കൈവന്നു. ആദ്യം തന്നെ സംശയം ഉന്നയിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞങ്ങൾക്കൊക്കെ പരിചയം കെ ടി കൃഷ്ണവാരിയർ എന്ന പേരാണ്. കെ.കെ.വാരിയർ എന്ന് വന്നത് എങ്ങനെയാണ്? - ഞാൻ ചോദിച്ചു.

 'അതാണ് എൻ്റെ ഔദ്യോഗിക പേര്. എൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉടനീളം ഈ ദ്വൈതം (Duality) പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. പേരിലും കുലത്തിലും പ്രൊഫഷനിലും എഴുത്തിലും എല്ലാം !'

ആര്യവൈദ്യശാലയും കോട്ടക്കലും ഉൾപ്പെട്ട സാംസ്കാരിക പൈതൃകവും പാരമ്പര്യവും എല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന് ഹൃദിസ്ഥം. കക്കടവത്ത് വാരിയത്തെ ആയതുകൊണ്ട് പണ്ടുമുതലേയുള്ള ബന്ധങ്ങൾ അത്രയും സുദൃഢം. ആര്യവൈദ്യശാല ജീവനക്കാരുടെ സാംസ്കാരിക കൂട്ടായ്മയായ ആർക്കിനെപ്പറ്റിയും അതിൻ്റെ മുഖപത്രമായ ഉറവ് ത്രൈമാസികത്തെ പറ്റിയും എല്ലാം ആദ്യം തന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തി. സംശയലേശമെന്യേ എല്ലാ ലക്കത്തിനും ഓരോ കവിത തരാമെന്ന് പറഞ്ഞു.

 'പുതിയത് എഴുതുന്നത് വളരെ കുറവ്.പഴയത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്ത കുറച്ചുണ്ട്. അതെല്ലാം കൂടി ഏൽപ്പിക്കാം. തെരഞ്ഞെടുത്തു കൊടുത്തോളൂ'.

 തെരഞ്ഞെടുക്കാൻ മാത്രമല്ല തിരുത്തേണ്ടത് തിരുത്താനും അദ്ദേഹം നിർബന്ധിച്ചു. പുതുതലമുറയുടെ എഴുത്തും വായിക്കാറുണ്ട് അദ്ദേഹം. 

'എൻ്റെ തലമുറയുടെ ശൈലി തന്നെയാണ് എനിക്ക് ഇഷ്ടം. പഴയതായാലും പുതിയതായാലും കൃത്രിമത്വം ഇല്ലായ്മയാണ് പ്രധാനം എന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്. സാരള്യവും ആർജ്ജവവും ആണ് എഴുത്തിൽ വേണ്ടത് '. പുഴ, ബലിക്കാക്ക, കൊച്ചരിപ്പൂക്കൾ, ഭാഷാ ഭഗവദ് ഗീത, സൗന്ദര്യലഹരിഭാഷ, സിന്ദൂരച്ചെപ്പ് എന്നീ കാവ്യസമാഹാരങ്ങൾ അദ്ദേഹം എഴുതി ഒപ്പിട്ട് തന്നു - 'പ്രിയ ജയദേവ് കൃഷ്ണന് സസ്നേഹം കെ.ടി. കൃഷ്ണവാരിയർ'.

ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു - 'ഞാനിപ്പോൾ കൃഷ്ണഗാഥയാണ് വായിക്കുന്നത്. നവീനവും കാലികപ്രസക്തവുമായ വരികൾ എന്ന് ഓരോ വായനയിലും തോന്നിപ്പിക്കുകയാണ് കൃഷ്ണഗാഥ'.

എന്റെ സ്ഥലവും മറ്റും അന്വേഷിച്ച കൂട്ടത്തിൽ എനിക്ക് ചന്ദനക്കാവ് ക്ഷേത്രത്തിലും മേൽപ്പത്തൂർ ഇല്ലപ്പറമ്പിലും വരണമെന്നുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു. പറഞ്ഞ പോലെ തന്നെ അതിന് തയ്യാറായി. എന്നേയും കൂട്ടി ആദ്യം ചന്ദനക്കാവിൽ ദർശനം നടത്തി. മേൽപ്പത്തൂർ സ്തുതിച്ച 'പാടീരവാടി'യിലെ പ്രകൃതി സൗന്ദര്യത്തിൽ കുറച്ചുനേരം ധ്യാനലീനനായി. മേൽപ്പത്തൂർ വേദാദ്ധ്യയനവും മറ്റും നിർവഹിച്ച ഗണപതി ക്ഷേത്രം, വന്ദനശ്ലോകം ചൊല്ലി സ്തുതിച്ച വിഷ്ണു ക്ഷേത്രം തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഭക്ത്യാദരപൂർവ്വം നമിച്ചു. ചന്ദനക്കാവിലെ കേശവൻ നമ്പീശനെയും കൂട്ടി മേൽപ്പത്തൂർ ഇല്ലപ്പറമ്പിലേക്ക് പോയി.

ഭാരതം മാത്രമല്ല ലോകം മുഴുവൻ, ഇവിടെ ജന്മം കൊണ്ട മഹാഭാഗവതോത്തമനു മുമ്പിൽ  നമ്രശിരസ്കരാകുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള ഈ പുണ്യ സ്ഥലത്തിൻ്റെ ശോചനീയാവസ്ഥ അദ്ദേഹത്തെ വല്ലാതെ വിഷമിപ്പിച്ചു. ഗുരുവായൂർ ദേവസ്വത്തിന്റെ ഒരു കെട്ടിടത്തിൽ കവിഞ്ഞ് ഒന്നും അവിടെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഇല്ലത്തറയുടെ ചില അവശിഷ്ടങ്ങൾ, സ്ഥാനം എന്നിവ നമ്പീശൻ കാണിച്ചു തന്നു. സ്മാരകത്തിനു മുമ്പിൽ നിന്ന്, കണ്ണടച്ച് തൊഴുത് അദ്ദേഹം ചൊല്ലുകയാണ്. എന്നോടും കൂടെ ചൊല്ലിക്കൊള്ളാൻ പറഞ്ഞു - സാന്ദ്രാനന്ദാവബോധാത്മകം.... നാരായണീയത്തിലെ ആദ്യത്തെ ശ്ലോകം. ഞാനും ഒപ്പം ചൊല്ലി. അത് കഴിഞ്ഞ് യോഗീന്ദ്രാണാം...... ഒടുവിൽ അജ്ഞാത്വാ തേ മഹത്വം..... നാരായണീയത്തിലെ അവസാന ശ്ലോകം.

മടങ്ങി പോരുമ്പോഴും മേൽപ്പത്തൂർ തന്നെയാണ് സംസാരവിഷയം.  എൻ്റെ വീട്ടിലേക്കാണ് വരുന്നത്. എല്ലാവരെയും പരിചയപ്പെട്ടു. അച്ഛനോട് കുറെ സംസാരിച്ചു. വെന്നിയൂർ ശിവക്ഷേത്രത്തെപ്പറ്റി അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവിടെയും പോകണമെന്നായി. മറ്റൊരു ദിവസം അതിനും അവസരം ഉണ്ടായി. വെന്നിയൂർ ശിവക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രാകാരവും ബൃഹത് രൂപവും ഗാംഭീര്യവും കണ്ട് അദ്ദേഹം അത്ഭുതപ്പെടുകയാണ് ചെയ്തത്.

എന്തൊക്കെയാണ് വിശേഷം എന്ന് എപ്പോൾ കാണുമ്പോഴും അന്വേഷിക്കും. സാഹിത്യസംബന്ധിയായ വിഷയങ്ങൾ കലവറ കൂടാതെ സംസാരിക്കും. എൻ വി കൃഷ്ണവാരിയരുടെ പ്രതിഭയെപ്പറ്റി, കുട്ടികൃഷ്ണമാരാരുടെ  സൂക്ഷ്മ ദൃഷ്ടിയെപ്പറ്റി, വള്ളത്തോൾ ശൈലിയെപ്പറ്റി - അങ്ങനെ എണ്ണമില്ലാത്ത വിഷയങ്ങൾ. ഒരിക്കൽ താമസസ്ഥലത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. അവിടെ അക്ഷരശ്ലോകത്തിന് വട്ടം കൂട്ടിയിട്ടുണ്ട്. പ്രമുഖ ശ്ലോകക്കാരായ തൃക്കഴിപ്പുറം രവിയേട്ടൻ, മനോജ്, ശങ്കരൻകുട്ടി വാരിയർ തുടങ്ങിയവരൊക്കെ സന്നിഹിതരായിട്ടുണ്ട്. കൂടെ ഒരു വസ്തുവും നിശ്ചയമില്ലാത്ത ഞാനും! എം.ആർ.സാർ (ഡോ.എം.ആർ.രാഘവവാരിയർ )സ്വന്തം ഊഴം എത്തുമ്പോഴൊക്കെ കാളിദാസന്റെ ശ്ലോകങ്ങളാണ് (രഘുവംശം, കുമാരസംഭവം, മേഘസന്ദേശം) ചൊല്ലുന്നത് . 'പഴയ പഠിപ്പിന്റെ ഗുണമാണ്' - എംആർ -നെ പറ്റി ജി എം പറയുകയാണ്.

ആര്യവൈദ്യശാലയിൽ നിന്ന് വിരമിച്ചു പോകുമ്പോൾ സമുചിതമായ യാത്രയയപ്പാണ് ആര്യവൈദ്യശാല എംപ്ലോയീസ് ക്ലബ്ബ് ജി എമ്മിന് നൽകിയത് .അന്ന് ഈ മഹാനുഭാവനെപ്പറ്റി എഴുതി വായിച്ച കവിത ഇതോടൊപ്പം ചേർക്കുന്നു.

കവിതയുടെ പേര് തുളസി.

കൈതപ്പൂ മണം മോന്തി മദിക്കും കാറ്റിൽ തെല്ലും

കൈതവം കലരാത്ത രൂപസൗഭഗം കണ്ടേൻ

ഞങ്ങൾ തൻ കാവൽ, പെരുമാരിയിൽ പവിത്രമായ്

തിങ്ങിടും ജലം, കൊടുങ്കാറ്റിലെ സൗഗന്ധികം 

അറ്റത്തു വിരിയുന്ന പൂക്കളിൽ മാത്രം മണ-

മിറ്റിച്ചു നിൽക്കുന്നത,ല്ലടി തൊട്ടറ്റത്തോളം

ഇതളാവട്ടെ മുറ്റും കതിർ ചൂടിയ തയ്യിൻ -

പുതുവെൺ ചിരിയാട്ടെ തളിരിൻ മൃദുവാട്ടെ, 

തന്മനം ചോരും ഗന്ധവാരിയിൽ സമസ്നേഹം

തന്മയത്വത്തിൽ തൂകി തുളുമ്പിത്തുടിക്കുന്നു!

ഞങ്ങളീതുളസിതൻ ചോട്ടിലെ മണ്ണായ് ഗ്രാമ-

ഭംഗികൾ തേടി സർഗ്ഗസീമയിൽ ഇളവേൽക്കെ,

പെട്ടെന്ന് മറച്ചെന്നോ കാട്ടുവള്ളികൾ വീടിൻ

മുറ്റത്തുനിന്നും മാറിപ്പോമെന്നോ ദയാമയൻ?

പൂമുഖത്തിനി സർവ്വശുഭകാമനയുടെ

തൂമധുസ്മിതം നമ്മെയെതിരേൽക്കയില്ലെന്നോ?

പാവനമീ ഗന്ധത്തിൽ തെല്ലിട നമ്മൾ നവ്യ -

ഭാവനയാലേ പറന്നുയർന്നാലതേ നേട്ടം!

ഭൂവിതിൽ പുണ്യോദാര ചരിതം പാടും കൃഷ്ണ-

പ്പൂവിതളീ മൗലിയിൽ ചൂടുകിലതേ ഭാഗ്യം!

ഭൂമുഖത്തു നിന്ന് ആ ദയാമയൻ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു. ഓർമ്മയിൽ മായാത്ത തൂ മധുസ്മിതത്തിനു മുന്നിൽ നിവാപാഞ്ജലി അർപ്പിക്കുന്നു.

പുറ്റ്

For a not-so-very-long poem, the poet has packed it with a lot of meaning using vivid imagery and subtle reflections. The poem narrates the story of a snake that dwells inside a “puttu” – a snake mound. It craves to break out of the darkness it’s been trapped in for its entire life. But for the mother occasionally dropping in some food, the snake is totally detached from the rest of the universe. And it longs to crawl up the walls of its dungeon and peep into the big, wide world.

Alas, one day, it does just that. It climbs up the mound and catches but a glimpse of the sky only to be mesmerised by the glory of the sun. To be enthralled by the splendorous views of the vast horizon. And it chooses never to slither back into its hole. Not for all the milk and honey that its mother may feed it.

Every reader of poetry is a poet in himself or herself. And a reader of this poem cannot but grasp the full import of the poem. The snake here is your own self. The snake mound is your own body born of the basic elements. The sky is the universe at large, or the infinite oneness. The mother that feeds you is Mother Nature. The milk and honey you feed on are the sensuous pleasures of the material world. Once you break away from this mundane existence and leave the material pleasures, you get to drink the elixir for the soul, to experience the light of the monistic oneness. And then there’s no return to elemental existence.

The snake also refers to kundalini, one's latent energy that's believed to lie coiled at the base of one's spine. When this energy rises, through yoga, all the way up to the brain where resides the sahasrara padma - the thousand-petalled lotus that symbolises supreme consciousness – it's called kundalini awakening, or self-realization.

Here's for you a poignant rendition of the poem by Smitha Keeran Warrier.

SW · Puttu | K. T. Krishna Variar | Smitha Keeran Warrier | PC: Annmarie-Pixabay

പുറ്റ് 

ബ്രഹ്മാണ്ഡസമൂഹത്തെ-

     സ്സഹസ്രം ഫണങ്ങളി-

ലൊന്നിനാൽ താങ്ങും പൂർവ-

     ശേഷൻതൻ തറവാട്ടിൽ 

 

അഭിജാതനാണെന്നാ-

     ലിപ്പുറ്റു ഭേദിച്ചൊന്നു 

വെളിയിൽ പോകാനെൻ്റെ

     ചേതന വെമ്പുന്നല്ലോ!

പെറ്റുവീണപ്പോളമ്മ 

     നാലഞ്ചു സുഷിരങ്ങൾ 

സൃഷ്ടിച്ചു പുറ്റിന്നുള്ളി-

     ലെന്നെ വിട്ടെങ്ങോ പോയീ.

വല്ലാതെ വിശക്കുമ്പോ-

     ളദ്ദയാമയി പുറ്റി-

ന്നുള്ളിലേയ്‌ക്കേകാറുണ്ട് 

     നല്ല പൈമ്പാലും തേനും 

മൺപുറ്റാം കാരാഗൃഹം 

     ഭേദിച്ചു സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ 

മംഗളവിശാലമാം 

     വേദിയിൽ ചരിക്കുവാൻ 

ഹൃത്തടം ദാഹിക്കുന്നു;

     പൗർണ്ണമീനിലാവെൻ്റെ

പുറ്റിലുമെത്തിക്കുന്നു 

     ചൈതന്യസന്ദേശങ്ങൾ.

ഒരുനാൾ മേലോട്ടേറി 

     നോക്കി ഞാൻ; നീലാകാശ-

പ്പരപ്പിൽ തിളങ്ങുന്നു 

     ബാലഭാസ്കരബിംബം 

ആയിരം ചെന്താമര-

     ത്താറുകൾ വിടർന്നൊര-

ത്താമരത്തടാകത്തിൽ 

     നീന്തുന്നു കളഹംസം 

ഉള്ളിലും പുറത്തുമൊ-

     രദ്വൈതപ്രകാശത്തിൻ 

ബുദ്ബുദമായ് ഞാനാത്മ-

    പീയൂഷം നുകരവേ  

തീരുമാനിച്ചു ഞാനീ 

     മൺപുറ്റിനകത്തേയ്ക്കു 

പോരില്ല തിരിച്ചമ്മ 

     പാലേകാൻ വിളിച്ചാലും.

 © 1971 KTK