പട്ടുനൂൽപ്പുഴു

The joy of the entire spring reflects in the smile of a tiny wallflower. The first little raindrop brings with it the freshness of the monsoon. A wisp of a cloud blushing all of the reddish hues of the dawn heralds the beauty of the rising sun. So it’s not surprising that the poet, during his philosophical reflections, seeks the ultimate truth – of the entire universe and his own being – in a worm – in a wee little worm that hides in a silken cocoon that it has woven around itself.

In this poem, “Pattunoolpuzhu” (Silkworm), the poet identifies with the silkworm. Dwelling in contemplation, like the silkworm in its cocoon, the poet weaves his songs, like silken yarns in vivid hues.  Eventually, when the spirit within would cease fluttering, the poet muses, “I” would become one with “my” cocoon, the soul would then turn into a star on the farthest corner of the horizon, or a white orchid flower on the highest peak of the Sahyadri, or the fragrant breath of an intoxicating night queen. “I” would view the charming twilights, the days and the nights, the seasons, and the passing eras. “I” would watch the gardens in bloom and the flush of asoka*. And “I” would revel in the beauty of them all draped in “my” silken yarns.

Listen to Sreedevi Unni render the poem in her silky timbre.

*asoka flowers, asoka also means ‘without sorrow’.

SW · Pattunoolpuzhu | K. T. Krishna Variar | Sreedevi Unni

പട്ടുനൂൽപ്പുഴു 

പട്ടുനൂൽപ്പുഴു ഞാനെ-

     ന്നന്തരാത്മാവിൽ തീർത്ത 

പാട്ടിൻ്റെ നൂലാലൊരു 

     വലയം നിർമ്മിക്കുന്നു.

ഞാനതിൽ സമാധിസ്ഥൻ 

     ഗാനങ്ങൾ നെയ്യുന്നേരം 

ഹാരിയാം പുതുയുഗ-

     സന്ധ്യകൾ വിടരുന്നു.

പട്ടുനൂലുകളിതു-

     നാളെത്തെ പ്രഭാതത്തിൻ 

ചിത്രവർണ്ണാലംകൃത-

     നീരാളവൈവിധ്യങ്ങൾ.

ഈ മഹാചൈതന്യത്തിൻ 

     സ്പന്ദനം നിലച്ചിങ്ങു 

ഞാനെൻ്റെ വല്മീകത്തിൽ 

     വിലയിച്ചടിയുമ്പോൾ,

യുഗസംക്രമങ്ങളും 

     ഋതുകന്യകമാരും 

ദിനയാമിനികളും 

     സന്ധ്യാസുന്ദരിമാരും 

ഇപ്പട്ടാടകൾ ചാർത്തി 

     യെത്തുമ്പോൾ പുളകിതം 

നിൽക്കുമങ്ങശോകങ്ങൾ,

     പുഷ്പിതമുദ്യാനങ്ങൾ.

ചക്രവാളത്തിൻ കോണി-

     ലൊരു താരകയായ് ഞാൻ 

സഹ്യസാനുവിലൊരു 

    മന്ദാരമലരായി,

മാദകനിശാഗന്ധി 

     തൻ മൃദുനിശ്വാസമായ് 

ആ മനോഹരരംഗം 

     കണ്ടു നിർവൃതികൊള്ളും!

'ബെർമുഡാ ത്രികോണം'

The Bermuda Triangle is a mythical section in the western part of the North Atlantic Ocean, which has no specific boundaries, where dozens of ships and airplanes are believed to have vanished. As for an explanation for the disappearances, the imaginatively romantic believe that mysterious forces suck the vessels into the depths of the ocean causing them to disappear forever, and the logically pragmatic point to natural phenomena that can render the ocean treacherous for navigation. As for evidence to support the explanations, well, there aren’t too many. 

In this poem, Bermuda Thrikonam, one sees that the fabled Triangle has caught the imagination of the poet too in his own unique, reflective, philosophical way. Man embarks on the journey of his life, crossing the ocean of time, leaving the very roots of his essential being, in search of the paradisiacal abode of his dreams. Though swirling, sinking and drowning in the eddy of his own desires, he continues to yearn for the imagined greener pastures on the far-away shores. Caught in the whirlpool of his aspirations and greed, he seeks, in vain, the gates to his heaven. Was it, after all, a mirage? Where is the promised land of his dreams?

Listen to an insightful, narrative rendition of the poem by M. S. Ajayan.

SW · Bermuda Thrikonam | K. T. Krishna Variar | M. S. Ajayan

'ബെർമുഡാ ത്രികോണം'

എങ്ങു നാം കിനാക്കണ്ട 

     വാഗ്ദത്തതീരം? ദൂരെ 

മഞ്ഞുമൂടലിൽ പാർത്ത 

     നാകഗോപുരദ്വാരം?

ഒക്കെയും കാനൽജ്ജല-

     മായിരുന്നുവോ? കൂരി-

രുട്ടിലിക്കര കാണാ-

     ക്കടലിൽ കേഴുന്നോർ നാം,

'ബെർമുഡാ' ത്രികോണത്തിൻ 

     ചുഴിയിൽ കറങ്ങിയും 

വൻകയങ്ങളിൽ താണു 

     മുങ്ങിയും വലയുന്നു.

ഉള്ളതൊക്കെയുംവെടി-

     ഞ്ഞുറ്റോരെപ്പിരിഞ്ഞു നാം 

വന്നതിപ്പെരും കടൽ 

     ച്ചുടലക്കളത്തിലോ?

അക്കരെ,ക്കടലുകൾ-

     ക്കക്കരെ മരതക-

പ്പച്ചയാം മണിദ്വീപം 

     പിന്നെയും വിളിക്കുന്നോ?

എങ്ങു നാം കിനാക്കണ്ട 

    വാഗ്ദത്തതീരം? ദൂരെ 

മങ്ങിയും തെളിഞ്ഞുമാ-

     നാകഗോപുരവാടം!

© 1990 KTK

ബെർമുഡാ ത്രികോണം അറ്റ്ലാന്‍റിക് സമുദ്രത്തിലെ അത്യപകടകരമായ ഒരു മേഖലയാണ്. 'ടൈറ്റാനിക്' തുടങ്ങിയ കപ്പലുകളും പല വിമാനങ്ങളും ഇവിടെ അപ്രത്യക്ഷമായിട്ടുണ്ട്. 

പൊൻമാൻ

In this poem, Ponmaan (Golden Deer), the poet uses the context of Ramayana to point out the fickleness of human nature. Rama - who could well be you and me - is constantly chasing the golden deer of his insatiable, unattainable desires. The moment he feels the deer is within his reach, he realises it has slipped farther away like an oasis. Rama continues to run after the deer, leaving Sita, the higher purpose of his life, far behind. So far behind that she cannot escape the hands of the multi-headed monstrous society that’s constantly after sensuous pleasures.

The poet ponders on the hypocrisy of it all. He alludes to Rama’s smouldering suspicion about his wife which is hidden behind the smokescreen of his dharma. Sita, having to prove herself over and over, is burnt down by the fires of her own chastity. Rama can do little but watch helplessly as she slowly drifts away from his world. In the end, he is left with nothing but a mere gold idol that he made of her. All the while Rama revels in sorrow, he continues to chase his golden deer. His fortitude, which had broken down many a Sivakarmuka* to win his Sita, gradually falls apart within him.

*Siva’s bow

Here’s a soothing recital of the poem by Sandhya E.

SW · പോൻമാൻ | കെ. ടി. കൃഷ്ണ വാരിയർ | സന്ധ്യ ഇ.

പൊൻമാൻ

മുപ്പാരിനധീശ്വരൻ ഞാ-

     നിപ്പൊൻമാനിൻ പിന്നിലോടി 

എത്രനാളായിരുൾക്കാട്ടി-

     ലലഞ്ഞിടുന്നു?

തൊട്ടുതൊട്ടില്ലേവം കാനൽ-

     ജ്ജലം പോലാ സ്വർണ്ണമൃഗം 

കൈപ്പിടിയിൽപ്പെടാതോടി 

     മറഞ്ഞിടുന്നു.

അഭ്രചിത്രം പോലുൾക്കണ്ണിൽ 

     തെളിയുന്നു ഭൂമികന്യ 

ലക്ഷ്മണരേഖകൾ താണ്ടി-

     ഗ്ഗമിക്കുവതും;

ദശേന്ദ്രിയവക്ത്രങ്ങളാൽ 

     മധുമോന്തും പിപാസുവാം 

ദശാനനൻ പുഷ്പകത്തിൽ 

     കരേറ്റുവതും;

അപവാദധൂമങ്ങളാ-

     ലാവൃതമാമഗ്നികുണ്ഡം 

വിരഹവഹ്നിയായുള്ളി-

     ലെരിയുവതും;

ധർമ്മരക്ഷണത്തിലെൻ്റെ 

     ശങ്കാവിഷം പൊതിഞ്ഞു ഞാൻ 

ക്രൗഞ്ചയുഗ്മങ്ങളെയൂട്ടി 

     വിലപിപ്പതും;

കാഞ്ചനത്തിൻ പ്രേയസിയൊ-

     ത്തശ്വമേധം; മൺമറയും 

സാധ്വി; കണ്ണീർപ്പുഴതന്നി-

     ലാഴും ദുരന്തം.

പൊൻമാനിനെപ്പിന്തുടർന്നി-

     ക്കാട്ടിലിന്നുമലയുമ്പോൾ 

എന്നിൽ ശിവകാർമുകങ്ങൾ 

     തകർന്നിടുന്നു.

ലങ്കയോത്തെന്നയോധ്യയു-

     മെരിയുന്നു; കന്യാത്വത്തിൻ 

പഞ്ചാഗ്നിയിൽ സ്ത്രീത്വമാകെ-

     ത്തപിച്ചിടുന്നു.

© 1990 KTK

മുതലാളി

‘Muthalali’ is a biographical poem in that it reflects the life of certain people the poet has come across in his life. The protagonist is a combination of those people who left the villages they grew up in, chasing their dreams and aspirations, to build their fortunes in the cities. It is also about those who never left their hometown, but while remaining on their own native land, realised it was no more the place that it used to be.

The poem brings out the pure simplicities of a rustic life and its modesties as against the corrupt complexities of urban life and its excesses. The protagonist recalls the joy of eating gruel out of his mother’s hand and reminisces the coy demeanour of his first ever love. He wonders, with a rueful sigh, how much he has changed since those days and so too his village. He regretfully accepts that some changes cannot be reversed. And he loses hope that the sandy barrens of his life will ever turn green again.

Perhaps this poem will find an echo in the mind of every one of its readers. As for me, I am hooked on these four lines - “Where have gone the grassy patches / I passed by in this desert of mine / where are the shoots of poetry / that erewhile sprouted in my mind?). They run in a continuous loop inside my head.

Das M. D.’s rendition carries the soul and conveys the very essence of the poem.

SW · മുതലാളി | കെ. ടി. കൃഷ്ണ വാരിയർ | ദാസ് എം. ഡി.

മുതലാളി 

ഇന്നു ഞാനെ'ന്നിമ്പാല'യിൽ

     വമ്പെഴുന്ന നഗരത്തി-

ലീമഹാരാജവീഥിയിൽ 

     സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ,

ഓർത്തിടിന്നു ഞാനിന്നെത്ര 

     മാറിപ്പോയി? പൈമ്പാലൂട്ടി-

പ്പോറ്റിയൊരിപ്പട്ടണവു-

     മെത്ര മാറിപ്പോയ്?

അന്നു ഞാനുമൊരു കൊച്ചു 

     മൺകുടിലിൽ പിറന്നിതെ-

ന്നുന്നതാഭിലാഷം മാത്രം 

     മൂലധനമായ് 

അന്നു ഞാനെൻ കുറിപ്പാസ്സു-

     പുസ്തകങ്ങൾ കയ്യിലേന്തി-

സ്സഞ്ചരിച്ചു നിത്യം കൂലി-

     സ്സൈക്കിളിലേറി;

പുത്തനാമിപ്പാതയന്നു 

     ച്ചെത്തുവഴിയായിരുന്നു;

വിദ്യുത്പ്രഭയില്ല നാടൻ-

     വിളക്കു മാത്രം.

ഉത്തുംഗമായ് രണ്ടുപാടു-

     മുയർന്നൊരിപ്പരിഷ്കൃത-

പത്തനങ്ങളില്ല; കുടിൽ-

     നിരകൾ മാത്രം

കൊച്ചു പഞ്ചായത്തിന്നൊരു 

     'കോർപ്പറേഷ'നായി; ചായ-

മക്കാനിയോ 'പഞ്ചതാര'-

     ഹോട്ടലു*മായി.

പട്ടണത്തിൽ പത്തുലക്ഷം 

     മതിക്കുന്ന കെട്ടിടങ്ങ-

ളൊട്ടധിക,മിന്നെൻപേരി-

    ലുയർന്നുനില്പൂ.

പത്നിമാരീ നഗരത്തി-

     ലെനിക്കുണ്ടു മൂന്നുപേരി-

ന്നഭ്രനക്ഷത്രങ്ങളെൻ്റെ 

     നിത്യസഖിമാർ.

പുത്തനാമെൻ കാറു കണ്ടു 

     വഴികളിൽ പാവങ്ങളാം

മർത്ത്യലക്ഷമാദരാലേ 

    വാങ്ങിമാറുന്നു 

പട്ടണിക്കുഷ്യനിൽ ശീമ-

    മദ്യം മോന്തിക്കമ്പനിതൻ 

നഷ്ടലാഭക്കണക്കു ഞാൻ 

    പരിശോധിപ്പൂ.

എങ്കിലുമെൻ ദുർല്ലഭമാം 

     ഇളവേൽക്കും വേളകളിൽ 

കണ്ടിടുന്നു പണ്ടെത്തെയാ 

     ഗ്രാമബാലനെ

മൺകുടിലിലിമ്പമോട-

     ന്നമ്മയേകും പഴഞ്ചോറി-

ന്നെന്തുമാത്രം സ്വാദാണെന്നു 

     നെടുവീർക്കും ഞാൻ.

അന്നു ഞാനെന്നനുരാഗ-

     ഭാജനമായ് കണ്ട ഗ്രാമ-

പ്പെണ്ണിൻ വ്രീളാനമ്രാനന-

     മിന്നുമോർക്കുന്നു.

എങ്ങുപോയെൻ മരുഭൂവിൽ 

     പിന്നിട്ടൊരശ്ശാദ്വലങ്ങൾ;

എങ്ങുപോയെൻമനസ്സിലെ-

     ക്കാവ്യാങ്കുരങ്ങൾ?

ഉത്തുംഗമാമഭിലാഷ-

    സഞ്ചയത്തിൻ വിമാനത്തി-

ലിത്രകാലം പിന്തിരിയാ-

     തൊട്ടു നിർത്താതെ,

ചരിക്കുമ്പോളറിവു ഞാൻ 

    പിന്നിട്ടൊരപ്പച്ചപ്പുക-

ളൊരിക്കലും തിരിച്ചെത്തി-

    ല്ലെൻ മണൽക്കാട്ടിൽ. 

© 1970 KTK  

*ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടൽ  

     

ചെർണോബിൽ

Man’s scientific pursuits have led him to make amazing discoveries that could better his life on earth. But he always ended up using them to fulfil his own greed. This poem is based on the nuclear explosion that occurred in the Chernobyl Nuclear Power Plant years ago. The reasons cited for the disaster were design flaws along with negligence of the operators. The destruction that ensued, including loss of human life and damage to property, was humungous and irreparable.

In this poem, Chernobyl, the poet asks Devi, the epitome of Shakti or Power – Did I misspell your mantra while invoking you? Did I mispronounce it? Where did I go wrong that you have now turned into Kaali, with a fierce, dark form that masks your grace, with fangs that hide your smile?  – And the poet regretfully recognises a reflection of his own human race in this poison-spewing, death-sowing avatar of the Goddess.

Today, decades later, Chernobyl is again afire with war cries. What unleashed the war was, again, the greed for power, or rather, the fear of losing it.

Here's a powerful rendition of the poem by Smitha Keeran Warrier.

SW · ചെർണോബിൽ | കെ. ടി. കൃഷ്ണ വാരിയർ | സ്മിത കീരൻ വാരിയർ

ചെർണോബിൽ 

ദുഷ്ടനാം മഹിഷത്തെ 

ഹനിക്കാൻ നിന്നെ സ്വർഗ്ഗ-

ശക്തികൾ സമാഹരി-

ച്ചാവാഹിച്ചല്ലോ മുന്നം 

വർഷിക്കും ശാകംഭരി 

രക്ഷിക്കും വരദയായ് 

ശക്തിയെയുണർത്തേണ്ട 

മന്ത്രം നീ ഞങ്ങൾക്കേകി.

വിദ്യുത്തിൻ വരദാത്രി 

ദുർഗ്ഗയായ് നിന്നെ ദ്വാദ-

ശാക്ഷരബീജങ്ങളാ-

ലിന്നു ഞാനാവാഹിക്കേ,

മൃത്യുവിൻ വിഷവർഷം 

വമിക്കും ഭയാനക-

ഭദ്രകാളിയായ് ഭാവം 

മാറ്റുവാനെന്തേ ബന്ധം?

തെറ്റായിജ്ജപിച്ചുവോ 

മൂലമന്ത്രത്തെ?ശ്ശക്തി-

ചക്രത്തിനന്തർബിന്ദു

പങ്കിലമാക്കിത്തീർത്തോ?

സുന്ദരം മുഖബിംബ-

മൊളിക്കും കരാളത 

പുഞ്ചിരി മറയ്ക്കുമ-

ദ്ദംഷ്ട്രതൻ ബീഭത്സത 

ഇന്ന് കാണുമ്പോളമ്മേ!

ഞങ്ങൾതൻ തനിച്ഛായ-

യല്ലി നിൻ സ്വരൂപത്തിൽ 

ബിംബിച്ചു കാണ്മൂ ഞങ്ങൾ?

© 1990 KTK

കരയുന്ന ഉണ്ണി

 PC: Pablo Bartholomew

In 1992, the United Nations Conference on Environment and Development (UNCED), also known as the Earth Summit, was held at Rio de Janeiro where more than 100 leaders from around the world met to address the ‘urgent’ problems of environmental protection and socio-economic development. How ‘urgent’ an environmental problem is continues to be debatable though. For, we are still debating without having found any feasible solutions whatsoever, creating more and more serious environmental issues in the meantime. The poet here ponders over the sheer futility of such summits hosted by those in power – of money and position – who turn a deaf ear and a blind eye to the continued human atrocities on the planet. All for more money and more power.

The subject of the poem ‘Karayunna Unni’, or ‘The Crying Baby’, represents our future generations – our children and grandchildren. As our glaciers melt and drain away, rivers go dry, forests turn into deserts, and air weighs down with toxicity, ‘the baby’ gasps for a breath of fresh air and thirsts for a drop of clean water. Alas, if only someone heard its pitiful cries! Unfortunately, they continue to fall on deaf ears.

PS: The picture below, which was famously captured by Pablo Bartholomew at the time of the Bhopal gas tragedy and which tore the Indian conscience to shreds at that time, was awarded the World Press Photo of the Year (1985). The tragedy, however, lives on.

Please listen to a heart-rending recital of the poem by Arundhathy Varma.

SW · കരയുന്ന ഉണ്ണി | കെ. ടി. കൃഷ്ണ വാരിയർ | അരുന്ധതി വർമ്മ | PC: Pablo Bartholomew

കരയുന്ന ഉണ്ണി

ദീനദീനമൊരുണ്ണി കേഴുന്നു!

     വരളുന്ന ഗംഗതൻ കരയിൽ,

മരുഭൂമിയായൊരു  

     മരതകക്കാടിൻ്റെ മടിയിൽ,

അങ്ങു ഹിമാനികൾ കുത്തിയൊലിച്ചൊരു 

     മഞ്ഞുമാമലതൻ ചുവട്ടിൽ,

ഒരു തുള്ളി നീരും പൊഴിക്കാത്ത വന്ധ്യമാം 

     ധവളമേഘത്തിൻ്റെ നിഴലിൽ,

വിഷവായുവേറ്റു വിറങ്ങലിച്ചടിയുന്ന 

     പശുപക്ഷിമാനവർക്കിടയിൽ,

ഒരു വീർപ്പു കിട്ടാതെ കുടിനീരുമില്ലാതെ 

     ലവലേശമാർദ്രതയെന്യേ 

ദയനീയനാമൊരു പൊന്നുണ്ണി കരയുന്നു 

     വരളുന്ന ഗംഗതൻ കരയിൽ 

ഉഗ്രമാംവേനലിൻ നാളങ്ങൾ കത്തുന്ന 

     തപ്തമാം താഴ്വര തന്നിൽ,

കുന്നു കൂടീടും കടലാസ്സുനോട്ടിൻ്റെ

    ശൃംഗത്തിലവകളാൽ മൂടി,

അതിദീനമതിദീനമുണ്ണി കരയുന്നു 

     തളർവാതമാർന്നു, കൈകാലുകൾ മരവിച്ചു 

വിഷവാതകങ്ങളാൽ ഹൃദയവും സ്തംഭിച്ചു 

     എരിപൊരിക്കൊണ്ടു വശംകെട്ടു വാടിയാ-

ഗളനാളമാകെ വരണ്ടും വിത്തപ്രതാപത്തിൻ 

     'ഭൗമോച്ചവേദി'യിൽ ഉച്ചത്തിൽ കേഴുന്നിതുണ്ണി! 

© 1992 KTK

നാരായണീയം

This poem, ‘Narayaneeyam’, is an ode to Melpathur Narayana Bhattathiri, the author of the original Sanskrit hymn, ‘Narayaneeyam’, which weaves verses praising Lord Vishnu in all His incarnations. The poet explores the layers of experiences of Melpathur as the latter sees the Lord in all His forms while he creates verbal pictures of the spectacle, and the Lord’s actions in each one of his manifestations have a direct impact on Melpathur’s life.

Melpathur feels his bondages to this material world falling away when Li’l Krishna loosens the uri (rope hanger) to steal yogurt. When the Lord, in the form of Narasimha, kills Hiranyakashipu, Melpathur knows that it’s in fact his own ego that’s destroyed. It is Melpathur who, as Prahlad, calms down the anger of the Lion-Man avatar, and it’s also him, as Arjuna, who surrenders in front of the ultimate reality expounded by the Lord himself. As Mother Yashoda, he sees the entire universe in her Son’s little mouth. And it’s Melpathur who dances unabashedly as Radha and the gopikas in utter fulfilment of their love for the Lord. When the Lord wears the thousand heads of the Kaliya, as anklets, around his dancing feet, Melpathur finds his own serpentine passions entangled with them.

Listen to RamprasadMenon’s prayerful rendition of the poem.

SW · നാരായണീയം | കെ. ടി. കെ. വാരിയർ | രാംപ്രസാദ്‌ മേനോൻ

നാരായണീയം 

ആയിരം ശ്ലോകപുഷ്പങ്ങളാൽ ശ്രീഗുരു-

വായുപുരേശനെയാരാധിക്കേ,

വാതാർത്തി തീർന്ന നീ ഘോരമാം സംസാര-

രോഗത്തിനൗഷധം ഞങ്ങൾക്കേകി.

ഓരോ ദശകത്തിനന്ത്യത്തിൽ തന്നുറി-

യ്‌ക്കോരോ ചരടറ്റു വീണിടുമ്പോൾ,

മിഥ്യയാം ഭൗതികബന്ധച്ചരടുകൾ 

കെട്ടഴിഞ്ഞീടുകയായിരുന്നു.

പീലിക്കാർകൂന്തലിൽ ചേറണിഞ്ഞെത്തുമ-

ഗ്ഗോപാലബാലനെക്കണ്ടു കണ്ണിൽ,

ഈരേഴുലോകത്തെയും മയക്കീടുന്നൊ-

രാ വേണുഗാനം ശ്രവിച്ചു കാതിൽ.

അഞ്ചിന്ദ്രിയങ്ങൾ മനസ്സുമൊത്തന്നു നീ 

അമ്പാടിപ്പൈതലിലർപ്പിച്ചപ്പോൾ 

ഇക്കാണും നാനാചരാചരമൊത്തു നീ-

ന്നസ്തിത്വം പോലും മറന്നിരുന്നു.

അക്ഷരലക്ഷത്തിൽ വർണ്ണനാതീതമാം 

സച്ചിദാനന്ദം നുകർന്നിരുന്നു.

സ്തംഭം തകർന്നു നരസിംഹമൂർത്തിയായ് 

മുമ്പിൽ ഭഗവാനണഞ്ഞനേരം  

നിന്നഹങ്കാരം ഹിരണ്യകശിപുവായ് 

നെഞ്ചുപിളർന്നു മരിച്ചുവീണു.

ഭക്തനാം പ്രഹ്ളാദനായി സ്തുതിച്ചതും 

ഭട്ടതിരിതന്നെയായിരുന്നു.

കാളിയമർദനമാടുമക്കണ്ണൻ്റെ 

കാലിൽ ഭുജംഗഫണങ്ങളല്ല,

ഉത്തമ, നിൻ കാമക്രോധലോഭങ്ങളും 

മിഥ്യാഭ്രമങ്ങളുമായിരുന്നു!

അമ്മ യശോദയായ് ബ്രഹ്മാണ്ഡമണ്ഡലം 

കണ്ടു നീ ചോരിവായ്ക്കുള്ളിലായി.

വാർമയിൽപ്പീലി ചെരിഞ്ഞു,മരയിലെ 

പീതാംബരക്കെട്ടു തെല്ലഴിഞ്ഞും 

അംബുജനേത്രങ്ങൾ സ്വപ്നവിലാസമാർ-

നാമ്പിൽ കപോലം വിയർപ്പണിഞ്ഞും,

രാസവിലാസങ്ങളാടിയ കണ്ണനു 

രാധയും, രാഗാർദ്രഗോപികയും 

ഭക്തിതന്നാനന്ദമൂർഛയിലൊക്കയും 

വിസ്മരിച്ചാടിയുമാലപിച്ചും 

മാസ്മരമായൊരു മായാനികുഞ്ജത്തിൽ 

നൃത്തമാടും ഭവാനായിരുന്നു.

അക്രൂരനായതുമുദ്ധവനായതും 

അർജ്ജുനനായുതുമങ്ങുതന്നെ.

മണ്ണിൻ മകളായി രാമനെപ്പൂജിച്ചു 

പർണ്ണാശ്രമങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചു.

മാരുതിയായ് സ്വയം നെഞ്ചിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു,

വാല്മീകിയായ് കാവ്യമാലപിച്ചു.

ചക്രവും ശംഖും ഗദാപങ്കജങ്ങളും 

തൃക്കൈകൾ നാലിൽ പരിലസിച്ചും 

ശ്രീവത്സസുന്ദരവക്ഷസ്സിൽ താർമാതും 

ശ്രീനിടിലത്തിൻ കളഭവുമായ്,

മഞ്ഞപ്പട്ടാട, വനമാല, കൗസ്തുഭം 

പൊന്നരഞ്ഞാണം തളവളകൾ 

പീലിത്തിരുമുടി ചാർത്തിയച്ചെഞ്ചുണ്ടിൽ 

ഓടക്കുഴൽ ചേർത്തമൃതോഴുക്കി,

നീലക്കാർവർണ്ണൻ്റെ പൊൽത്തിരുമേനിയ-

'ശ്രീലക'ത്തന്നു നീ കണ്ടുവല്ലോ.

നൽശ്ലോകപുഷ്പസഹസ്രമക്കണ്ണൻ്റെ

തൃപ്പാദതാരിൽ നീയർപ്പിച്ചപ്പോൾ,

കൈരളീമാതുമന്നാനന്ദമഗ്നയായ്‌

കോരിത്തരിച്ചതു കേട്ടു നിന്നു.

ഭക്തിതൻ നിർവൃതിയാർന്നിപ്രപഞ്ചത്തിൻ 

കെട്ടുകളോരോന്നഴിഞ്ഞിടുമ്പോൾ,

'നാരായണീയനാ'മങ്ങേയ്ക്കിക്കാവ്യോപ-

ഹാരമർപ്പിച്ചു നമിച്ചിടുന്നേൻ 

ഭക്തിതൻ മുക്തിതൻ ഗായക, നിൻ ഗാന-

സ്വർഗ്ഗസാമ്രാജ്യത്തിലൊട്ടുനേരം 

സഞ്ചരിക്കുമ്പോളുടലായ് മനസ്സായൊ-

രെൻ്റെ ദു:ഖങ്ങളകന്നിടാവൂ!     

© 1990 KTK